En so het sy opgestaan uit die blomme-velde,
'n besete vrou gevul met drome van die aarde se diepe waters
so doen sy haar daaglikse pligte met grond onder haar naels,
borduur sy die lande aan een met die stingels van blomme
sy is alleen, net sy en haar tien vingers,
soms van haar kop af, maar altyd geheg aan haar hart en haar blomtuin
sy is deels vrou, deels aarde, deels blom
hoor hoe haar stem deur die blom-woude breek!
kyk hoe sy haar menswees bevry
deur met grond en blom liefde te maak
in grond en blom skyn die hoop
wat nog by ons mense spook
sy het vele sonkoper velde ontdek langs die kusste
het hul gevul met voetspore vol ryp wense
die dou lek sy vroeg-oggend van die lelie-blare
vee haar wange met die sagte son wat deur die struike breek
sing sy alomheen die liedere wat resonant oor die vlaktes aanrol
'n vrou soos hierdie mag nie stil bly!
hoor hoe haar stem deur die blom-woude breek!
kyk hoe sy haar menswees bevry
deur met grond en blom liefde te maak
in grond en blom skyn die hoop
wat nog by ons mense spook
dit is daar waar sy wil wees
daar waar blomme vry, wild en helder kan bloei
waar grond diep gegtrap kan word
waar groen, geel, oranje, pers en rooi
rys uit modder en 'n nuwe wêreld aanbreek
ja, dit is daar waar sy wil wees
daar waar haar siel saam resoneer met die seismiese aardskuiwings
wat tril met die geboorte van elke nuwe blom
daar waar grond haar die ritme van wind en water leer
haar leer hoe om haar vel ten volle te voel
soos wat net 'n blom kan voel
blom sing haar lyf uit elke hoek en porie
tril die vrugbaarheid regdeur haar voetsole
trap sy versigtig want blomtyd is 'n vlugtige en delikate seisoen
en tog dans sy diep, hard en vinnig omdat blomtyd uitbundig en grensloos is
hoor hoe haar stem deur die blom-woude breek!
kyk hoe sy haar menswees bevry
deur met grond en blom liefde te maak
in grond en blom skyn die hoop
wat nog by ons mense spook
grond is bly om te voel hoe diep vrou haar spoor trap
blom is bly om te sien hoe passievol sy deur die vreugde van kleur kan stap
sy druk haar lippe en bors ferm teen die aarde
voel die vibrasie van die magtige minerale groei
wat stoot en rys deur wortel en blaar
hoe lank het sy vir hierdie blomtyd gewag!
nóú is dit hier en blom sy saam met een hemelse vrugbare krag
Showing posts with label aarde. Show all posts
Showing posts with label aarde. Show all posts
Monday, 10 February 2025
Monday, 14 August 2023
moet jouself net nie ophou verbeel nie!
en ek sê dankie
dat ek kan bly asemhaal tot in die einder van die liefde
as my longe te vroeg opgee, laat ek in die heelal se
kolkende sterremaag val en my ore bly drink aan
die sfere se singende fonteine
die wat ek liefgehad het op aarde
sal skielik in hulle slaap wakker skrik
en hulle harte voel gloei en weet dit is ek
wat hulle herinner om
na die wilde elegansie van oorlewing te pyl
ek luister na Antjie en ek dink
wie het vlerke nodig as jy ‘n digter in die omtrek het?
fokkit, moenie verder weg as hier kyk nie –
die perfeksie sit alreeds reg onder jou voete
waiting to leap and cascade with lavacious vivaciousness
ek het genoeg humorsin en avontuurlus om
die poësie te herskeleteer
die skynmuur van ons verbeelding
dat ek kan bly asemhaal tot in die einder van die liefde
as my longe te vroeg opgee, laat ek in die heelal se
kolkende sterremaag val en my ore bly drink aan
die sfere se singende fonteine
die wat ek liefgehad het op aarde
sal skielik in hulle slaap wakker skrik
en hulle harte voel gloei en weet dit is ek
wat hulle herinner om
na die wilde elegansie van oorlewing te pyl
ek luister na Antjie en ek dink
wie het vlerke nodig as jy ‘n digter in die omtrek het?
