Showing posts with label voete. Show all posts
Showing posts with label voete. Show all posts

Friday, 11 March 2022

hierdie verlange

hierdie verlange sit reg hier tussen my kiestande
verlange so helder in sy newelagtigheid
verlange so vormvas in sy vormloosheid

ek kan daarop kou
maar dit breek nie in kleiner stukke op nie
ek kan dit nie weg maag toe sluk nie

soos ‘n oop stuk veld
waardeur ek met my oop mond hardloop
en nie die son of die gras of die grond kan ruik nie

die verlange is ‘n groot onoplosbare stuk leegheid
wat hol kolle teen
my oogballe ets

dit help nie om my oë toe te maak
die kolle glip af na my voete
ek dryf deur die dag op hol voete

hierdie verlange so vormvas in sy vormloosheid
so helder in sy newelagtigheid
my kiestande kan nie meer kou –

die verlange
het holtes in hulle ook
gevreet

Wednesday, 24 November 2021

voetsole en voetsiele

hoe mal is ek oor die gevoel in my voete
as hulle hulle staan so ferm staan
so diep in hulle spoor trap

my gunsteling oomblik is wanneer ek
iewers deur die loop van die dag
so spontaan en onverwags tot 
stilstand kom op die bol van een voet
en met 'n veerkragtige vonk fokus
al my lewensenergie in my voetsool

ek weet sonder twyfel my siel 
loop in en uit by my voete

Tuesday, 28 September 2021

Stanford haiku

die gaap skuif uit die lyf
bene buig neer in moegte
more-son loer in


koue Stanford lug
voete draf oor die nat gras
harte klop vinnig


blou pen in die hand
blou rivier oor die papier
skadu steel die lig


duiwe en kinders
keelklanke roer die blou lug
my keel bly toe


klein dorpie stilte
kar jaag verby die vrede
my oë volg sy stof


poppie in my hand
die duim kry groot gly-plesier
my gemoed-salfie


ek haal diep asem
met polsende lugpype
vul die longkamers


pendoppie in mond
lippe dink wat om te skryf
spoeg skyn in die son


kussing sus die oor
hare tuimel in vryheid
die gesig gee oor

Thursday, 5 August 2021

ek sit onder ‘n geel kombers

ek sit onder ‘n geel kombers in
‘n kafee in Onrus met ‘n rustige hart
ek voel skielik so trots op myself dat
ek myself aan die lewe kon hou tot hier
ek is nog nie omgery deur ‘n kar
geen wilde dier my in sy bek gekry
geen dodelike gif gesluk
geen moordenaar tot my slagaar aangetrek nie
geen water my verdrink nie
van geen van my hooggeklimde berge afgedonder nie

ek het in hierdie 41 jaar voluit geleef
sommige kere op die rant van risiko
en hier sit ek - lewendig - onder die geel kombers in
‘n kafee in Onrus met ‘n tevrede hart en dig daaroor

ek tel elke sekonde van my oorlewing
elke voeteval
elke oogwink
elke sprong
elke duik
elke struikel
elke sweetdruppel
elke lagbui
elke lied
elke uiting van liefde
elke gevoel van oorwinning
elke smelt in moedeloosheid
elke hoesbui
elke verte wat nader gekom het

Friday, 23 April 2021

na 41 jaar

hier staan ek na 41 jaar
nog aan die lewe
bors gety op en af
oë knip oop en toe
lippe roer heen en weer
verbeelding ritsel
neusflanke waaier
drome bly fladder oor my wimpers
dit alles in hierdie enkele lyf
wat los staan op die aarde
geen kabel of wortel wat my anker
net my twee voete wat tollend en huppelend
die waaragtigheid van hierdie wêreld
onblusbaar lief het

Wednesday, 17 March 2021

verwesenliking

my lyf word weer wakker in 
haar diepste beweeglike kern
sing elke sel in honderd stemme
word my tollende lyf die getye van die see
daar is geen woord wat 
die verruklike spin van die lyf kan vasvang nie!
gee my geen woord
gee my net lyf waarmee 
ek my woordlose taal oor die sand kan skryf
my juigende voete versin die metafoor
in dieptrappende verwesenliking van 
die hartstog vasgevang in hygende spiere
spiere wat wil losbreek van
inperking en lamlendige gemak
gee my wind sand getye son reën
wat die golwing in my lyf sal laat bly golf

