Showing posts with label Louis Kirsten. Show all posts
Showing posts with label Louis Kirsten. Show all posts

Saturday, 2 September 2017

hierdie trane

met die ervaring van die verlies
het my hart, maag en
ander ingewandes
oë gegroei wat so 
viseraal die pyn
in die oog moet kyk
die oë in my kop is net nie genoeg nie
ek het nog oë nodig
wat moet help huil 
aan
al 
hierdie 
trane

Saturday, 10 December 2016

reg hier in my maag

die hartseer bondel
in dik-traan-knope
reg hier in my maag

as ek net een gedagte te veel dink aan my pa
dan rimpel die weengolwe
tot in my keel en my oë 

ek verwonder my aan hierdie fenomeen
van hartseer 
wat in so 'n nat affêre kan ontaard

Thursday, 8 December 2016

in die skemering van die verlies

in die skemering van 
die verlies
is my keel nog troebel
van die wil-wil trane
die dae sonder jou hang soos
sugte aan die deurkosyne

dit is asof my selle nou weet
dat ek nie aan jou kan klou nie
iets in my het laat gaan 
die hunkering na 
jou fisiese aanwesigheid 
het 
so ietwat
bedaar

in die skemering van 
die verlies
is my hart stil
vlietende beelde van jou 
beweeg in my geestesoog
soos wolke in die wind

oralste lê leegtes van 
jou nie-hier-wees
ek kyk met 'n hartseer gelukkigheid na
die reën wat op die pompombome val
die aarde juig oor die breek van die droogte
maar my hart klem met die wete
dat jy nie meer die nat-aarde-reuk 
deur jou trillende neusgate insuig nie

in die skemering van 
die verlies
staan ek mymerend in 
die diep rivier wat 
die onafwendbare verhale 
van die lewe en dood om 
my ledemate fluister

Friday, 25 November 2016

soos

soos die wol-steke van 
'n breinaald 
afval
so val die weenklanke 
 - so ongesiends en onseremonieel  - 
uit my keelwand

Thursday, 17 November 2016

die gedig moet tjank

ek wil die gedig nerf-af stamp
ek wil die gedig se murg uitsuig
ek wil die gedig se skeen-been tref
ek wil die gedig se weenklaag uit haar keel trek
die gedig moet tjank en kerm en ween 

my woorde en besinning maak my 
so in beheer van my emosies klink
kan hierdie gedig nie net al die trane 
in die wêreld vir my huil nie?!

Saturday, 12 November 2016

ontbloot

die vensters van my siel breek oop
en ontbloot
al my denkbare ongenaakbaarhede

Friday, 11 November 2016

simple humanity

i do not want sympathy
understanding
or compassion

just simple humanity

humanity for me means
a certain tolerance
acknowledgment
adaptability
reaching out
and
kindness

Thursday, 10 November 2016

humanising

in a strange way i celebrate these times
because of its intensely humanising effect on me
yes, it is painful, sad, violating, severing
but more than humbling
it is humanising
making me feel everything there is to feel
to call myself a human

Wednesday, 9 November 2016

die wond bly oop

die wond bly oop en bloot
geen kans word my gegun
om dit tot stolling te bring

die bloed bly loop
ek het nie meer die hart om 
te treur oor my pa nie

ons moet nou krisis-beheer uitoefen
by sy ingebreekte huis
gebreekte slotte en hekke

die wond bly oop
geen kans tot stolling
wat het van my hartseer geword?

dit is onenergieke poliesmanne
cut to the chase insurance assessors
en baatsugtige bure wat net tafels en heaters en verf wil gryp

sakke en bokse van my pa se goed
wat ek met 'n teesinnigheid uitdeel
vir die hospice en spca

trek hou met al die nuwe slotte
verlig maar halfhartig die housesitter
die huissleutels oorhandig

want ons het geen keuse meer nie
die huis gaan van alle trots beroof word
die wond kan nie net so oop bly nie

closure 
ordentlike closure 
moet gevind word

Tuesday, 8 November 2016

richter-skaal

my gedigte is my richter-skaal
wat al hierdie hart-bewings
in my hart-kors in fynste kallibrasie meet

deesdae is die telling maar moer-hoog
my sinapse word oorvloed
deur tsunamis 

die wolkekrabbers in my gemoed
pletter neer in
absolute ontmoediging

die vensters van my siel breek oop
en ontbloot 
al my denkbare ongenaakbaarhede

die sikone spiraal my hart in een stywe knoop
wat god-weet-wanneer
ontknoop gaan word