fokkit, moenie verder weg as hier kyk nie –
die perfeksie sit alreeds reg onder jou voete
waiting to leap and cascade with lavacious vivaciousness
ek het genoeg humorsin en avontuurlus om
die poësie te herskeleteer
die skynmuur van ons verbeelding
sal helder bly skyn in ons doen en late
so asseblief moet jouself net nie ophou verbeel nie!
jy is ‘n boom wat nie anders kan as
om ver en hoog in digte blare-takke uit te spruit nie
en dan wanneer jy huistoe keer
sal die getye nog spel en speel tussen asem en verbeelding
mits jy nie vergeet om in aanraking te bly met die aarde nie
die vers flikker saggies in afwagting
is dit verbasend dat gesig een letter verskil van gedig?
so asseblief moet jouself net nie ophou verbeel nie!
jy is ‘n boom wat nie anders kan as
om ver en hoog in digte blare-takke uit te spruit nie
en dan wanneer jy huistoe keer
sal die getye nog spel en speel tussen asem en verbeelding
mits jy nie vergeet om in aanraking te bly met die aarde nie
die vers flikker saggies in afwagting
is dit verbasend dat gesig een letter verskil van gedig?
Labels:
aarde,
Antjie Krog,
asemhaling,
boom,
gedigte,
hart,
liefde,
liggaam,
natuur
Thursday, 1 September 2022
laat ons terugkeer hiernatoe
met die arrivering van die nuwe seisoen
staan ek gereed met vlamme wat warm oor my skeen flits
ek sien ver voor uit in
die onvreedsaamheid van die wêreld
as ek sou bid dan is dit nou
want iets skort in die lewe
die harmonie van saamleef en skep
en mekaar die vryheid van grond en atmosfeer gun
in die uithoeke van ons bestaan sal daar
nog humor moet vasklou om ons siele te red
want as ons eers ons waardigheid verloor het met
die uitwissing van liefde en vrede
gaan ons nie veel hê om aan vas te hou
laat die basuinende klanke van visionêre stemme diep in
die holtes van ons ore vibreer – helder stemme wat
ons uit ons hibernasie sal pluk
en ons bloed die rigting sal wys
en asseblief, herinner ons om te skep in plek van ruineer
en dat dit ook okay is
om te observeer eerder as om te reageer
leef met oop gemoedere en juig uitbundig oor
al die passievolle mooi wat
pols en groei uit hande en monde
laat ons nooit ophou leer
laat ons bly kyk na die groei van
die sade in en om ons
laat ons sonder voorbehoud wortel en blaar spruit
wat van lig en son
skadu en vorm sal maak
laat ons terugkeer hiernatoe:
die eenvoud van skep
laat vaar die kompleksiteite en hoogdrawendhede
stroop die skeppingsdaad tot iets
so vaartbelyn en ongerep
dat ‘n enkele resonans die iris van die hartsoog
staan ek gereed met vlamme wat warm oor my skeen flits
ek sien ver voor uit in
die onvreedsaamheid van die wêreld
as ek sou bid dan is dit nou
want iets skort in die lewe
die harmonie van saamleef en skep
en mekaar die vryheid van grond en atmosfeer gun
in die uithoeke van ons bestaan sal daar
nog humor moet vasklou om ons siele te red
want as ons eers ons waardigheid verloor het met
die uitwissing van liefde en vrede
gaan ons nie veel hê om aan vas te hou
laat die basuinende klanke van visionêre stemme diep in
die holtes van ons ore vibreer – helder stemme wat
ons uit ons hibernasie sal pluk
en ons bloed die rigting sal wys
en asseblief, herinner ons om te skep in plek van ruineer
en dat dit ook okay is
om te observeer eerder as om te reageer
leef met oop gemoedere en juig uitbundig oor
al die passievolle mooi wat
pols en groei uit hande en monde
laat ons nooit ophou leer
laat ons bly kyk na die groei van
die sade in en om ons
laat ons sonder voorbehoud wortel en blaar spruit
wat van lig en son
