die son op ‘n wintersdag

dis waarna ek die meeste uitsien op

‘n wintersdag – die son

helder en smettelose strale wat hang in die lug

en tot op my voorkop pyl

my lyf hou nie van koudkry

ek sal

die wolke

wegdolwe

om

by

die

warm

skyn

van

die

son

uit

te

kom

glinster visse

ons siele 

word soos 

glinster visse

deur 

die fyngeweefde nette

van 

musiek 

gevang

die klank wat my siel maak

in hierdie winter klimaat 

droom ek van 

warm gedagtes wat 

my hele wese 

sal 

oorneem

ek swem in 

die klank wat 

my siel maak

swem vooruit totdat 

ek in 

die klank 

wat jou siel maak 

in swem

ons harte maak 

geluide wat ons 

van 

mekaar 

laat 

hou

phenomenon

within the hollows of the harmonies

i can hide away from

the fraughtness of the times

the brisk energy that lights from

the notes and fingers is contagious

it is in a great eagerness

that i wait for the arrival of these sounds

everyday i peak my ears

ready to fill my soul with

all forms of resonances

so many running notes to make

a confluence of reverberations

in a moment of silence it stuns me

that our ears and minds

can keep up with these flighty tones

as i absorb each nuance

i gasp and shiver

with this phenomenon

called

music

ril

ek wil so diep my hartklop 
binne-in die boom laat resoneer
dat die arboriale hart 
die onblusbare mens-pols kan voel 
en 
tot 
sy 
hoogste 
blare 
sal 
ril

selfie

die herontginning van die Self

die oppervlakkige EK-splorasie 

vanwaar hierdie wil om van die Self

‘n fotografiese portret te maak?

die vasvang van die held van jou eie storie

die begeerte om jou eie celebrity te wees

die dokumentering, websiting, 

blogging, tweeting,

facebooking en instagramming

van die Self en vir die Self

die vreemde 21ste eeuse tendens om die Self

op die baksteenlose mure van kuberruimte te ontbloot

vir wat wil ons in 'n koue photo-booth gaan sit 

om deur 'n masjien afgeneem te word?

dit is so passé om deur burokratiese oë

vasgevang te word en op Groot-Broer se lens

opgeoffer te word met vaal en glimlaglose gesigte

ons sal nou die kamera-knoppie self druk om 

ons eie geoefende glimlagte af te neem, dankie!

hoeveel ekstra sentimeters ons nekke en arms ookal moet groei

weier ons om iemand te vra om dit vir ons te doen

ons sal dit SELF doen, ons dring aan 

welkom aan die Selfie: waar die Self in beheer is van die Self

- ons glo en hoop so -

ons wil heersers van ons eie lot wees

ontwerpers van ons eie paaie

publiseerders van ons eie gesigte

ons weier om automatons te wees in

die siellose meganiek van bestaan

ons sal skyn

ons sal beautiful wees

ons het nie catwalk-monde nodig om

vir ons te pose en pout nie

ons sal ons eie smiles smile

en ons eie rigting inslaan

die tyd dat ons wag vir iemand of iets om

ons lot te choreografeer is verby

dit is nou die tyd dat ons ons eie lewe bemagtig

en dit begin met die Selfie

sonbesies

die sonbesies sing 

teen

die boombas van 

my serebraliteit

en tril en jil

my 

van 

my 

kop

af

raaktoor

ek móét vandag ‘n gedig skryf

al moet ek dit by my duim uitsuig!

die skryf van die digkuns is ‘n komplekse besigheid

as jy nie oplet raak jou sinne gou die kluts kwyt!

dit is nie soos ‘n eksamen waar krip-notas ‘n uitweg kan wees

en jy die antwoorde skelm vanaf jou mou of pennedosie kan lees

ek is ook geen boheem wat glo poësie sal vloei met ‘n dosis opium of wyn

maar tog kan dit nie net so vanuit die blote lug of my grysstof verskyn?!

die gelowiges sê goddelike ingryping is die antwoord

maar hiermee staan ek nie heeltemal in akkoord

hoe kan ek my vertroue plaas op 'n vonk om oor my hoof te flits

en die inspirasie soos vuur aan te hits?

ek weet dit was eens op ‘n tyd mode

om te wag vir die aanraking van die muses en die gode

maar ek kan nie alewig wag vir die vonk van ‘n eksterne bron

dit moet seker kom vanuit my eie skynende son?

