Showing posts with label perspektief. Show all posts
Showing posts with label perspektief. Show all posts

Tuesday, 23 November 2021

Escher tuimel in die digtersharte

ek wil 'n gedig skryf 
wat soos Escher
jou kop en lyf laat dryf 
op met die trappe af
wanneer jy dink jy rym na regs 
gooi hy jou radar na 
links
jy dink jy het gaan visvang
en nou sit daar 'n voël in jou net
die dubbeldwarsterugspieëling van metafore
die interweef van dimensies
kruisbestuif die oorvleueling van persepsies
en soek nie om die positiewe van die negatiewe te onderskei
hulle is gesmelt in dieselfde gesig van die munt
'n gedig met geen begin of einde
'n oneindigende verdraaiing en intolling van 
'n duisend digtersharte  
wat jou dieper en vlakker 
verder en nader bring aan die perspektief
jy bly jou inasem uitasem 
terwyl jou vryheid verstrengel lê in 
die labirintynse arms van hierdie vers

Tuesday, 18 September 2018

maak jou oë toe

maak jou oë toe
skryf hierdie beelde op
die binnekant van jou ooglede:
die gesig van jou moeder
die hande van jou vader
die reuk van ryp perskes
die wind op jou voorkop
die son op jou skaamhare
die roosmaryn gepars tussen jou duim en voorvinger
die knetter van vuur in jou ore
die taai streep heuning wat jy van jou voorarm lek

sonder verfkwas, tellie of foonskerm 
het hierdie vers 
lig 
in jou kop
gedig

Sunday, 25 October 2015

as dit dan ‘n saak is van perspektief

vermenigvuldig my oë tienvoudig

hang elke oog van 'n ander                 
hoek
         en
                                              afstand

van
my                                           brein

om buite – waarlik                              buite –
myself te kan sien

dan eers sal my horisonne

V    E    R    B    R    E   E    D

v   e   r      l        e          n                 g
       
vergroot

en
uit  
hulle

nate
B ! A ! R ! S!

asseblief! kan ek in een enkele oogopslag
die wêreld veel-ogig betrag
sodat al my oë helderdenkend dronk word op
'n oomblikse begrip van 
die eksistensiële legkaart

Saturday, 10 October 2015

volle vlesigheid en aanwesigheid

jy lê plat op jou maag
met jou kop wat eenkant toe kyk na waar
jou arm net duskant jou kop lê
en skielik sien jy jou
arm
heeltemal apart van jou lyf
asof jy vir die eerste keer 
waarlik
‘n arm sien
die vel
die haartjies
die bultende are
die spiere
die sproete
die porieë
en
die plooie
die volle eksistensiële gewig van jou arm
tref jou tussen die oë
jy voel ‘n oomblik van dankbaarheid
vir hierdie waarneming waarvoor jy jouself oopgemaak het
so ‘n diepe seëning hierdie teenwoordigheid van
jouself binne in jou vel
die volgende oomblik staan jy op
jou arms voel los en koel
jy kan nie wag om iemand te gaan omhels met
die volle vlesigheid en aanwesigheid
van jou arms nie

Thursday, 6 August 2015

dit is nie onmoontlik

sluit die onmoontlikheid uit jou brein
dit is nie onmoontlik om verandering te weeg te bring
wees dapper en onbeskaamd
daar is niks beter as om uit jouself te klim
en in ‘n nuwe ruimte te loop nie
verbeel nuwe horisonne
droom van onontdekte grotte
daar is iets ongerep aan jou selle
moet nie jouself oortuig dat
alles verbrokkel en verdorwe
moenie glo dat lig verniet in jou oë blink nie

Tuesday, 30 June 2015

so teenoorgesteld van my

skryf is so plat, witvlakkkig en
een-dimensioneel

ek is ‘n skrywer,
dus moet ek toegee dat
my lewe plat, witvlakkig en
een-dimensioneel is?

laat die berge wat
so teenoorgesteld is van my
in hulle volheid,
multi-dimensionaliteit
en tydloosheid
my 
bevry