skadu en vorm sal maak
laat ons terugkeer hiernatoe:
die eenvoud van skep
laat vaar die kompleksiteite en hoogdrawendhede
stroop die skeppingsdaad tot iets
so vaartbelyn en ongerep
dat ‘n enkele resonans die iris van die hartsoog
sal laat oopblom en tot verligting ruk
Labels:
aarde,
blom,
gedigte,
grond,
hart,
kreatiwiteit,
liefde,
lig,
pols,
sosiale kommentaar,
stem,
vrede,
wereldbeskouing
Tuesday, 5 April 2022
vat
hierdie aarde vat die woorde
uit my mond
hierdie son vat die oortuiging
uit my lendene
hierdie wind vat die klop uit my ore
my lyf is 'n leë kalbas
April, Tankwa Karoo
Thursday, 15 July 2021
suig
die seesussing suig my in soos
my asem my insuig na my dieper
beter self soos die digkuns my insuig
na die kern van die heelal soos die suikerbekkie
die nektar deur die erikas suig so suig
die papier aan hierdie pen om die woorde
soos moedersmelk uit die uiers van die
soos moedersmelk uit die uiers van die
sillabes te suig soos my fietswiele aan
die klippe en grond suig om my regop
deur die fyn-trap-balans te hou
soos my tone aan die sand en see suig
om die omvangrykheid van die oseaan
deur my sole in te suig
soos my kop droom om aan
jou lippe te suig dat ek al suigend
hoort aan die aarde aan die grond
aan myself aan jou aan die heelal
die poëtika van suig is
dat suig nie ewig kan suig nie
aan suig kom daar 'n einde
maak die meeste van die suig
vir so lank daai suigkrag bly klou
verruk jouself aan die suig
Tuesday, 26 May 2020
klein odes aan die ClemenGold mandaryn
“a ray of
light that was made fruit
the minute
fire of a planet”
-
Pablo Neruda
in hierdie
oomblik is jy die vrugste van vrugte
die klein
ontploffings wat jy ontketen in my sintuie
stormloop my verbeelding
gooi my toe
met 'n duisend trillende mandaryne
laat elkeen
van julle soos oranje soene oor my dorstige lyf oopvou
die beswyming
gedy wiegend soos wat jou soet getye deur my mond gly
my keel breek oop in sugtende kreune
soos wat die
sitrus
mandalas
onder my verhemelte oopsprei
rapsodies
spruit my tong nog smaakkliere
om elke grein
aroma in te suig
jubelend
verlig jy selfs die son!
gee my nog
tande, tonge en slukpype
om jou oorvloedige feestelikheid
te
kan proe en indrink
***
in hierdie
tye van newelagtigheid
is dit jy op
my tong wat
my weer in
vrede en gesondheid laat glo
ek sit jou
skil soos ‘n skulp teen my oor
jou sagte wit
binnevel
tril met die
rillings van vrugbaarheid en oorvloed
met een
mandaryn-skil tussen my vingers word ek ‘n clairvoyant
in een oranje
spatsel op my voorarm
skyn ‘n
glimmerende mirage van die toekoms
jou skyfies
soos glinsterende edelgesteentes
gesprei oor
die kuslyne van ons monde
weeg elke
amberstukkie op die tong
en proe die
rare ryk reënbuie van afrika in elke sappige sel
***
barnsteen-klokke
lui deur die groen takke
kom skil die
mandaryne! kom skil die mandaryne!
kyk hoe die
oranje skywe soos klein glimlagte
in die palms
van hande oopbreek
ons staan met
ootmoed en taai wange
en besing
hierdie mandaryn-gawe
wat soos ‘n
goue skemer
die soete
herinnering oor ons kele verf
kom skil die
mandaryne! kom skil die mandaryne!
***
o mandaryn,
jy is suiwer spontane metafoor
wat roekeloos
uit die keelgat lek
en in
eeue-oue sillabes
soos stalaktiete
van die verhemeltes drup
***
mag die sterre en hemelliggame vir een aand
vervang word met die mandaryne
sodat die heelal soet en helder
in taai-druppel arabesques
deur almal se drome sal skyn
***
move on with the changing times, Opperman!
en laat my eerder sing
o my nooi is
in die ClemenGold mandaryn!
