ek smag

ek smag vir uitbreiding transformasie verandering 

en 

transendering

gooi my boks weg

tyd vir kreatiewe vernuwing

hoe ver moet ek die ek strek

tot ek tot op nuwe ongekarteerde terrein opdaag?

goddêmmit ek wil iets skryf en sê

wat nie soos ek klink nie

wat nie beswadder is met die eng kanvas

van hierdie een enkele kleinsielige en 

kleinoppervlakkige ek nie!

die gewone eerste persoon vertelling

raak nou afgesaag

gee die eerste persoon oor na iemand anders

die oorspronklike ek se choreografie

heers nog te sterk

gooi haar uit

haar soort is nie nou welkom hier!

oorbewolk oorskadu oorvloed oorbevolk oorbefok met die ek

smagting na splinternuwe vorme van uitdrukking

honger vir nuutgeskepte simbole

en

dors vir nooit-vantevore-gehoorde inkantasies

kan ek vir ‘n oomblik aan amnesia ly

en asseblief nog ‘n sin vir die digkuns behou?

kan ek vir een helse kreatiewe oomblik

vry van die bewussyn van self wees?

kan ek ‘n ontdekkingsreisiger wees

sonder die ek-sindroom?

net vir enkele seisoene soek ek geen self-en wêreldkennis 

geen konteks en geen geskiedenis

geen verbintenis en geen behoort

geen assossiasies en geen onthou

en asseblief geen taal

laat ek los van dit alles kan staan

om toet-tale vryheid aan my digkuns te gee

                ontginning van onontdekte klip

ek gaan oefen om dit reg te kry

om vry van my eie beperkte en

beperkende denke te wees

dit sal seker help om van tyd tot tyd

die ego op te gee

maar ek baklei daarteen - ek is geen boeddhis

my lyf is so deurtrek met die ek-aroma

my gees so gehul in die ek-stralekrans

wat is die kans dat ek buite

die ek kan bestaan?!

  

her-bedink her-ontwerp

de-programmeer

en her-programmeer

skielik sien ek my                            ek               daar in die koue verte opgekrul lê

sy voel so aangetas met hierdie honger en 
soeke vir ‘n ander self

sy is moeg

tog weet sy

al wat die ek sal red

is die waterput van haar verbeelding

just try

scream status 

count results

all right 

think out passwords

turn around

sirens 

waves collapse

crush float exasperate

shouting oceanic expanse

peephole to the essence of life

shiver in the corner of your box

tumble over snowfields

try to wipe the taste of the syllables off of my tongue

just try

and i 

will 

slap

you

beperking

ek is verbaas daar is

nie meer van ons wat mal raak

weens die beperking van ons twee oë

wat net vanuit die sentrum

van die gesig

 - op hoek van Neus en Tempel -

kan sien

verant-woorde-likheid

ek weet die woorde agtervolg my

ek kan hulle net nie sien nie!
ek kyk al om my heen

sonder vorm sluip hulle

hoorbaar is hulle hygende asemhaling in

die gate van die lug

donder weet, ek is verslaaf daaraan om hulle in ‘n vorm te giet

ek kry net nie genoeg daarvan!

