groei en rym

in my moegster moegte sal ek 'n gedig skryf
al moet my kop in semi-droomland begin dryf
dis mos 'n kans om in wakker én slaap die fokus te behou
en die skoonheid van die oomblik met 'n pen in die hand te aanskou

mag die kunstenaar nooit sê "ek hardloop uit tyd"
ag nee man, dit is geen woorde van jolyt!
as digter moet jy verse kan maak uit die sekondes van die klok
daar is regtig geen ding wat jou kreatiwiteit sal kan inhok

verbrand die grense in jou kop! breek die slotte oop!
dit is nou die tyd om jou wese tot ongegrendelde essensie te stroop
staan op en swaai jou arms hoog en ver
jou verse sal groei en rym tot die blinkste ster

pluk die ryme soos appeliefies

pluk die ryme soos appeliefies uit die bos
ryg hulle soos sonskynige sonne deur die papier
laat die verse stadig en groen groei soos mos
wat jy oor jou honger tong kan gooi nes 'n karos

dit is 'n moerse vertroeteling vir woorde om so mooi te lê
met die berusting dat niemand hulle ooit sal kan ontsê
waaragtig! 'n gedig sal jy nooit kan ontskryf
soos 'n gretige bloeisel kom lê sy in jou lyf

so, bly die ryme pluk soos appeliefies uit die bos
sonder om 'n voet te lig sal die verse jou van engte verlos

granaat

laat my weggaan op

'n tog ver buite my kop

verby die horison wat

my oë kan sien

kan ek my skedel oopvou

soos 'n granaat 

en die sade van my denke

laat spat en skitter waar hulle wil

...en dit is nie by wyse van (surrealistiese) spreke nie

die ewigdurende fantasie om
al die bene in my skelet soos dolosse
uit te strooi oor die grond
en dit weer te herbou tot 
'n splinternuwe vorm

dali en picasso staan opsy!
maak plek vir lara
se Hervorming

maak jou oë toe

maak jou oë toe
skryf hierdie beelde op
die binnekant van jou ooglede:
die gesig van jou moeder
die hande van jou vader
die reuk van ryp perskes
die wind op jou voorkop
die son op jou skaamhare
die roosmaryn gepars tussen jou duim en voorvinger
die knetter van vuur in jou ore
die taai streep heuning wat jy van jou voorarm lek

sonder verfkwas, tellie of foonskerm 
het hierdie vers 
lig 
in jou kop
gedig

maklike eggo's

die kleurling-kele is onapologeties aan

die lewe vanmiddag

skrille sillabes tref die nokke van dakke

die son aanskou alles ongedeerd

die geesdriftige dialoog word al hoe harder

         ek lag in my mou

         ons wit mense se stemme so self-bewus 

         en verstrak met onbenullige inhibisies

hoe vry klink hulle volborstige stemme 

wat sulke maklike eggo's 

in die straat 

laat lê

draadwerk

uit die woesteny kom daar 'n sistemiese
raamwerk geskep
pype draadwerk kanale are
oor en weer
'n vervoer van noodsaaklikheid
'n onwrikbare oordrag van informasie
hierdie gedig is die hoeveelste afdruk in
die matriks
die ink-vloei 'n miniatuur replika
van sistematiese beheer en kolonisasie
verewig vasgevang in
die draadwerk 
van die tong

die ekheid is 'n fenominale vryheid

die rigiditeit van die rasionaliteit:
alewig dink en blokkig
in reghoekige begrip konstrueer
die begeerte brand kwaai
om onlogies, grensloos en koploos met
die digtatorika te toor

moet ek die anatomie van skedels en
atome ken om waardigheid aan
die skeppingsdaad te gee?

sekerlik kan my instinktiewe verbeelding
'n rol speel in die uitsnuffel van
poëtiese waarhede