***
die mandaryn-bome is bedrewe marionet-meesters
wat nartjie-poppe-teater speel
en pointillisties die juigende vrugteboorde
met onblusbare oranje inkleur
watter oneindigende skilder-pret sou van gogh en dali kon toor
met hierdie dansende nartjies
***
‘n stille majesteit:
die buigende takke ril oor die swygende lanings in die boord
die lug sy hang vol verwagting
want sy het al vantevore gesien
hoe die oes-seisoene glimmer met juigende hande
soos die oranje orakels
sagte insigte in die mandjies murmel
maar vir nou hang die lug vol verwagting
die buigende takke ril oor die swygende lanings in die boord:
‘n stille majesteit
***
hulle sê
you are
what you eat
mag ek oornag in ‘n
ClemenGold mandaryn verander!
***
soos bedrewe alchemiste giet son, water en grond
elke klein oranje koeël wat
so raak deur my sintuie skiet
kwes my verruklik diep tot in die hart van my tong
***
kyk die groot ronde oë wat met innige oranje onskuld
die wêreld soos wyse harlekyne beloer
***
ek smile daai mandaryn-smile
want my duim voel die grootste lekkerte
om daai eerste skeur deur die skil te maak
en hoe frons ek daai mandaryn-frons
wanneer daai gekwesde skil my so slinks
in die oog spat
nou ja, wat sê hulle van karma?
***
my kakebeen gee oor aan die oranje ontspanning
my mond is uitgelewer aan hierdie soete omsingeling
my nek ontkoppel
ek tuimel neer in ‘n sitrus beswyming
moenie my in die rede val as ek ‘n ClemenGold besing nie!
***
Thursday, 26 July 2018
ek bly loop op die aarde
ek bly
loop op die aarde
opsoek na
'n opregte ars poetica
ek blaas
my asem oor die pieke van berge
en raak
net-net aan die bevryding wat
die kleur
van my bloed elke dag beloof
my
kop dans oor die duiselige afgrond van die dood
dit is
die droom wat
die gemoedstoestand laat
bly pendulum
die swaartekrag se gevangeskap
laat my nie die grond minder liefhê
ek klou verbete aan die herinneringe
van humor wat my identiteit sal
verkwik met klanke van lag en skerts
want klip het mos ook lagspiere
wat oor eone verewig is in
die sediment van kreatiwiteit
aha die kuns is waaragtig om
die liefde
die lig
en die liggaam
met oorgawe te vertrou
dit sal ons moederskap versterk en
die sterre sal deur ons selle breek
die sterre sal deur ons selle breek
ons siele sal in skaamtelose naaktheid
terug die natuur insmelt
en sodoende sal die oer weer vernuwe
en hoera! ons perspektief halsoorkop gooi
die pols versnel tot heling
ons moet nie vergeet van ons ritueel
en van ons seksualiteit
ons moet bly sing in ons slaap
sodat die smagting kan bedaar
en ons kan fokus op die son
ons stemme sal oprys in stilte
en verbasend sal almal ons hoor!
beskuldig my van surrealisme
ek gee nie om
want die tong is die nuwe sekondewyser
gooi die woordeboeke weg
want die vel is aangestel as die nuwe vertaler
dit is nou die tyd om te vlieg
verder en meer volhoubaar as die mees
manjifieke voëls
dit is nou die tyd vir vrede
wat deur alle vroulikheid sal vuur
ons sal uiteindelik die betekenis in
die waters sien glinster
Labels:
aarde,
ars poetica,
asemhaling,
berge,
bevryding,
bloed,
dans,
dood,
droom,
gedigte,
gevangeskap,
grond,
herinneringe,
humor,
identiteit,
klank,
klip,
kreatiwiteit,
kuns,
liefde
Monday, 6 February 2017
bring ek my lyf aarde toe
photo: Keran Elah
mmm, soos
appels en koringkorrels voed
die klei-grond my bloed
bring ek my lyf aarde toe elke dag
ruik ek die stof
ruik ek die diep nat fertiliteit van modder en grond
wat by die ryk slik en slym poele van die aarde uitmond
wees versigtig waar jy trap
want elke dag gee grond geboorte aan menigte wesens
waardeur die lewensbloed tap
wees versigtig want jy trap dalk op iets nuut en kaal
iets wat nou net begin asem haal
mmm, like apples and wheat
this clay-earth feeds my blood
everyday i bring my body to the earth
i smell the dust
i smell the deep wet fertility of mud and soil
that pushes up from the earth's rich pools of mire and slime
be careful where you tread
for everyday soil gives birth to a myriad of beings
through which flows the lifeblood
be careful, for you may step on something new and naked
something that has just begun to breathe
Tuesday, 13 December 2016
sout van die aarde
laat ek in plaas van soete drome
jou soute drome toewens
want is ons sweet en trane nie tog
van die sout van die aarde gemaak nie?