Wednesday, 30 July 2014

in the dappled pine forest a lost parachute grips the needly leaves

in the dappled pine forest
a lost parachute grips the needly leaves
the scorched shadows screech with the cicadas

the startled sarong
buys time and
unyokes her hips

the cracked lampshade
crouches
under its moth-eaten masking tape

the bookshelves and files try hard
to disseminate knowledge and order
from their sadly silent and immobile position

she sits on the see-saw
carelessly rocking
her volatile restlessness

the world’s disputes are so accustomed to
the wretched knots
of their vicious repetitions

despite tsunamis, deluges
and flash floods
water always retains its balanced and affectionate nature

lose your bristly sense of non-involvement
pluck all the rubber from the factory yards
hang them in one gigantic flying and gliding installation

the cells are stealthy and mischievous
the mouldy ceiling and its dead mice
greet the ol’ factory of the noses

the tickling froth blowing on the waves
heals those suffering
from starchy unhappiness

the washing powder is oh so docile
as it swirls and rolls
pushes and prays that the blood will wash out

in die sonbevlekte dennewoud klou ‘n verlore valskerm aan die naalderige blare

in die sonbevlekte dennewoud
klou ‘n verlore valskerm aan die naalderige blare
die verskroeide skadu’s gil met die sonbesies

die verskrikte sarong
koop tyd en
ontboei haar heupe

die gekraakte staanlamp
buk
onder die mot-gevreetde maskeerband

die boekrakke en leêrs probeer hard
om kennis en orde te versprei vanuit
hulle droewige stilte en onbeweeglike posisie

sy sit op die wipplank
sorgeloos wieg
sy haar ongedurige rusteloosheid

die wêreld se dispute is so gewoond aan
die vervlakste knope
van hulle venynige herhalings

ongeag van tsunamis, vloede
en frats golwe
behou water altyd sy gebalanseerde en liefderyke geaardheid

raak ontslae van jou stekelrige sin van nie-deel-wees-van
pluk al die rubber van die fabriek-erwe
hang hulle in een reusagtige vlieënde en swewende installasie

die selle is slinks en ondeund
die skimmel plafon en sy dooie muise
groet die reuktuie van die neuse

die kielie-ende skuim wat waai op die golwe
genees diegene wat
aan stram ongelukkigheid ly

die waspoeier is o so gemoedelik
soos dit draai en kolk
stoot en bid dat die bloed sal uitwas

Saturday, 23 February 2013

in die jagtog klou die rillingvleis verewig aan die sluimerende paradys

in die jagtog klou die rillingvleis
verewig aan
die sluimerende paradys

soek die duiwe skuiling
in
die suising van die stilte

al wat groei
is sampioene uit
die tortelerende monde

uit die wit-blou-lug hoor die soldate
geluide wat proe soos koue vakume
in porselein koppies

die ander naamlose gevleueldes
klink soos kastanjette
hulle staccato interjeksies die lug in

my mond kwyl soos ek die dansende kolle
oor my bewende oogbal sien kwinkeleer
mag geen sweem van berou op my tempels kom lê

die geel serp gaan lê
soos 'n spasma
oor die moerse sug

haar dwalende tieties skyn soos 'n kandelabra in die nag
en die mooi van haar voete
kom lê trojanies tussen sy lakens

die vlieg bots gedurig sy vlerke teen die glas
los netjies sy insek-alarm in die lug
geen melkbottel sal hierdie angs stil

die grommende maag gaan staan wydsbeen voor die oop yskas
hy swenk syntoe in
die sig van die verkluimde goggas

ek voel verplig om al die wêreld se kakpraat
in die wasbak af te spoel en al die materialiteit
in die trap-asblik te donder

die verwaande pen het 'n maniese manier
om groter as die oomblik te wil wees
hoe afskuwelik

alweer-die-hadeda op die grasdak
wat kordaat die swetterjoel bibberende aspoestertjies
aan die slaap wek

ag skiestog, die oë in my kop is maar net
versiering
wat briljant is met die wegsteek van my non compos mentis