god weet, hierdie skryfkuns is goed vir die hart

dit oefen die palpiterende spier teen ‘n ferm en ritmiese pols

senuwees staan pen-orent

geen afskaling van my waaksaamheid

my oë staan op stokkies

ek wil enige iets in die nabye en in die vertes 

kan raak eien en dit omskryf vanuit

die kwylende vervoering

ek soebat dat die verruklike harmonie en

die uitbundige ekstase van die skrywershand

nie

verdwyn

nie

ek skryf dit diep in

die gryn van my wese

laat dit soos ‘n hipnotiserende mantra in my resoneer

en my nooit laat los

dit voel asof die verant-woorde-likheid

net te groot is om die woord te laat kwyn

die gevoelentes metafore en objekte

sal my nooit vergewe as ek hulle so kop-en beenloos

in die stof laat lê

ek sal dit uitdruk tot die laaste druppel toe

al is dit die enigste ding wat ek doen

dis vervulling genoeg

om beelde en beindruksels

uit

die

swart

griffels

te

giet

in the dappled pine forest a lost parachute grips the needly leaves

in the dappled pine forest

a lost parachute grips the needly leaves

the scorched shadows screech with the cicadas

the startled sarong

buys time and

unyokes her hips

the cracked lampshade

crouches

under its moth-eaten masking tape

the bookshelves and files try hard

to disseminate knowledge and order

from their sadly silent and immobile position

she sits on the see-saw

carelessly rocking

her volatile restlessness

the world’s disputes are so accustomed to

the wretched knots

of their vicious repetitions

despite tsunamis, deluges

and flash floods

water always retains its balanced and affectionate nature

lose your bristly sense of non-involvement

pluck all the rubber from the factory yards

hang them in one gigantic flying and gliding installation

the cells are stealthy and mischievous

the mouldy ceiling and its dead mice

greet the ol’ factory of the noses

the tickling froth blowing on the waves

heals those suffering

from starchy unhappiness

the washing powder is oh so docile

as it swirls and rolls

pushes and prays that the blood will wash out

in die sonbevlekte dennewoud klou ‘n verlore valskerm aan die naalderige blare

in die sonbevlekte dennewoud

klou ‘n verlore valskerm aan die naalderige blare

die verskroeide skadu’s gil met die sonbesies

die verskrikte sarong

koop tyd en

ontboei haar heupe

die gekraakte staanlamp

buk

onder die mot-gevreetde maskeerband

die boekrakke en leêrs probeer hard

om kennis en orde te versprei vanuit

hulle droewige stilte en onbeweeglike posisie

sy sit op die wipplank

sorgeloos wieg

sy haar ongedurige rusteloosheid

die wêreld se dispute is so gewoond aan

die vervlakste knope

van hulle venynige herhalings

ongeag van tsunamis, vloede

en frats golwe

behou water altyd sy gebalanseerde en liefderyke geaardheid

raak ontslae van jou stekelrige sin van nie-deel-wees-van

pluk al die rubber van die fabriek-erwe

hang hulle in een reusagtige vlieënde en swewende installasie

die selle is slinks en ondeund

die skimmel plafon en sy dooie muise

groet die reuktuie van die neuse

die kielie-ende skuim wat waai op die golwe

genees diegene wat

aan stram ongelukkigheid ly

die waspoeier is o so gemoedelik

soos dit draai en kolk

stoot en bid dat die bloed sal uitwas

geloof van die poësie

terwyl die oggende hul koffie drink

raak my hart aan't palpiteer met die afwagting van

die koms van die Groot Gedig

terwyl babas huil en mense doeke omdraai

tob ek oor die volgende lyn van

digkuns wat ek gaan skryf

terwyl mense die wêreldstreke wil oorneem

kook ek die woorde in my pot tot

in die essensie van die sin daarvan

terwyl kinders in skoolbanke kriewel

leer ek myself om

van hierdie beperkte woordeskat stukkies kuns te maak

terwyl die riool hard pomp aan die wêreld se kak

sif ek deur my eie kak opsoek na die goue lyn wat

my met die sentrum van die kreatiewe gode sal verbind

terwyl die wêreld se lug en grondweë verstrik raak deur wiel, vlerk en rook

ontknoop ek my eie strikke om helderdenkend tot by

die vibrerende bron te kom van die mooiste metafoor

terwyl mense die aand toeryg met diep slapende asems

vou ek my skedel en hartsvlees styf om 

die geloof van die poësie

vang die kleinste wind

van klei tot klip

water tot vuur

olywe tot appels

kaal tot kostuum

fluister tot skreeu

spring tot lê

van hier tot daar

vat die digkuns my

waarheen sal dit my nog na lei?

watter noodsaak het die interne woord?

wat moet gesê word?

wat moet gevoel word?

wat moet uitgedruk word?

wat is nodig,

waarlik nodig,

om keel

  asem

en lyf

te kry?

die drama van die digkuns wil gehoor word

dit is die doel daarvan

dit is onvoorwaardelik nood-dig

‘n onvervangbare deel van menswees

die uitdruklike vertolking van die hart

hierdie vlag is nie klein en

waai nie flou en half-mas nie

hierdie vlag vang die kleinste wind

en wapper met een helse gebaar op die horison

die bloed sit so na aan die keelwand

so vlak onder die vel

so warm in die oogbal

so vol in die hart

hoe kan 'n mens nou onoortuig leef en uitdruk

as die bloed die heeltyd pols

en elke dag nie vra om jou aan die lewe te hou nie

maar dit eenvoudig net doen

ek moet nie vergeet nie:

skryf na aan die bloed

na aan die klop

na aan die hart

na aan die vlees

want dit alles

suis en dreun met soveel hartstogtelike lewe

dat, waaragtig, ‘n onoortuigde lewe

'n onwillige hart

'n lafhartige gees

en 'n lui lyf

net nie die antwoord is op

die wonderlike rite van asemhaling nie

ontembaarheid

inderhaas kom die wolk op my neergedaal

die dag mag nie eindig voordat ek

iets van relatiewe betekenis neerpen nie

my hart klop tot in die glas water

komaan, moet nie so gou opgee

vang die essensie van vandag vas 

daar moet iets wees wat die dag gemaak het dat

hy tot hier toe in die son gedraai het

vat jou net en

vang

daai skoenlapperige iets

ek is oortuig dit wil nie gevang wees nie

dis die wilde geaardheid van die digkuns –

dit wil vry wees van enige inhokking

die essensie van vandag:

die ontembaarheid van die woord.

tamelessness

the cloud descends on me in great haste

the day may not end before I have

penned down something of some relative significance

my heart beats right into the glass of water

come on, do not give up so soon

capture the essence of today

there must be something that has made the day

to have turned to this point in the sun

take your net and

catch

that butterflyish something

i am convinced it does not want to be caught

that is the wild nature of poetry –

it wants to be free of any confinement

the essence of today:

the tamelessness of the word.

in a sweat of nutmeg i plant my thighs

in a sweat of nutmeg i plant my thighs

it is with a clean look in my eye

that I populate the canvas with vertiginous ash

in an apocalyptic temper

I guard the orphaned words

with a smudge of fennel and rosemary

rumbling is heard in the distance

over blazing gravel I chase the thorns

the oranges bend down to smell the grass

the rocking tractor 
dives into 
the ordinary parade of stringy pity

i shiver

the charcoaled japanese maple

divides the sky into

a sizzling griddle

the over-exposed ladder

draws its legs closer

and sneezes from its peeling paint

the canvas participates in the fornication

sway, swim, screw, grate and usurp the moment

of lawless energy

my phlegmatic suitcase

frenetically practices

to pinch the desiccated sesame seeds

I lie flat on my back

let the open blue sky fabricate

its own panegyric

- - - 

in ‘n sweet van neutmuskaat plant ek my dye

in ‘n sweet van neutmuskaat plant ek my dye

dit is met ‘n skoon kyk in my oë

wat ek die skilderdoek met duiselige as bevolk

in ‘n apokaliptiese gemoedstoestand

bewaak ek die ouerlose woorde

met ‘n smeersel vinkel en roosmaryn

‘n gedreun word gehoor in die afstand

oor brandende gruis jaag ek die dorings

die lemoene buig neer om die gras te ruik

die wiegende trekker

duik in

die ordinêre parade van seningrige bejammering

                                                          

ek ril

die verhoutskoolde japanese esdoring

verdeel die lug in

‘n sputterende rooster

die blootgestelde leer

trek sy bene nader

en nies van sy skilferende verf

die skilderdoek neem deel aan die hoerery

swaai, swem, skroef, rasper en oorweldig die oomblik

van wettelose energie

my flegmatiese reis-tas

oefen freneties

om die uitgedroogde sesame-saadjies te knyp

ek lê plat op my rug

laat die oop blou lug

sy eie lofrede versin

warm staal

om warm staal

as skelet te hê

laat ek die moed van die dag

kan

voel

sonder

ophou

sus, oftewel sokker blues

            oftewel, sokker blues

deur blokke en sirkels word daar gestorm, gestamp

en gestoot

die toeskouers gaan mal

op die grasperke hardloop

die pienk tekkies

nee-dankie god vir borgskap!

die haarstyle kompeteer alewig met mekaar

in dringende nastrewing om die geruis van die skares

te crescendo

hoekom kan ons nie die fotograwe vervang

met digters om die sportiewe oomblik

vas te vang nie?

op die aansteekbord

van die nag

sien ek net swart sterre

die wynvat wat my elmboog wat

my hand wat my ken steun

skerm-verslawing maak mens so tam

as al die spel se skoppe die wêreld

van waansin

en hongerte sou red

maar nou sit ek hier sonder fluit

bloedloos opgewonde en onoortuig verbaas

dat sokker my siel so kan sus

in ons spore skyn die volheid

Die volgende gedig is geskryf ter nagedagtenis van 'n wonderlike ervaring om vir 'n derde keer die befaamde Otter-wandelroete te stap langs die Tsitsikamma kus in die Suid-Kaap.