laat jy diep in die mineraliteit inswaai
en jouself vir eens verloor in 'n kinderlike oorgawe
wat soos kristalpanne op jou vel sal uitslaan
jou soute drome toewens
want is ons sweet en trane nie tog
van die sout van die aarde gemaak nie?
laat jy diep in die mineraliteit inswaai
en jouself vir eens verloor in 'n kinderlike oorgawe
wat soos kristalpanne op jou vel sal uitslaan
Saturday, 14 May 2016
kolk
![]() |
| Temple //Xam by Kim Goodwin & the DandyLion crew created for the AfrikaBurn Festival, in the Tankwa Karoo (photo: Louis Bolton) |
kolk
‘n tornado van hout kolk uit die klip-grond
en kom tot stilstand soos ‘n ge-ankerde skip
ongesiens skiet daar wortels diep en
klou aan klip en alle aardskragtigheid om hierdie heiligdom ten alle koste
regop te laat bly staan
die heiligdom van hout:
so vereer mens-hand die arboriale hart van woud
tol en draai, spin en weef
sodat vorm en rituele sin gemaak word
soos ‘n sterk polsslag nou net geboorte gee aan menigvuldige ritmes
so kom die Tempel van //Xam in een geboortestoot oor die klipgrond uitgestort
en maal om en om haar organika soos ‘n dawerende dervisj
oer-kolkende verse ge-ets teen Karoo-lug
voel ons oombliklik tuis in haar skaduwees en singende koepels
vas en tog so vry op die grond staan sy haar staan
in haar vlegsels ‘n oer en speelse mensdom ingeweef
na al die eeue heen hoor ons nog die rou fluisteringe in
hulle vergete taal
hoeveel lywe is al uitgewis
in die naam van gulsigheid?
hoeveel siele het al die gees gegee
in die dryf van sogenaamde beskawing?
en hier staan ons, die afstammelinge van verstoting, aan die lewe
ons kan en moet treur
maar onthou dit is ook belangrik om fees te vier in
herinnering aan diegene wie se harte voor ons s’n gesing het
Friday, 9 October 2015
van die grond leer sy
van die grond leer sy die ritme van wind en water
grond waaruit vrou klim om haar vel ten volle te voel
grond sing haar lyf uit elke hoek en porie
tril die vrugbaarheid van grond regdeur haar voetsole
grond is bly om te voel hoe diep vrou haar spoor trap
sy druk haar lippe en bors ferm teen die aarde
voel die vibrasie van minerale krag
sy weet dit is 'n mite dat sy getrek is van die rib van man
haar binnenste sê vir haar dat sy gegiet is vanuit die rugstring van berg
from the soil she learns the rhythm of wind and water
soil from which woman climbs to feel her skin fully
soil sings from every corner of her body
trembles the fertility of soil straight through the soles of her feet
soil is happy to feel woman treading her spoor deeply
she presses her lips and chest firmly to the earth
feel the vibration of mineral strength
she knows it is a myth that she was pulled from the rib of man
her gut tells her that she was forged from the spine of mountain
grond waaruit vrou klim om haar vel ten volle te voel
grond sing haar lyf uit elke hoek en porie
tril die vrugbaarheid van grond regdeur haar voetsole
grond is bly om te voel hoe diep vrou haar spoor trap
sy druk haar lippe en bors ferm teen die aarde
voel die vibrasie van minerale krag
sy weet dit is 'n mite dat sy getrek is van die rib van man
haar binnenste sê vir haar dat sy gegiet is vanuit die rugstring van berg
from the soil she learns the rhythm of wind and water
soil from which woman climbs to feel her skin fully
soil sings from every corner of her body
trembles the fertility of soil straight through the soles of her feet
soil is happy to feel woman treading her spoor deeply
she presses her lips and chest firmly to the earth
feel the vibration of mineral strength
she knows it is a myth that she was pulled from the rib of man
her gut tells her that she was forged from the spine of mountain