moenie te veel dink, huiwer of wag

watter vers dit ookal is, bly skryf elke dag

die digkuns wil ge-uiter wees

al word jou hand en stem lam en hees

glo dat die regte woorde sal kom 

en vrylik op jou papier en tong gaan oopblom 

die digkuns sal jou smekinge aanhoor

en op sy eie tyd jou sinne raaktoor

stil mond

in die stilte van my mond

sit daar soveel begeertes

wat wil suis soos die wind

maar nou is my mond stil

want dit is goed om net stil te wees

stil soos net stil kan wees

niks meer

en

niks minder

in my mond se stilte 

hang daar vrugte wat so stil

net hang in geheimenisvolle groei

en wag dat die seisoen sal kom

wanneer hulle

aarde toe gaan val

niks vroeër

en

niks later

in hierdie onvergelykbare stilte

is my mond ‘n stil holte in

die eindelose uitspansel waarin

die lang-verwagde eggos

in hulle eie tyd

die toekoms sal inloop

niks vinniger

en

niks stadiger

droom ek hardop

kledingloos
sit ek op die klip 
van die baai

die vel van 
my siel 
haal asem

droom ek hardop
met 
my lyf

begin 
ek 
opstyg

naak
vlieg ek 
sneller

pottebakker

is dit oё-verblindery

of verskyn daar gesigte

in jou aardewerk wat

luidmond-dig

tot my sinne spreek?

teater in die holte van jou hande

klei vuur en glas-uur

vertolk in bo-aardse stemme

die rolle van goёlaars

word kleurlyne die teks

wat die vlugtige misteries 
in kolkende kontoere temper

river

you
  are 
    the 
      flow
        of 
          a
           river

          that 
        veins 
      its 
    way

  into 
the 
    thirsting 
        hollows

      of 
   my 
bones

slaap

die wil vir lê en slaap

het ek tot 'n kuns verfyn

of eerder tot 'n gewoonte

van somna-estetiese proporsies

die lê self is verrukking vir die rug

die blydskap van die lê-ende rug ken geen gelyke

bene en arms en kop wat in

die gloeiende warmte van bed kan broei

lei tot 'n geluksaligheid

wat geen einde of opstaan wil ken

die teken

in hierdie volgende paar minute 

se laaste 

bietjie 

wilskrag

probeer die hart 

’n digterlike oomblik 

te put

want hoe kan 

die dag 

eindig 

sonder ‘n gedig?

die glans wat skyn 

in 

die voëls 

se laatmiddag liedere 

gee my ‘n vonk van hoop

hoera! daar is nog kele 

waaruit ongekunstelde kuns 

spruit

dit is vir my ‘n teken

dat dit nog nie tyd is

om

op

te

gee

nie

iewers is daar nog rede om te bly sing

klok

my hart trek

in die vorm van

‘n klok

ek prewel ‘n gebed

mag ons nie lui raak met liefde en

nooit die noodsaak van die skeppingsdaad minag

ek begin lui van diep binne my bors

dit tril en ril deur al my spiere totdat my lyf 
opstyg en beier die wye lug in

           word wakker wêreld, word wakker!

           die nuwe dag breek aan soos ‘n swael-seisoen

           in vlug na die reuk van somer

nothing will stop the sinking III

the interminable offence has a way to spread all 
the sullen pens’ scratching over the flushed serviette

no one dares to blink in this pronounced awkwardness

as days go on we are becoming more despotic

but we don’t see the pillars crumbling (in a whisper:

our conquest is very much the same as that of our enemies)

do your enquiring and if you have to your interdicts

you will soon notice how steadfastly we cheat ourselves

the crows and goats don’t hang around us for nothing!

it is way easier to be snug in your woolen trousers

and view the helter-skelter from your comfortable angle

your blithe state of mind will hopefully give the answers you want

  

the city’s metallic incandescence 

bleats in 

the babies’ eyes

     this fanatical herding 

     of words

     needs to stop

The Cross Roads VI

On a moonless night the Loner awakens by some stirring 

in his stomach and decides to go strolling around the Cross Roads. 

As he walks he mumbles to himself. All of a sudden he stumbles 

over something. It is the sleeping body of the Wretch.

He grumbles and turns around to continue his sleep. 

“I never knew this is where the Wretch sleeps. 

Isn’t the poor fool freezing out on these plains?”

Not too fussed about the comfort of the Wretch, the Loner

walks back to the Cross Roads. As the sun is rising he reaches

his pile of rocks. He fumbles through his little heap of earthly goods. 

“What do I have to do to get something to eat? I’m so tired of 

this hunger. I don’t know how the others stay alive.”

As the sun is revealing its full splendour the Carillon

commences her jolly morning song.

“Oh shut up, you blingy belly thing!” shouts the groggy Cave-Dweller.