'n goeie begrip het 'n halwe woord nodig

die ekheid is 'n fenominale vryheid
wat so mobiel allerhande jye kan ontmoet
almiskie! ek gaan hierdie ek
omdolwe en opklits
sodat ek soveel moontlike essensies uit
my ekheid kan distilleer
soveel potensiaal wat nie kan wag om
die ek verder en dieper in
die ek-splorasie in te stuur nie

ergenis

as klippe aan hulle emosies 
kon uiting gee

dan sou hulle sekerlik 
ergenis wys oor

ons platvloersheid

soos wat die water die grond dreineer

soos wat die water die grond dreineer

sypel daar 'n hoopvolheid deur my rugstring

my kop is besig om die dag te verteer tot 'n gedig

my oë verdrink in die vriendelike lig wat

deur die vensters breek

hoe so een toneel my hele wese omkeer en uitkeer

totdat ek deel van die wolklandskap word

daar is nou niks ekstern of intern nie

alles is nou een en inmekaar

niks om weg te steek of af te loer nie

skamigheid het verdwyn

geheimenisse is nou 'n blootgestelde feesviering

die dans van die atome word sigbaar

ek skud my spiere deur die gordyne

die gedig stop hier want haar arms verander

in die vlerke van 'n skoenlapper op vlug

om al die verstotenes terug te roep na die kern

om op die tong van sylvia plath te sit

om op die tong van sylvia plath te sit

en met haar speeksel te meng

en die metafoor te voel drup

op my voorkop

op my borste

op my kuite ...

ah die wondersoetheid om binne in

die seëning van haar digterlike genialiteit

asem te haal

ruisende waters

daar is die sekerheid dat die soektog
die skerp invalshoek sal behou
sodat die belangstelling
en toewyding nie sal taan

solank bly ek glo in 
nuwe metaforiese ontdekkinge

die ink-riviere kronkel skraal
die dag sal kom wanneer hulle skouers
sal uitdein en die banke triomfantelik opstoot
om plek te maak vir die ruisende waters

an evening

raindrops coughing against 
the flower petals

serenity is the warm water-bottle 
between my feet

words falling under
the penumbra of
the hand

waiting 
for the heart
to quieten

silken cheek of my doll
lulls me to sleep

the clock hacks the evening air
into charmless chunks

baie lig

om baie lig te maak
verg vele draadwerk

perfek deurmekaar

die digterlike bewussyn is gemosaiek 
soos bollende paisley druppels
wat 
perfek
deurmekaar
om mekaar bons

'n malle rapsodie van kinkels en kwinkslae
verwar die fokus
maar
mettertyd sal die oog inzoem
en sekuur
die digterlike objek eien

woord-krummels

kyk die woord-krummels wat ek
agter my gooi soos hansie en grietjie

in tye van verlorenheid
sal ek my oog op hulle gooi
en my pad terugvind na
die hart van sin

ink-trails

Here is the last of the three poems I wrote this last week. 
I found the inspiration from a short story by the Argentine writer Jorge Luis Borges - The God's Script. In the story the Aztec priest Tzinacan is held captive by Pedro de Alvarado. After seeing a vision Tzinacan claims that there is a divine script of fourteen words (and 40 syllables in total) that will assure his freedom. 
The fourteen words are never revealed. He does not get released. 
I thought of my own fourteen words equaling 40 syllables and wrote these poems around them. 
Good practice for the verbal mind.

ink-trails
                          for james

sometimes the confidence 
inflates the letters

i have a suspicion that the words 
laugh at our mortality
their ink-trails often carry more 
than our blood-trails

there is just no way to find shelter and sleep
with this instinctive curiosity 
conflagrating in our minds

the ancestors have such a hard time 
keeping watch over us
especially with the emphasis on the I

they never thought that 
their tummies will turn with
such insatiable hunger 
that is caused by all their listening to
our incessantly wagging tongues

it is the togetherosity of the spirits

that sweeps up all the imperfections

and stores it in the great larder of wisdom

* * *
The fourteen words I chose are: 