Labels:
aarde,
berge,
bevryding,
body,
earth,
emancipation,
feet,
femininity,
gedigte,
grond,
liggaam,
mountain,
poems,
soil,
voete,
vroulikheid
Wednesday, 7 October 2015
uit primordiale modder
uit primordiale modder sif ek ledemate, boude en dye
brei ek die spiere van my lyf
met die klei van die aarde
dat wanneer ek tot niet gaan
die grond my lyf makliker kan herken en verstaan
en sonder moeite my selle kan verteer
en my siel tot in die hart van die aarde kan assimileer
from primordial mud i sift limb, buttock and thigh
blend the muscle of my body
with the clay of the earth
that when i perish
the soil will easier recognise and understand my body
and can effortlessly assimilate my cells
and absorb my soul into the heart of the earth
brei ek die spiere van my lyf
met die klei van die aarde
dat wanneer ek tot niet gaan
die grond my lyf makliker kan herken en verstaan
en sonder moeite my selle kan verteer
en my siel tot in die hart van die aarde kan assimileer
from primordial mud i sift limb, buttock and thigh
blend the muscle of my body
with the clay of the earth
that when i perish
the soil will easier recognise and understand my body
and can effortlessly assimilate my cells
and absorb my soul into the heart of the earth
Thursday, 1 October 2015
donder en weerlig
donder
en weerlig speel opera-opera
op
die verhoog van die Midlands
dit
is so aangrypend
al
ons klein menslike dramas verval tot
niks
in aanskou van hierdie klank en lig-skouspel
niks
in aanskou van hierdie klank en lig-skouspel
daar
is etlike plekke op aarde waar
ek
so getoor voel
daar
waar die elemente en natuur so gelaai is
ek
voel die donker misterie en
die
wakkerheid in die atmosfeer
ek voel my
kwesbaarheid teen
die
agtergrond van hierdie magiese natuur-vertonings
tog mettertyd voel ek die salige bemagtiging
in hoe die kleinheid van my lyf
uitstyg en strewe om
in hoe die kleinheid van my lyf
uitstyg en strewe om
die
grootsheid van my siel vol te staan
donder
en weerlig maak my nie bang
dit
maak my hart bol staan
van 'n oer opwinding
so
‘n senutergende skouspel stroop my kop
van
afleidings en projeksies
as
ek nie teenwoordig is in
hierdie
drama getiteld “lewe” nie
sal
die elementele rekwisiete
die
huidiglikheid diep in my huid in ruk en
my
so teenwoordig, wakker en
op
aandag binne
hierdie heilspellende hede sal laat staan
dat
ek oombliklik sal sien hoe
alles
om en in my
elektries
lewend
dig
word
Wednesday, 30 September 2015
soos appels en koringkorrels
mmm, soos appels en koringkorrels voed
die klei-grond my bloed
bring ek my lyf aarde toe elke dag
ruik ek die stof
ruik ek die diep nat fertiliteit van modder en grond
wat by die ryk slik en slym poele van die aarde uitmond
wees versigtig waar jy trap
want elke dag gee grond geboorte aan menigte wesens
waardeur die lewensbloed tap
wees versigtig want jy trap dalk op iets nuut en kaal
iets wat nou net begin asem haal
mmm, like apples and wheat
this clay-earth feeds my blood
everyday i bring my body to the earth
i smell the dust
i smell the deep wet fertility of mud and soil
that pushes up from the earth's rich pools of mire and slime
be careful where you tread
for everyday soil gives birth to a myriad of beings
through which flows the lifeblood
be careful, for you may step on something new and naked
something that has just begun to breathe
die klei-grond my bloed
bring ek my lyf aarde toe elke dag
ruik ek die stof
ruik ek die diep nat fertiliteit van modder en grond
wat by die ryk slik en slym poele van die aarde uitmond
wees versigtig waar jy trap
want elke dag gee grond geboorte aan menigte wesens
waardeur die lewensbloed tap