Thursday, 17 December 2020

moeg

dis na 12 en my kop en lyf baklei teen die slaap

ek is moeg en seer gehoes

moeg om my rugstring uit te katrol die dae in

moeg om my pose te hou voor klaviere en kameras

moeg vir my pen wat spartel oor die papier soos 'n drenkeling

moeg vir hierdie moegte wat bly skuifel oor die aarde sonder siel in die voetsole

hierdie glimlaglose moegte wat verstrik bly

in die roggelende longe maak

selfs my hartseer

moeg

Tuesday, 1 September 2020

ek dans meer as wat ek skryf

die eerste keer vir alles - 
ek skryf hierdie gedig terwyl ek luister
na 'n funky dans remix van Diana Ross
se Love Hangover

ek dans meer as wat ek skryf

die refrain herhaal oor en oor
i don't want to get over this
i don't want to get over this

al my scatter matte op my woonstel 
se teëls omgedolwe deur my voete
wat ook nie die gevoel wil stop nie!

so ook die scatter verse in my gedig
wil nie sit of lê kry
nou ja, hulle moet maar opspring en saam dans...

Friday, 27 September 2019

stywe krulle

ek staan voor jou
ek voel hoe die liefde jou ontwyk 

   die verlies is tasbaar

ek het afgeleer om my hande 
vas te klem in hierdie oomblikke

   die spyt moet iewers uitkruip

en so drup dit af na my voete
my tone  trek in stywe krulle op van die vloer

   ek voel hoe die trane opwel in my enkels

Sunday, 22 September 2019

gaap

hoe lekker is dit as ek so diep en so lank gaap
dit voel asof my hele nek en keelgat
binnenste buite toe peul
my kakebeen rek op haar uiterste
daai golf van suurstof wat deur my spoel
speel beeldhouer in my binnenste
en hervorm my tot vreugdeling
van die slaapryk

gooi my in die diepste put 
van hierdie salige sluimer

met my volgende gaap 
is my mond nie meer mond nie
maar intrapplek vir 
die voete 
van 
die heelal 

Monday, 24 June 2019

vrypostig

ek moet blindelings oor die papier dans 
met oë toe en hart oop
laat die sillabes musiek in my ore oopbreek

die intervalle klim my woorde soos trappe
die verlangende mineur sesde en 
die hygende chromatika van die mineur tweede

oor die toontrappe gly ek 
met dronke voete op en af
en vind my sinne hulle eie melodie

ek weier dat enige argitketonika 
met reëlmaat of simmetrie
die rym in my kop pons!

kyk net hoe my hande en 
heupe en hare 
en vel so vrypostig oor die papier dans

die metafore peul bont uit die oksels van my arms
geen enkele woord sal in my taal 
ongesê gelaat word nie!

Friday, 17 November 2017

onderwys

gee my 'n onderwyser 
wat my inderdaad 
onder wys
'n leermeester wat my
die onder kant van sy voete wys
die onder kant van die grond
die skaduwees onder my kieliebakkies
my alles kriewelend onder die son wys
wys my onder die matte en stofpote van sitbanke
wys my onderin die spook-kelder 
onder die belt
onder die klere
onder die oseane
onder die bewussyn 
alles so diep onder verborge wil 
ek so bittergraag gewys word
moenie my bo wys nie
daar is te veel lig en helderheid
wys my onder
daar ver onder
daar waar ek sonder huiwer ondersoek kan tref
en my ondervindinge met ware onderskeid 
en trots kan onderteken
daar waar verborge onderwerpe behandel word
en die onderrig so diep onder gerig word
dat daar 'n daadwerklike ondersteuning
sal groei in die ondergrond van alle dinge
daar waar die duister misterie
gloei in geheime
en onderhandelinge en ondervragings
met soveel ondeurgrondelike passie nagestreef word
die bogrond kan bietjie doen met onderbenutting
ons sal waaragtig ondergaan 
as ons gedurig boontoe wil mik
dit is jammer dat die onderwys onderskat en ondermyn word
dit is hoekom daar onderlangs so baie onderonsies uitbreek
ons is onderworpe aan 'n tekort aan 
kennis van die lewe se onderdele
laat dit 'n onderhoudende onderneming word
om onderdanig te wees aan die 
wonder 
ondergrond van die
onder 
wys