confidence, mortality, shelter, sleep, 
instinctive, curiosity, ancestors, I, 
hunger, listening, tongue, 
togetherosity, imperfection, wisdom

wisdom comes

          for james

wisdom comes when we embrace our imperfections:

in this we shall stand in togetherosity

until peace settles on our tongues

oh wonder, oh woe

our ancestors have left us with 
a glut of wealth and poverty

keep listening to 
the rich hunger between 
the you and the I

do not fear your curiosity - 

that is the whetstone that keeps your instincts

cutting a path through the obsidian forest

make generous place for sleep

for it shelters our eyes against the glaring reality

of our long-suffering mortality

it is good to learn 

to let go 

of all this bipedal confidence

come here, come lie down in the shade of these words
curl back into 
your silken surrendering self 

without seeking shelter

          for james

without seeking shelter from that exposed ledge
look with confidence
your mortality straight in the eye

when you go to sleep 
may your instinctive curiosity 
breed liquid dreams 

you're not aware of it but 
the ancestors walk with you daily
it is not just the lonely I 

turn your hunger into listening 
your tongue will soften 
its desire to fill space

from a place of togetherosity 
will our imperfections 
move towards wisdom 

i have many meanings

i have many meanings
and relish in double entendres
don't think you can stop me 
embracing double messages and ambiguity
i have many intentions
i am fluid
i am changeable
i am seasonal
i am ebb and tide
why mean only one thing 
when i can mean many?
celebrate my contradictory nature
drink a toast to my paradoxical tongue
i am after all just a poetic being

roep my op jou naam

roep my op jou naam
sodat ek die son 
op jou tong kan sien

ek bly loop op die aarde

ek bly loop op die aarde

opsoek na 'n opregte ars poetica

ek blaas my asem oor die pieke van berge

en raak net-net aan die bevryding wat 

die kleur van my bloed elke dag beloof

my kop dans oor die duiselige afgrond van die dood

dit is die droom wat 

die gemoedstoestand laat bly pendulum

die swaartekrag se gevangeskap

laat my nie die grond minder liefhê

ek klou verbete aan die herinneringe

van humor wat my identiteit sal 

verkwik met klanke van lag en skerts

want klip het mos ook lagspiere 

wat oor eone verewig is in 

die sediment van kreatiwiteit

aha die kuns is waaragtig om 

die liefde

die lig

en die liggaam

met oorgawe te vertrou

dit sal ons moederskap versterk en 
die sterre sal deur ons selle breek

ons siele sal in skaamtelose naaktheid

terug die natuur insmelt

en sodoende sal die oer weer vernuwe

en hoera! ons perspektief halsoorkop gooi

die pols versnel tot heling

ons moet nie vergeet van ons ritueel

en van ons seksualiteit

ons moet bly sing in ons slaap

sodat die smagting kan bedaar

en ons kan fokus op die son

ons stemme sal oprys in stilte

en verbasend sal almal ons hoor!

beskuldig my van surrealisme

ek gee nie om

want die tong is die nuwe sekondewyser 

gooi die woordeboeke weg

want die vel is aangestel as die nuwe vertaler

dit is nou die tyd om te vlieg

verder en meer volhoubaar as die mees manjifieke voëls

dit is nou die tyd vir vrede

wat deur alle vroulikheid sal vuur

ons sal uiteindelik die betekenis in 

die waters sien glinster

te veel realiteit

die wêreld bestaan uit net te veel realiteit

te veel vaste voorwerpe

‘n oorvloed van materie

ek hunker om al hierdie fisika af te skaal

die elemente is so in my gesig

ek begeer stukkies vakuum tussen my

en dit alles wat so tasbaar is

met tasbaarheid kom kwesbaarheid

kom vertering     wegkwyning

en siedaar                             verdwyning

aha! dit is mos waar ek wil hê

dit moet alles wees

shoop! inglip in die niet

spikkels van my siel

die soliede saamhoort en saamwees
van lyf, siel, bewussyn en energie
stukkies van elk bly agter na die dood
niks is ooit
totaal net weg nie
as stukkie lyf agterbly
bly daar ook stukkie siel agter