in ons spore skyn die volheid

opgedra aan my mede-Otter-stappers

in ons spore skyn die volheid

van die glinster maan

daar is ‘n onverskrokke lus vasgevang in

die ritme van die klim

op en af

en

dan weer

ah

op 

en 

af

styg ons sydelings en

direk van voor die hellings uit

of dit nou ysige winde is wat

dreig om ons van ons voete te gooi

of die see wat heeltemal te vroeg

met 'n diep riviermond rendezvous hou

sal ons aanhou bly loop en klim

en kruip as dit moet

die seerotse is taai onder die klouende vingers

die sand kners ons tussen die tone en tande

maar glimlag ons diep

want die suur knoffel-reuk van die fynbos

maak ons hoog

my vingers gly oor fluweel proteas

en verbeel hoe die pelgrims van vervloë dae moes voel

met soveel getye, woude en wild wat al om

die enkels gluur

dit is stip-oog hinkepink oor klipstrande

behoud van balans grasie en humor

word gedryg en gedryf deur trillende spiere

mag die voetpad oor sand, klip en krans

ons nie laat wankel

dankie Otter vir die droomspore wat ons loop

oor wondersigte van oseaan en krans en woud!

die holte van my mond ril

soos dolfyne en walvisse

       stil-stil kerf deur die kolos water

kom lê die suisende inkantasies diep binne my keel

laat dit resoneer met herinneringe wat

blink met silwer skuim en glinster-golwe

wat diep in poele vasgevang word en

soos die getye

met die aantreklikheid van

die maan

orent

staan

dis die hart wat diep murmuleer oor die kameraderie wat

ons leer om in gelid en harmonie te loop

saam saam

jaag

  die

    asem

      en

        brand

          die

            bene

              met

                die

                    op

                      en

                 klinknael

             die

         knieë

    met

 die

af

nou sit ek ver daarvandaan

in ‘n stralekrans van seesout suurbos en koel-mistigheid

soos wat ek terugdink aan 

die bene wat vlieg oor die heide-plato’s

en ons geen einde ken aan

die vreugde wat vuur en feesvier in ons ledemate

soos          wat             ons                   die                                          vertes

met                         elke                      tree   nader bring

woorde wat spring

woorde wat spring

wat dans soos die spiere van my lyf

letters wat om my kring

sin wat ek met my bene kan skryf

woorde my musiek my klank

waarmee ek kan dans

op die papier is die woorde mank

maar met my lyf kan hul gek wees en uitwans

ek trek my woorde aan

die woorde trek my aan

binnekort

begin ek my woorde uittrek

en die woorde trek my uit

nou begin die verleidingspel

en alle sinsualiteit word blootgestel

woorde wat rink-kink

en spartel en rol en

gryp en ruk

dit laat my nie los om

asem te skep -

ahahahhhh

moet die woorde bly skep

skep ons!

skep ons!

moet nie dat een van ons van die papier afrol

toe skep nou man skep

geen ophou geen stop

geen huiwer geen flop

geen dink geen kop

die woorde trek aan my hare

kom nou

hieriekant toe

daaikant toe

suig ons van die papier

spoeg ons uit jou mond

laat val ons waar

die dorstige mense ons kan oplek!

kern

daar skuil ‘n lus in die dieptes

wat stil-stil wag - dormant uitbundig 

dit is heilspellend hoe die vonk

begin tril met die afwagting van die koms

van die kreatiewe tornado

die grond is ryk

kyk hoe giet ons die diep-versonke metale

uit die primordiale smeltkroes

my klei-lyf resoneer met die vulkaniese uitbarsting

met hierdie bloed wat nie ophou vloei

bons die polsering van die dreigende feesviering

die kruine van die golwe hang vir enkele oomblikke

langer in die silwer skyn van die son

my hare staan orent

van al die stemme wat alom my kring

so vol lewe is organika

so baie golwe in elke dag

so veel kwiksilwer sparteling in die brein

die soeke na versadiging ken geen einde

die hart bly kolk al kom die niet teen die deur geklop

die grond word koud in die winter
die spoor word weggewaai

maar die lewe bly tril

die oer word oerer

die inkantasies word meer kontrapuntaal

en die ledemate word sneller

in hierdie dae wat so vlugtig vlerke groei

die elemente is ongenaakbaar

hoe hulle die vel verteer

tog bly die pols diep en sterk

die wilskrag is onverskrokke

in die stryd teen die skaamte
teen die vrees

teen die vlees
en

teen die donker

my rugstring ontdooi elke oggend

en waaragtig, dit is my vlerke wat aanhou kriewel

tot in die primordiale kern 
van sensasie van die embrioniese duister wat
gelukkig genoeg keel het

om te kreun met die moeds-wil van vlieg