“Can’t we just for once sleep the day away?”

“Argh, shut your own trap!” the Prehistoric Postal Agent hits back.

The Cave-Dweller clearly in a scurrilous mood reveals

what everyone has been thinking about:

“We have been here for time immemorial and we have

depleted all our food. There are no more roots, bulbs, fruit,

seeds, nuts and grasshoppers to be found.

I have lost all my energy and lust for life.”

“Thank Godot someone else is also thinking about their stomachs!”

the Loner vociferates.

Up until now no-one knew that the Loner has been rationing

his last piece of guava since last Winter’s harvest.

He takes it out from under his pile of rocks and lovingly rolls

the pink fruit in his palms. As salivation starts forming on

everyone’s lips, the Wretch comes plodding over the plains from

his cold and exposed sleeping spot and eyes the feeding proceedings

with great interest.

Unlike his non-sharing nature, the Loner cuts the remnant of the

guava into four miniscule pieces and hands it out to the

four other denizens of the Cross Roads.

“Oh, someone is in a generous mood.” the Anarchist glibly sputters out.

The Loner, stung to the quick, snatches the guava piece from

the Anarchist’s hand.

“You don’t deserve my giving spirit!” the Loner cries out.

“I want that piece!” screams out the Wretch. “I have been here

for much longer than any of you.”

The Carillon chimes in “What about me?

No one ever thinks of my alimentary needs!”

The links to the previous five Cross Roads poems >

http://laraafrika.blogspot.com/2013/02/the-crossroads.html
http://laraafrika.blogspot.com/2013/07/the-crossroads-ii.html
http://laraafrika.blogspot.com/2013/11/the-cross-roads-iii.html
http://laraafrika.blogspot.com/2013/12/the-cross-roads-iv.html
http://laraafrika.blogspot.com/2015/03/the-cross-roads-v.html

vat ek hierdie veranderende gesig van my vas

hierdie gesig wat van dag tot dag 

haar eie wispelturigheid volg

ek het geen houvas op dit wat 

die hoeke en kontoere en lyne 

van hierdie gesig bepaal nie

geen kamera spieël waterpoel of venster-weerkaatsing

stem ooreen met die gevoel 

van hierdie gesig nie

ek dink, nóú, gaan ek hierdie veranderende gesig van my vasvat

dan glip sy deur my vingers

en lag sy vir my narcissistiese wil om skoonheidsbeheer!

staan

in die nie-aanvaarding van 'n sit-lewe 

staan

ek 

en 

skryf 

hierdie 

gedig 

nou kan ek waarlik sê 

ek dink op my voete

die soeke

heen en weer spring my oë in die soeke

na waarde en ‘n opregte klank van lewe

ek kyk in die boomtoppe

teen die rand van die berg

op die donker vlek van my skaduwee

ek spits my aandag op

die krake in die muur en holtes in die grond

iewers skuil en broei dit fungus-stil

ek soek in die heuningpot se taai deksel
in altwee my broekspype

in al die deure se sleutelgate

dalk sit dit in die stof wat geruisloos in hoeke vergader

waar kan dit wees?

ek klim op die dak en kyk vandaar die vertes in

en roep met luide sillabes na die vreemde werkinge van vrede

en die geheimenisse van kreatiewe drange

om hulself uit hulle esoterika te ruk

en hulle helder verskyning te maak

moenie te ver kyk

dit sit moontlik hier reg op my voorkop

op die gehardheid van my sternum

tussen die riffels van my verhemelte

dalk net duskant my tempels

of in die heilspellende holte van my hand

ek soek dit in die lig in mense se oë

probeer dit vind in die toesprake van helde

in die voetsole van die ontdekkingsreisigers

in die asem van die Buddha
by die oprig van brûe

dalk is dit daar by die geboorte van babas

of tussen die vere van die digter se kopkussing

ek hardloop met ‘n oop mond die wind in

die soeke sal nooit stop

ek vou my hande so styf in mekaar

dat die kneukels wit staan soos sampioene

toegewyd sal ek bly in hierdie soeke

Groot Gees

sit al die ligte af

brand mpepho en salie

roep die geeste van die Woord op

onttrek myself van enige drink of eet

ek uiter geen woord

is stil en oop vir

die manifestasie van

‘n rustige ongretigheid

vanself begin my lyf draai in ‘n kolk om en om

word ek dronk op die suiwerende oomblik van

die letterlike loutering

trek die walms van die brandende kruie

diep in my longe

sien hoe die woordgeeste

vorm begin aanneem in

hierdie rare aardse verskyning

die rillings breek uit oor my hele lyf 

o die oomblik kom nader

die arrivering van die Groot Gees van die Digkuns

het aangebreek

sy asem hang soos dik stoom in die vertrek

ek ruik sy woorde in die diep donkerte van die stilte

die letters drup soos warm kerswas op my hoof

moenie probeer om dit af te vee

laat dit drup drup drup in my skoot en

kwiksilwerig uitdartel op die ouija bord

ah ah aaaaah

dis onmoontlik om weg te kyk

die hipnotika is sterk in hierdie oomblik

in die mees heilsame asemrowing

hoor ek hoe die lettergrepe in die mond van

die Groot Gees die

mees magiese gedig uitspel ...

