moenie wegvee!

ek verpes dit wanneer mense alewig 
hulle monde afvee wanneer hulle eet
waar jy kyk is servette en hande wat 
ongesiens die selfbewuste monde
probeer skoonvee en bedek 

jirre, kan monde, kenne en wange 
nie net vir daai etende oomblik
vol krummels, 
vetspatsels en taai druppels
vertoon watter fees dit is 
om te eet
om te verlustig aan kos wat 
tong en maag so vervul?

frummels en stukkies wat
om mondhoeke kleef is
niks om voor skaam te wees

moenie wegvee
moenie afvee!
behou al die joviale tekens van 
hierdie bevoorregtelike smullery

verander

ek wil die styl van 
my digterlike uitdrukking 
verander
is dit moontlik? 
dit is moontlik        ja
herformuleer die wyse hoe 
jou gedagtes uit die tonnel syfer
probeer nuwe taktieke
en slinkse kat-maneuvers
verras jou pen
laat hom dink jy lei hom
na die punt wat 
hy verwag jy hom heen gaan lei
en dan
skielik
verander rigting
sodat die pen nie 'n idee het
hoe jy hom so vinnig uit
die groef gelig het nie 

not looking into a glaring smartphone

just sitting and paging randomly through magazines 
and NOT looking into a glaring smartphone
lounging on a beach chair looking at everyone else
and NOT looking into a glaring smartphone
waiting in a queue and chatting with a fellow queuer
and NOT looking into a glaring smartphone
eating a sandwich and staring into the void of a quiet moment
and NOT looking into a glaring smartphone
lying on your back an staring into the ever-changing clouds
and NOT looking into a glaring smartphone
going into the loo and admiring your inner thighs
and NOT looking into a glaring smartphone
having tea with a girlfriend and showing her your knitting
and NOT looking into a glaring smartphone
disappearing into the hallway fixing a stray hair
and NOT looking into a glaring smartphone
walking between the car and the shop and looking out for a trolley or basket
and NOT looking for your glaring smartphone
climbing into bed and musing about your accomplishments for the day
and NOT looking into a glaring smartphone
sitting in the backseat of a car and counting trees and lamp poles
and NOT looking into a glaring smartphone
watching a film and enjoying the full gamut of the plot
and NOT looking into a glaring smartphone
cooking with a handwritten recipe
and NOT looking into a glaring smartphone
finding a new place in a dog-eared map
and NOT looking into a glaring smartphone
fuckit return to your own mind space
those exquisite imagined spaces
dream out loud again
feel timelessness
make your own visions
do not feed so passively and lazily on the visions
fed to you by your glaring smartphone

die geskenk

ek het 'n visioen gehad van
'n gedig oor die lug
die wonder-medium waardeur 
ons beweeg en asemhaal

in ruil vir die geskenk van lug
sal ek 'n gedig daarin plant

met tong, lip en tand 
stoot ek die metafoor uit my brein
en plant dit reg hier tussen 
die paar suurstofselle

wanneer mense hier gaan verby loop
sal  hulle onbewus die metafoor inasem
hulle longe sal nie weet 
wat hulle getref het nie!

in elke gewrig van hierdie gedig

'n veerkragtige spierkragtigheid
sit in elke gewrig van hierdie gedig
mag die rymelary se gimnastiese vernuf
deur die nate van beperking breek

goue lig

digter staan in die Karoo se sonsondergang
met kop agteroor gegooi en mond wyd oop
sodat die goue lig 'n vlietende vers
teen haar verhemelte kan ets

forever sitting on this seat

May you build a ladder to the stars
And climb on every rung
May you stay forever young
Forever young, forever young
May you stay forever young

 - Bob Dylan

photographer: Keran Elah

chairs are known to be sedentary and stationary
quiet in rooms 
staidly placed around tables
so sedate and composed in corners and along walls

but no not this chair
it takes me to the fields
through barbed wire and mist
it carries me over all the dreamscapes 
i have ever imagined
and makes me break out in full-throated song

mary mary quite contrary
how does your garden grow?
with silver bells and cockle shells
and pretty maids all in a row

on chairs that climb to heaven
with tiers one plus seven
will my mind go
where the winds most high blow?