Sunday, 8 October 2017

as jy berg kan wees

met elke tree boontoe 
laat die berg my hoër en hoër opstyg
buite myself rys ek uit my begrensde wese

word ek 'n stuk van die berg
my voete word gras
my ribbekas word klip
my hande word grond
my asem word die ope lug
en my voorkop word wolke

wie wil mens wees
as jy berg kan wees
vir ewig en ewig
berg
berg
berg

Sunday, 14 May 2017

the primal pulse

may i feel the primal pulse
deep inside my chest
that pulse that takes my feet in its power
and reforms my steps into
the wild dance of deeply sunken rhythms
annexate my head with
the irrepressible heartbeat of the earth
take over my limbs with
the multiple drumming beats
colonise my heart with
the bold pulsation of
a deeply sincere humanness
proselytise my ears with 
the divine pulse captured in
the relentless driving force of
the indomitable eagerness of survival

die oer-pols

mag ek die oer-pols
diep in my borskas weer voel
daai pols wat my voete in sy mag neem
en my pas vervorm tot
die wilde dans van diep-versonke ritmes
annekseer my kop met
die onbedwingbare hartslag van die aarde
neem my ledemate oor met
die veelvuldige trom-patrone
kolonialiseer my hart met
die onverskrokke polsslae van
'n diep-egte menslikheid
bekeer my ore met
die goddelike polsering vasgevang in
die meedoënlose stukrag van
die onverskrokke oorlewingsdrang

Thursday, 30 March 2017

verraderlike breinknopery

skryf verlossing tot in die vierkantigheid van my brein
ek voel die pen-antisipasie tril tot in my voetsole
hierdie skrywerstoewyding is ‘n enigma

ek delibereer of ek die piering moet gebruik vir my koppie
of dit op die vloer laat val
sodat die skerwe soos dolosse 'n metafoor sal spel

wat is hierdie afslowing agter pen en papier werd ?
hierdie alewige gehunker na beeldspraak
om op my tong te pirouette?

die woorde wil soos vrugte
die vaal en plat oppervlak
laat uitrys met weergalose sappigheid

was ek maar ‘n skerpskutter
wat myself kon besighou
met werklike teikens

kan my digkuns soos ‘n spilpunt wees
wat met die druk van ‘n knoppie en rol van die wiel
die dorstige vlaktes van my serebrum natlei

sodra die oesseisoen kom
wil my hande vol staan
van die oorvloed

hoekom moet ek eers wag vir die poëtiese spring-gety
om my met oordrewe strome in
die diepkant te stoot?

woorde is uiteindelik maar net
‘n illusie-spel
so ‘n verraderlike breinknopery

ek kou aan die ink-verdriet
en wil-wil begin snik
oor my mond wat struikel om verdienstelike verse te giet

Thursday, 20 October 2016

my hele lyf huil

my hele lyf huil
die leegte is nou net te groot
my rug is moeg vir regopstaan
my voete sleep

my pa was groter as groot
met al sy kompleksiteite
en teatraliteite het sy bestaan
my lewe so ryk ingekleur
daar was 'n opwinding
asook 'n senuweeagtigheid 
om hom te ken
beide vrees en jolyt
om sy dogter te wees
ek kon nooit wag om my vriende 
aan hom voor te stel nie
aai om met hierdie besonderse pa van my te spog!

ek was nie een van daai kinders wie nie saam met hulle pa gesien wou word nie
ek wou hê almal moes sy sterk mooi kuite sien
sy trotse kaalvoete
sy verf-bespatte klere
sy humor en intensiteit

johannesburg was gelyk aan Louis
om nou na die goud-stad te kom
en weet hy is nie meer hier nie
maak my ore pieng van semi-waansin
ek voel so gestroop
soos 'n boom van haar bas, takke en blare

vanaand voel ek die brand van die sny
'n waaragtige amputasie

ek kan dit nie help
maar ek is so seer en flou 
tot in die murg van my murg

Monday, 3 October 2016

my dye wil ook bydra tot die skryf van die poësie

photographer: Daniele Debellis
calligrapher: Andrew van der Merwe


ek moet weer poësie in my lyf kry
my ledemate moet leer om weer die letters te skryf
hierdie gelê-ery en gesittery terwyl ek die digkuns skryf
moet ‘n einde kry

dit is die probleem:
my hand neem die oorhand in die skryf van die poësie
my rug, my borskas    ,
my skouers, my wange, 
my tone, my enkels en
my dye wil ook bydra tot
die skryf van die poësie

die hand mag deel hê aan die poësie
mits hy nie die pen gryp om die woorde vas te pen nie
die hand moet eerder lemoene pluk
en in stukke breek en op die tong plaas
sodat die poësie vanuit elke oranje sel
tussen die tande kan ontplof

poësie is nie gelyk aan die skrywershand nie
dit moet meer as dit wees
hierdie kort lyn tussen kop, hand en papier
is net te onavontuurlustig

laat die lyn afdwaal na die kniekoppe
en hulle maak skarnier in klinknael sillabes
draai af na die voetsole wat klim na bergpieke
en poësie onder die hoogste klippe uitgrawe
laat die lyn dan omwentel na die dye
wat met uitbundige krag
die ritmika van die digterlike dans inkleur

ek vra mooi: moenie net jou hand waag aan poësie
waag jou hele lyf daaraan

Thursday, 8 September 2016

die suising van my taal die suiwerste troos

          vir pa Louis, in jou laaste dae

twee aande voor jou dood 
pen ek woorde neer as anker 
om jou laaste paar lydingsdae
iewers in my hart vashouplek te gee
jy sê op jou Louis-manier que sera sera
whatever will be will be
the future's not ours to see
die histrionika in jou stem troebel van weltschmerz

deur poorte woorde 
sidder my verbeelding in die verdoemenis 
van jou pyn en swaarkry 
ek wonder hoe gaan ek 
uit hierdie aftakeling 
digterlike sin kan put?