ek wil

ek wil so 

hoog die lug 

in kreun dat 

die cumulus wolke 

in 

honderd 

nuwe

verbeeldings 

breek

I will face the City

i stand waiting for The City to come to rest

waiting for the sun to fall down west

and when the darkness comes

i refuse to leave

i will face The City

hear her cry

hear her lullaby

i must resist my need to turn my back on her

however her breath smells

i will face The City

whatever dress she wears

i will face her

face her tears

hear her song

look her in the eye

do not lose sight of her

who can be more full of willful life than her -

she who can breathe through steel and concrete

i will not delay my greeting her with my breath and body

for she keeps on nourishing from her sooty breasts

i will suckle now because feeding season is fleeting

and hold my peace a little longer in this momentary meeting

and so i can only keep running

and so i can only keep running on with all that i am

through labyrinths of letter and sound

through blood dances and filtrated information

through frames of technologica and self-images

blinding fears, genetica and freedoms

through sorrow and flowers

through choirs of wild voices

through african soil and mirrors

and always through love

i run and push my way through

how can i stop when such a path lies under my feet?
i search incessantly for satiation in this mercurial organica

how rich are the depths that my feet feel in that

sprinting splitting moment

i thrust through with my whole being

with winds chanting around my calves

words boiling and insurgent in my jowls

i weave my way through dark and light

sometimes seeing, sometimes blind

i can not but quake with this tenacious willpower

to tread over the uncertainties of skin and mind

stitching together the scattered remnants of ecstasy still found

in the pristine crevices of the heart

laat ons terugkeer hiernatoe

met die arrivering van die winter-seisoen

staan ek gereed met vlamme wat warm oor my skeen flits

ek sien ver voor uit in 

die onvreedsaamheid van die wêreld

as ek sou bid dan is dit nou

want iets skort in die lewe

die harmonie van saamleef en skep

en mekaar die vryheid van grond en atmosfeer gun

in die uithoeke van ons bestaan sal daar

nog humor moet vasklou om ons siele te red

want as ons eers ons waardigheid verloor het met

die uitwissing van liefde en vrede

gaan ons nie veel hê om aan vas te hou

laat die basuinende klanke van visionêre stemme diep in

die holtes van ons ore vibreer – helder stemme wat 

ons uit ons hibernasie sal pluk

en ons bloed die rigting sal wys

en asseblief, herinner ons om te skep in plek van ruineer

en dat dit ook okay is 

om te observeer eerder as om te reageer

leef met oop gemoedere en juig uitbundig oor

al die passievolle mooi wat 

pols en groei uit hande en monde

laat ons nooit ophou leer

laat ons bly kyk na die groei van

die sade in en om ons

laat ons sonder voorbehoud wortel en blaar spruit

wat van lig en son

skadu en vorm sal maak

laat ons terugkeer hiernatoe:

die eenvoud van skep

laat vaar die kompleksiteite en hoogdrawendhede

stroop die skeppingsdaad tot iets

so vaartbelyn en ongerep

dat ‘n enkele resonans die iris van die hartsoog

sal laat oopblom en tot verligting ruk

forgery

no photographs are allowed because 

this interminable cornucopia of images 

only exhibits our fear of forgetting 

our uproarious forgery of smirks!

gaping

as the scrounging billboards saunter into your eyes

and scrape all your gullibility into your gaping mouth

the moles dive deeper into the earth

kleef

die lewe kleef met al sy indringerigheid

al om my asemhaling

ek hardloop my lam

deur soet, taai en steek woude

die adrenalien jaag deur my are

ek draai al om en om

wonderend of die rigting waarin ek invlieg

die regte ene is

my hart wil nie ophou klop

dit probeer met al sy spierkrag

al die smart uit my hart te pomp

maar niks wil werk nie

al wat uitkom is die hoes uit my bors

wat die newelrigheid van my bewolkte siel vertolk

ek knoop my tong so styf as wat ek kan

waarvan die hart vol is

moet my mond nie van oorloop