mary mary quite unordinary
your moods as the seasons will vary
often hiding away from too much talk
she would rather in her green fields have a walk

mary mary quite contrary
how does your garden grow?
with silver bells and cockle shells
and pretty maids all in a row

faint tremors i feel in the wood of this chair
it feels like it wants to take me somewhere
perhaps there where earth and heaven shall meet?
then i will remain forever sitting on this seat

photographer: Keran Elah

fonolisasie

jirre dit vat fokkin dissipline

om nie die foon tot in

my slaap vas te klem nie

kolonisasie is nou

iets van die verlede

make way for phonolisation!

god, red ons van hierdie uitsuiging en uitbuiting!

die kolonie van die foon neem oor

tentakel teen een rampspoedige spoed ons koppe

wat makeer ons dat ons so ‘n noodsaak het

om vasgegom aan hierdie siellose

platvlakkige vierkantigheid te wees?

vandag ag ons

ons onafhanklikheid

en vryheid so hoog

maar sonder wapen, woord of geweld

ruim die skynbaar skadelose skermpie van die foon

enige outonomie eensklaps uit die weg

soos klippe

ek wil my woorde uitpak

soos klippe op die grond

in die son moet hulle lê 

al trillend en sidderend

en in die sterlig moet hulle 

oop en stil net loer vir 
die geheimenisse

wat val oor die landskap

verblind

wat sal gebeur as ek 
al my metafore in 
die smeltkroes gooi?

een goudrooi stuk gedig
borrel en stoom 
soos kokende lawa

met my tong breek ek 
die keramiek-dop oop
sodat die blinke gietsels
selfs die son sal verblind

* * *

what will happen if i throw
all my metaphors in
the crucible?

one piece of golden-red poetry
bubble and steam
like boiling lava

with my tongue i break
the ceramic shell
so that the shining castlings
will blind even the sun

sikloon

spin my weg in 
'n digterlike sikloon
laat my tong in 
honderd helikse 
afsplinter 
en alles in sig 
opsweep -

die vrede en die onvrede 
die vreugdes en die vrese
die vryhede en die onvryhede

draai en tol onbegrensd
totdat
elke wilde visioen
klouend aan 
die sillabes
oplos tot 
een magiese metafoor

sien wie bly staan

ek sit my pen sommer direk op my tong
my hand kan nie byhou om 
die wilde woorde neer te skryf nie
en my tong is te oorweldig om
al die digter-visioene te verwoord
nou moet pen en tong
in die boksersring dit uitwoed
en sien wie bly staan

verslawing

ek piepie vinnig
ek eet vinnig
ek drink vinnig
ek was en vee vinnig
net sodat ek so gou moontlik by
die klavier en digkuns
kan uitkom

soos rokers drinkers inspuiters en snuifers
hulle fix moet kry
so moet ek ook

hoe kan ek ooit apologeties wees vir
hierdie dryf om slaaf 
van
woord 
en
klank 
te wees?

beeldstorms

ek raak nou moeg vir
konsert-administrasie

ek wil nou net 
'n gedig skryf
my brein weer sag en 
plooibaar kry met
metaforiserings

ek verlang na my digterlike fantasie-wêrelde

daai plek waar my geestesoog
val en struikel oor die flitsende visoene in 
my kop
en nie kan byhou met
die beeldstorms nie

the primal pulse

may i feel the primal pulse
deep inside my chest
that pulse that takes my feet in its power
and reforms my steps into
the wild dance of deeply sunken rhythms
annexate my head with
the irrepressible heartbeat of the earth
take over my limbs with
the multiple drumming beats
colonise my heart with
the bold pulsation of
a deeply sincere humanness
proselytise my ears with 
the divine pulse captured in
the relentless driving force of
the indomitable eagerness of survival

die oer-pols

mag ek die oer-pols
diep in my borskas weer voel
daai pols wat my voete in sy mag neem
en my pas vervorm tot
die wilde dans van diep-versonke ritmes
annekseer my kop met
die onbedwingbare hartslag van die aarde
neem my ledemate oor met
die veelvuldige trom-patrone
kolonialiseer my hart met
die onverskrokke polsslae van
'n diep-egte menslikheid
bekeer my ore met
die goddelike polsering vasgevang in
die meedoënlose stukrag van
die onverskrokke oorlewingsdrang