Sunday, 6 November 2016

Saturday, 5 November 2016

Friday, 4 November 2016

leidrade

deur jou pointillisme tel ek leidrade 
op van jou binne-oog
en probeer pyl wat jou aan die gang gehou het
die helder kolle netjies afgedruk met 
jou selfgemaakte tools
gee niks van jou donkerte weg nie

Monday, 31 October 2016

nou kan jy terugkom

jou huis is nou uitgesorteer
die kamers staan oop
die warboel van jou huisdinge 
is opgeklaar 
die ruimte lig
die bome gesnoei 
die paadjies skoongevee
ons het dit spesiaal vir jou gedoen
nou kan jy terugkom
met 'n oop gemoed
en weer van voor begin

alleen

ek ontdek hierdie gedig wat ek vandag, 31 Oktober, twee jaar terug geskryf het oor my pa, Louis <<<

die dag wanneer jy uit jou vader
se eie mond hoor hoe alleen hy voel
dan breek die spier in hou hart
soos splinters van 'n deurgekapte boom
ek voel hoe die woord ‘alleen’ deur my ore sny
ek is ver van hom
wat kan ek doen?
ek is ver
tog kan ek probeer om meer te gaan aanklop
maar dit gaan nie die alleen weg vat nie
daar draai ‘n stywe knoop in my keel
moet ek hom jammer kry
moet ek hom meer bel
meer sms
‘n boek pos
of bottels konfyt aanstuur?
niks sal die alleen wegvat nie
hy is alleen
punt
hy smag vir die saamwees van mense
die mense wat op sy grond trap
wat opinies het
wat dit uiter
wat hom maak lag
wat hom die moer in maak
wat hom na mense toe laat aantrek
en wat hulle net so kan afstoot
hierdie pa van my
hoe gaan hy daai alleenheid kan hanteer
in sy groot jas sit hy agter boeke
knus ingedruk tussen sy agt kussings en swart kombers
die drie worshonde is sy geselskap
so ook sy bome
sy orgidieë
sy mure
sy kenwood
sy mikrogolf vul al die alleen-spasies
stu hy homself teen die wit mure van sy huis
staan regop
huil
en skree
en lag
en maak die deure oop
bevry jou siel
praat hardop
sit maria callas full-blast
vir die hele neighbourhood om te hoor
praat met ander
bel
verf op jou skilderdoeke
tob maar asseblief nie te veel
kuier
haal asem
diep
in en
uit
en voel almal voor en na jou in die lug al om jou
jy is nie alleen
jy het die voor-en na-vaderse geeste wat jou besoek
vermaak hulle met jou fisika
met jou spiekragtigheid
met die volkleurigheid van jou bloed
gooi hulle met die skreeu van jou stem
die bulder van jou bors
EK IS NIE ALLEEN NIE!

Wednesday, 26 October 2016

raakvat

ek het nog nooit so baie objekte 
en papiere en klere onder my vingers 
laat gaan soos in die laaste drie weke nie
ek probeer dat die vel van my vingers 
hulle eie geheue-bank opbou
sodat ek niks van die allerlei wonder-teksture 
in Louis se huis sal vergeet nie
ek wil elke herinnering vir goed raakvat