dit is hoekom ek sal bly skryf
iets van my lyf, siel, bewussyn en energie
kleef onverbiddelik aan my woorde vas
laat my woorde spikkels van my siel saamdra
so sal my siel die pad bly vind
in die chaos van die wêreld

jaagtog van die kele

gedoriewaar die plante hou net nie op met rank nie
en dit terwyl so baie afgeleefde siele net
meer en meer verwese word
die soetheid van die verlange het 'n manier om
deur die rigiditeit van tyd te druk
daar skiet 'n snak van verligting
sodra 'n hart vertaal word
dit is nie die kilte buite maar die kilte reg hier
binne die tong wat die rillings veroorsaak

terwyl trollies deur die malls hinkepink
het die stoffasie by die huis die kans
om al die geheime in die huis uit te lap
goddank die verlepte blomme het nie oë
om die verdeeldheid te sien nie

die oortonnels is versper teen
die verstotenes se gille 
hoekom is daar soveel verbasing as
wegkwyning die orde van die dag word?

die jaagtog van die kele breek deur 
die eucalyptus se blare
die filantrope begin belangstelling verloor
in die kwellende mensdom
die betonblaaie het net nie dieselfde manier
om die goue skynsel van die son uit te straal
soos die uitspansel van die afrika veld

ruk die brandblussers van die mure
gooi hulle in die see
as die stad moet afbrand
dan moet dit
die wolkekrabbers gooi net te veel skaduwees
die son se taal sal ons 
beskerm teen 
die verdriet

kan ek ek wees en ‘n ander

puis-je être moi et un autre?

                - J. J Rousseau

kan ek ek wees en ‘n ander

gelyk?

saam wees

ek en ‘n ander

ek gelyk wees aan die ander

die ander gelyk wees aan my?

gelyk kyk

voel

asem

skrik

skryf

wakker

honger

?

kan ek ek wees en ‘n ander

gelykertyd

gelyk lyk?

dieselfde gesig

dieselfde hart

dieselfde lyf

dieselfde naam

saam

ek en ‘n ander

?

mag my woorde toor soos kardemom

mag my woorde toor soos kardemom
heilspel soos komyn
brand soos rooipeper
sus soos kaneel
prikkel soos brandrissie
behaag soos neutmuskaat
en
bemoedig soos gemmer

hoekom

hoekom is verslawing
so na aan versalwing?

gegiet

vir Antjie Krog

haar siel is gegiet in 
die vorm van Poësia

- niemand het al die vorm gesien nie 
maar ons weet goed dit is daar -

net 'n paar siele kan smelt tot in
hierdie vorm 
sonder
om
te
kraak

selfie

the excavation of the Self

the superficial i-xploration

from where this will to make

a photographic portrait of the Self?

the capture of the hero of your own story

the desire to be your own celebrity

the documenting, websiting,

blogging, tweeting,

facebooking and instagramming

of the Self and for the Self

the strange 21^st century tendency to expose the Self

on the brickless walls of cyberspace

why do we want to sit in a cold photo-booth

to be captured by a machine?

it is so passé to be captured by bureaucratic eyes

and offered onto the lense of Big Brother

with drab and smileless faces

we will press the camera-button ourselves to

photograph our rehearsed smiles, why thank you!

how many extra centimetres our necks and arms will have to grow

we refuse to ask anyone to do it for us

we will do it ourselves, we insist

welcome the Selfie: where the Self is in control of the Self

 - we believe and hope so -

we want to be the rulers of our own fate

designers of our own roads

publishers of our own faces

we refuse to be automatons in

the soulless mechanics of existence

we will glow

we will be beautiful

we do not need catwalk-mouths to

pose and pout for us

we will smile our own smiles

and steer in our own direction

the time that we wait for someone to

choreograph our fate is long past

it is now the time that we empower our own lives

and it begins with 
the Selfie