oordrewe verbeelding

daar is 'n swetterjoel palpitasies 
te vinde in hart-kennis

in die geval van rugspanning 

betrag die situasie met maksimum aktivering van elke asemteug

jy sal sien dat jy sommer 

die klavier beter sal speel

praat reguit en onbeskaamd in jou moedertaal en moenie walg aan 

jou stink kieliebakkies

almiskie! die verrimpelde kolwyntjies is uitverstotenes op die poedingtafel

hoe kan enige iemand neutraal 

die toneel aanskou?

hou die skim dop tussen hierdie en die volgende versreël

sy rink-kink poedelkaal om jou aandag af te trek

hoekom verdink en vervreem 
mense heeltyd mekaar?

'n verdrietige vonnis soms

om mens te wees

die sterre ontkoppel ook hulself 
as dit te veel raak

as jy gelukkig is sal jy 'n insigtelike metafoor 
in my verminkte skaduwee vind

jy sal ook oordrewe verbeelding in my gedigte oplet

veral as die magneet-poësie ALWEER van die yskasdeur afgedonder het

die ontstuimige kleintongetjie

die ontstuimige kleintongetjie grom vir
die geroesde musiekboks wat nog 
sulke wonder-klanke kan uittoor

die donsige suikerbekkie-kuiken duik diep
in sy nes en maak die benoude geute vergeet van 
al die brandnetels wat binne hulle oprank

die boeiende plakkaat tol in die wind
en beduie my duiselige kierie 
die afgrond in

draai my in smaaklose geskenkpapier toe
en gee my vir die uitgehongerde beslissings
wat in hul langdurige afpersings verkrummel

die beskeie skuurpapier skarrel besorgd
oor die korale en vermy 
enige troebele uitdagings

die piekante wierook pamperlang 
die smotserige fatsoen
die opgesmukte parfuum syfer hangkop verby

die afgesaagde skerpmaker kla kwistig
oor die blikoopmaker se skrille motivering
om aan die werk te bly

die afgeskeepte Rubik kubus skaats en bons
verby die teësinnige handskoen 
wat enige kubisme ten alle koste wil ignoreer

die gemmer verdrink in die tee
ek probeer hom red
maar hy is te glibberig

die laken sleep haarself oor die vloer
sy voel nie beskore vir hierdie nuwe dag nie
haar emosies is net te brokkelrig

al die dreine om die huis voel ook 'n ongemak
die vensterbanke kruip al 
hoe nader aan die grond

die blitse springtoue dartel 
al om my enkels
maar ek wil niks weet van spring

die kruppel rasper maak net klonte van alles
ek vly en stamp maar 
niks wil werk

die plektrum is ook skielik so porieus
enige langtermyn planne wat die kitaar in die mou voer
kan netsowel geelimineer word

hoe ek ookal die woorde vaskram 
die lettergrepe lê oral geskif
ek kan dit nie waag om hierdie uit te saai nie

hierdie gedig bepaal die vlak van siel-uitsuiging
hoe kry hierdie verse dit reg om 
enige hoop te laat verdamp?

daar is waarlik nie woorde nie

my breinvlugte dink beelde en konsepte uit
waarvoor daar nog nie woorde bestaan nie

dit is hoekom ek so 'n uitdaging het met gedigte skryf - 

               daar is waarlik nie woorde nie

                          ek sal maar my eie moet opmaak

the silence we have given each other today

as i step into the print shop busy with something on my phone

i notice the young lady behind the counter also 
tapping away on her phone
it has been an overwhelming day for me 
and from the tired look in the lady's eyes 
it seems she's also had a tough day
in that moment i know i cannot 
overwhelm her with my overwhelmedness
i put my phone away
forget about the prints i want done
and tell her not to worry about helping me
i will just stand here in front of her
demanding nothing
just our silence
at first she looks a bit dazed
i simply keep quiet and hold her in my eye
within a few moments she gets what i am doing
and also puts away her phone
and just looks at me
people coming in appear awkward
to witness this silent interaction
a serene smile starts to tingle on our lips
we keep our composure
relishing the silence we have given each other today