met moeite skribbel ek lukraak woorde
die papier begin lyk na 'n filigraan-net 
waarmee ek hierdie vlietende dae sal moet vasvang

ek maak my oë toe en sien 
ligvlekke deur digte woude breek
ek smeek dat johannesburg se stadsliggies
soos stukke sonne my sinapse sal opwakker met hoop
ek pluk elke lig soos lemoene
en gaar dit op in my arms vir die dae 
wat ek die sonnige soet gaan nodig kry

my brein stotter aan die sillabes wat glibberig bly
soos ek probeer vastrapplek kry in 
die hartskeurende oomblikke waar ons jou begin verloor

ek skryf woorde neer soos 
marionet-meester
besnaar
die ink-swart sterre 
teen 
'n sanikende hemelruim

beier en bulder
die parmantige skoppensboer
wat my hart se digte hartseer so brutaal wil vertaal

ek smag na troos
en verbeel my kaalvoete in modder
ek inkanteer die woorde 
wat herhaaldelik in my kop skyn
tierlantyntjies en kapok
sodat iewers in die donker 
'n sagte lig deur sal breek

                  26 julie 2016

Monday, 22 August 2016

ongegrendelde danse

uit hierdie wilde dans steier ek
die roekelose energie
nog taai om my kuite
spin ek uitbundig in sirkels met
die onstuitbare pols wat fakkels deur my are pomp
dit kan net vrugbare klank wees
wat so lewendig in my binnenste kom sit

met ‘n indringerige ritmika
jaag die koors van die wil deur die klank-tonnels
en hervorm my voete tot
primitiewe passies dans

styfgespande spiere tril ritualisties
soos die ongegrendelde danse oor die vlaktes skud
waaragtig! hierdie vasgevange energie ken geen gelyke
die dans praat in een taal
wat alle lywe kan verstaan sonder serebraliteit 
as jy ‘n paar druppels van ware vryheid wil proe
sprei jou lyf oop in Die Dans


unbridled dancing

from this wild dance i stumble
the reckless energy
still clinging to my calves
i spin unguardedly in circles with
the irrepressible pulse that pumps firelight through my veins
it can only be fertile sound
that comes and sits so alive in my guts

with an insistent rhythmica
the fever of the will comes charging through the tunnels of sound
and reforms my feet into
primitive pulsations of dance

tautly strung muscles tremble ritualistically
as the unbridled dancing quakes over the plains
yes, indeed! this captured energy knows no equal
the dance speaks in one language
that all bodies can fathom without cerebrality
if you want to taste a few drops of true freedom
spread your body open into The Dance

Wednesday, 21 October 2015

hallelujah

ek luister na hallelujah
soos gesing deur jeff buckley
en my regter voetsool gloei asof daar ‘n vuur naby flikker
my hartspier huil trane dikker as bloed
ek kou die potlood met ‘n melankolie in
hierdie vrydagmiddag oktober hitte
die wit gordyne beweeg so lig
soos eens die plooie van my ouma
ek vang hier ‘n oomblik van rus in die tornado van die dag
met ritte op taxis busse en treine
tussen my ouerhuis in turffontein en my alma mater in pretoria
borduur ek herinneringe op ‘n enkele warm spoor
ek kan nie help dat die nat van my trane selfs in my ore gaan sit
ek wikkel my pinkie in my oorholte
herrangskik die was tussen die trane
om plek te maak vir die oorfone
want hierdie hallelujah wil ek nie vertroebel 
ek dink terug aan die laaste 24 uur se emosies
en ek word skielik opgewonde toe ek onthou ek het
anne sexton se volledige gedigte gistraand gekoop by
protea boekwinkel in burnett straat
ek het paar gedigte kon lees op die trein terug jozi toe
en die vrede van die warboel emosies
het kom stil sit in my oë wat anne se sinne verorber
aai om gedigte te lees is soos bid of mediteer
al is die kop aan’t raas en die hart seer
het gedigte ‘n manier om my aarde toe te bring
en lig om my slape te laat kring