Tuesday, 25 October 2016

my siel is swaar so swaar

dit is in die oorlading van emosies en herinneringe
wat ek nou na my tikbord kom
om woorde te soek en 'n helderheid in my siel te koeël
die dae is warm
die eerste lente sonder jou
die rose blom
die sonneblomsade ontkiem
die bottelborsels pronk hulle pluimtossels al in die wind

vandag het ons hele 'n klomp swart sakke met afval op jou straat gesit
vir die pickitup trok wat sonder 'n grein van simpatie of grasie daarmee 
in die niksseggende niks inry
dinge uit jou huis wat oud, verstreke, geskeur, vuil, stukkend
of net eenvoudig in onbruik gekom het
onder andere twee pick en pay sakke vol ou speserye en kruie
ek het vir dae nie die hart gehad om die botteltjies uit die laaie te haal nie
jy het nie veel van die speserye gebruik 
maar tog was dit netjies ge-etiketeer en alfabeties gerangskik
anys tot by turmeric

my oë hang swaar van die weemoed
ek staan op in die oggende
haal diep asem vir die Groot Pak
ek gaan getrou saam met ma sonja na jou huis toe
63 bellavista weg
suid-johannesburg
maar my hart sleep
ek skud sakke oop met 'n leë hart
ek vou bokse oop met 'n hangende mond
ek pak boeke, skilderye, potlode, kwaste, lappe, 
klere, borsels, naelknippers, 
origami en jou alomteenwoordige handgeskrewe notes-to-self weg
elke objek en artikel doelbewus gekies en gebruik deur jou eie hande

jy was twee-en-sestig jaar in hierdie huis
dit was jy wat elke stuk oppervlak in hierdie huis betekenis gegee het
maar nou sonder jou hang daar 'n futiliteit aan alles
ek is verbaas dat ek nie self in 'n depressie verval nie
ek is hartseer 
moer-hartseer
maar ek bly 'n dryf in my voel
weet nie vanwaar
ek wie so maklik self in futiliteit kan verval
ek het net die nodige energie in my
wat dit moontlik maak om in die donker kuil se oë te staar

tog deur die dryfkrag bly my hart maar sleep
ek het nie tans 'n rede om djollie te wees nie
vir die eerste keer in my lewe voel ek
NOU het ek die beste rede om so hartslepend te voel
vorige kere was my swaarmoedigheid gekweek 
deur ondankbaarheid, onvergenoegdheid
en plein luiheid en onkreatiwiteit 
maar nou voel hierdie swaarte soos 'n ware swaarte
geen om dit dink en om dit voel gaan dit weg vat nie

in die eerste maand na jou dood het ek so lig gevoel
so surrealisties lig dat jou lyding gebreek is
maar nou na drie maande het die swaar klippe van verlies 
in my hart kom lê
en ek wil net lê 
want my siel is swaar
so swaar
sonder jou

enige oomblik gaan jy jou verskyning maak

enige oomblik gaan jy 
jou verskyning maak

dit kan net nie wees dat 
jy dood is nie?!

jou huis maak nog te veel sin
vir jou om nou so weg te wees

hoe veel keer kyk ek op na 
die hemele en glo vas jy is daar
en jy sien watter impak jy op 
my gedagtes en hart gehad het
kan sien hoe ek al jou kante
net so veel mis

ek sal enige van jou beneukte buie kies 
bo hierdie verlies
selfs jou stil-stuipe wat ek toe gedink het 
was so erg soos die dood 
sal ek kies in plek van jou dood

Thursday, 20 October 2016

my hele lyf huil

my hele lyf huil
die leegte is nou net te groot
my rug is moeg vir regopstaan
my voete sleep

my pa was groter as groot
met al sy kompleksiteite
en teatraliteite het sy bestaan
my lewe so ryk ingekleur
daar was 'n opwinding
asook 'n senuweeagtigheid 
om hom te ken
beide vrees en jolyt
om sy dogter te wees
ek kon nooit wag om my vriende 
aan hom voor te stel nie
aai om met hierdie besonderse pa van my te spog!

ek was nie een van daai kinders wie nie saam met hulle pa gesien wou word nie
ek wou hê almal moes sy sterk mooi kuite sien
sy trotse kaalvoete
sy verf-bespatte klere
sy humor en intensiteit

johannesburg was gelyk aan Louis
om nou na die goud-stad te kom
en weet hy is nie meer hier nie
maak my ore pieng van semi-waansin
ek voel so gestroop
soos 'n boom van haar bas, takke en blare

vanaand voel ek die brand van die sny
'n waaragtige amputasie

ek kan dit nie help
maar ek is so seer en flou 
tot in die murg van my murg