born into poetry

the day was full of mutterings

doors opening themselves

the river flowing in the opposite direction

the little one was about to be born

the mother lying in a pool of sweat

it was a hard birth

the air was making gasping noises

the trees were bending over

to huddle themselves against 
something fiercely unknown

the walls drew closer together

as if all the space was making them nervous

the ants stopped scurrying

and for the very first time

lay on their backs

the sparrows flew into the house

and made their nests in the vacant shoes

the curtains knotted themselves

fearing derailment

the cracked unevenness in the paving at the front door

closed themselves up

smoothing the hurried entrance of the midwife

this was the day she was born into poetry

hotnotsgod

die woorde 
    klim uit 
haar keel
    met 
die kop-en-poot-bewegings 
     van
'n hotnotsgod

tsunamis

i feel the fire at the back of my throat
beginning to rise
like the small and 
early stirrings 
of 
tsunamis

evolved to be distracted

i invite Distraction

welcoming it with open arms!

come all ye Flickering Adds

on screens and highways and pages 

you skim over my eyeballs

scheming to break my composure

come all ye Dogs' Barking 

in neighbourhoods far and wide

you tear my silence

plotting to crack my self-possession

come all ye Drip Drip Dripping of Leaking Taps

you split my patience

devising to cut through my serenity

i invite Distraction

welcoming it with open arms!

i let it through my doors 

open for it to shake my equilibrium

i invite all the Wifi and Smartphones 

the Radios and Televisions

the Earphones strangling ears

Youtube    Friend Requests

Photos     Links    Hashtags      Memes masterminding

to fracture my poise and peace of mind

these attention-grabbers might exasperate madden and agitate others

but not me

bleep! bleep! 

hey, there is a New Mail in my Inbox

let me quickly go have a look and see if it will rupture

my steady coolness

no it doesn't 

ping! ping! ooooh another Whatsapp coming in

my tranquil placidity remains clear as bells

let me listen to all the animated descriptions of 
other People's Parties Holidays and Adventures

i am not thrown off balance

i absorb all their experiences without 

a ruffle of my feathers

oh, and there's the tune of the Washing Machine

concocting to nag, bother and burden me

i go hang the clothes in peaceful quietude without 

a single flicker of distress on my eyelids

oh my, look at all the Dirty Dishes 

strategising to pester and plague my serenity

and the great bedeviller and provoker Mister Fridge 

always maneuvering itself to have me fling open its doors

i will not let my calm stability 

be harassed and ambushed in any way

an invasion of Distractions designed to accost me daily

scheming to push my buttons and rattle my cage

yet my stoic constancy remains undisturbed

i invite Distraction

welcoming it with open arms

the isle with Newspapers screaming Invasive Headlines at me

and the Chips and Chocolates perfectly placed to trip my mindfulness

it is not working

i am basking in a perfect state of ataraxia

as i go down the street the Cars and Trucks connive and conspire to 

deluge and irk me 

my coolheaded harmony pumps bubbles in my feet

i rise above the frenetic city

and its torrents of Smells and Noise

i fly further and further away from 

any entrapment and bombardment of my equanimity

aha, and so this poem is contrived to needle you in your side

definitely to distract you and egg on 

your envy and annoyance at my great forbearance

                                          who am i kidding?

                                          let me come out with it

                                          it is all make-believe and pretense

                                          simply to survive i have to feign imperturbability

i am human just like you

bewildered, flustered, fragmented, 

deranged, sidetracked, unhinged, 

upset, mystified, disoriented,

rattled, unsettled and simply dazed by

the onslaught of Damnable Distractions

sy weet vandag gaan sy nie op die grond loop nie

sodra haar oë oopmaak vanoggend
begin poësie spontaan uit haar vingerpunte te lek
die eerste woord wat sy deur haar asem stoot
klink soos blommende artisjokke
met die eerste tree wat sy gee uit die bed
voel sy alreeds die veerkragtige metrum van 'n nuwe vers
wanneer sy haar bloes oor haar kop trek
hoor haar een oor die fluister van 'n metafoor wat
die aand in die kraag kom nesmaak het
sy staan vir 'n ruk voor die spieël en betrag haar refleksie
sy sien die slaap in 'n krummel vasgesout in 
die hoek van haar een oog
soos gewoonte vryf sy dit uit haar oog
en lek die sout-slaap van haar vinger
skielik proe sy die nag se drome in die soutkorrel
haar oë glimmer tevrede oor die nagrus wat
soveel beelde in haar kop laat borrel het
soos wat haar hand om die deurknop vou
sien sy die trillende moontlikhede van 
die dag onder deur die deur skyn
sy weet vandag gaan sy nie op die grond loop nie
sy gaan loop op die golwe van poësie

brachiate

i learnt a new word today
     brachiate - 
          to progress by swinging from hold to hold by the arms

i suddenly have the desire 
to brachiate through the poem's stanzas
never to touch the ground 
never to reach the end of the poem

forever swinging till my arms grow wings
and i fly forever more in the versified sky

scorched

photographer: Keran Elah

i have overheated the syllables

the words burnt black

my tongue charred with this red-hot verse

the eagerness was too great

uncontrolled conflagration spread over

the estuary of my jowls

all of me scorched to the core

this incineration forces me 

to sit in black silence

and listen to my smouldering breath move

in and out

in this new 

wordless dawn

verraderlike breinknopery

skryf verlossing tot in die vierkantigheid van my brein

ek voel die pen-antisipasie tril tot in my voetsole

hierdie skrywerstoewyding is ‘n enigma

ek delibereer of ek die piering moet gebruik vir my koppie

of dit op die vloer laat val

sodat die skerwe soos dolosse 'n metafoor sal spel

wat is hierdie afslowing agter pen en papier werd ?

hierdie alewige gehunker na beeldspraak

om op my tong te pirouette?

die woorde wil soos vrugte

die vaal en plat oppervlak

laat uitrys met weergalose sappigheid

was ek maar ‘n skerpskutter

wat myself kon besighou

met werklike teikens

kan my digkuns soos ‘n spilpunt wees

wat met die druk van ‘n knoppie en rol van die wiel

die dorstige vlaktes van my serebrum natlei

sodra die oesseisoen kom

wil my hande vol staan

van die oorvloed

hoekom moet ek eers wag vir die poëtiese spring-gety

om my met oordrewe strome in

die diepkant te stoot?

woorde is uiteindelik maar net

‘n illusie-spel

so ‘n verraderlike breinknopery

ek kou aan die ink-verdriet

en wil-wil begin snik

oor my mond wat struikel om verdienstelike verse te giet

i beg of you

i beg of you -  Lemons, Pelargonium, Turmeric, Cinnamon, Iron, Zinc, Propolis and Vita C

who i downed this morning in my throat, please do not disappoint me

it is perhaps overkill, yet i need overkill this morning,

my lungs and rib cage  do not like this feeling

i scream at the top of my voice:

i need overdose, overdo, over-the-top - i have no choice  -

my chest is a battlefield on which a thousand and more trooping coughs

are bombing my breathing department and turning my energy into a thousand sloths

what if mister Cough never lets me win?

argh, i absolutely refuse to be bogged down and phlegmed in!

four years of coughing is four years too long!

Cough, i have changed my diet for you, even singing you a song

my sleep pattern runs according to your whip

what more can i do for you, strip?

you sneak in anywhere you like

would it please you if i pass you the mic?

you who so like to interrupt my every second sentence

you are really starting to annoy me with you raucous presence

you frazzle my chest, dizzy my brain

o you are such a freakin' pain

you have simply overstayed your welcome

it is time to get going now, you cumbersome scum

yes! Cough, get thee gone

before i wring your neck with this song

come on, go now, before  my insides burn

why don't you take a holiday, and never return?

do not hesitate or procrastinate

for if you'll wait,  i will turn into a more unstable state

do not ask me why or how

the time has come for your occupation of my lungs to end NOW!