wees versigtig want jy trap dalk op iets nuut en kaal
iets wat nou net begin asem haal
mmm, like apples and wheat
this clay-earth feeds my blood
everyday i bring my body to the earth
i smell the dust
i smell the deep wet fertility of mud and soil
that pushes up from the earth's rich pools of mire and slime
be careful where you tread
for everyday soil gives birth to a myriad of beings
through which flows the lifeblood
be careful, for you may step on something new and naked
something that has just begun to breathe
Sunday, 27 September 2015
laat ons terugkeer hiernatoe
met die arrivering van die nuwe seisoen
staan ek gereed met vlamme wat warm oor my skeen flits
ek sien ver voor uit in
die onvreedsaamheid van die wêreld
as ek sou bid dan is dit nou
want iets skort in die lewe
die harmonie van saamleef en skep
en mekaar die vryheid van grond en atmosfeer gun
in die uithoeke van ons bestaan sal daar
nog humor moet vasklou om ons siele te red
want as ons eers ons waardigheid verloor het met
die uitwissing van liefde en vrede
gaan ons nie veel hê om aan vas te hou
laat die basuinende klanke van visionêre stemme diep in
die holtes van ons ore vibreer – helder stemme wat
ons uit ons hibernasie sal pluk
en ons bloed die rigting sal wys
en asseblief, herinner ons om te skep in plek van ruineer
en dat dit ook okay is
om te observeer eerder as om te reageer
leef met oop gemoedere en juig uitbundig oor
al die passievolle mooi wat
pols en groei uit hande en monde
laat ons nooit ophou leer
laat ons bly kyk na die groei van
die sade in en om ons
laat ons sonder voorbehoud wortel en blaar spruit
wat van lig en son
skadu en vorm sal maak
laat ons terugkeer hiernatoe:
die eenvoud van skep
laat vaar die kompleksiteite en hoogdrawendhede
stroop die skeppingsdaad tot iets
so vaartbelyn en ongerep
dat ‘n enkele resonans die iris van die hartsoog
sal laat oopblom en tot verligting ruk
Labels:
aarde,
bloed,
blom,
gedigte,
grond,
hart,
kreatiwiteit,
liefde,
lig,
pols,
sosiale kommentaar,
stem,
vrede,
wereldbeskouing
Sunday, 10 May 2015
pottebakker
is dit oё-verblindery
of verskyn daar gesigte
in jou aardewerk wat
luidmond-dig
tot my sinne spreek?
teater in die holte van jou hande
klei vuur en glas-uur
vertolk in bo-aardse stemme
die rolle van goёlaars
word kleurlyne die teks
wat die vlugtige misteries
in kolkende kontoere temper
in kolkende kontoere temper
Wednesday, 15 April 2015
laat ons terugkeer hiernatoe
met die
arrivering van die winter-seisoen
staan ek gereed met vlamme wat warm oor my skeen flits
ek sien
ver voor uit in
die onvreedsaamheid van die wêreld
as ek sou
bid dan is dit nou
want iets
skort in die lewe
die
harmonie van saamleef en skep
en mekaar
die vryheid van grond en atmosfeer gun
in die uithoeke
van ons bestaan sal daar
nog humor moet
vasklou om ons siele te red
want as
ons eers ons waardigheid verloor het met
die uitwissing van liefde en vrede
gaan ons
nie veel hê om aan vas te hou
laat die basuinende
klanke van visionêre stemme diep in
die holtes
van ons ore vibreer – helder stemme wat
ons uit ons hibernasie sal pluk
en ons bloed die
rigting sal wys
en asseblief, herinner ons om te skep in plek van ruineer
en dat dit ook okay is
om te observeer eerder as om te reageer
leef met
oop gemoedere en juig uitbundig oor
al die passievolle
mooi wat
pols en groei uit hande en monde
laat ons
nooit ophou leer
laat ons
bly kyk na die groei van
die sade
in en om ons
laat ons
sonder voorbehoud wortel en blaar spruit
wat van lig
en son
skadu en
vorm sal maak
laat ons terugkeer hiernatoe:
die
eenvoud van skep
laat vaar
die kompleksiteite en hoogdrawendhede
stroop die
skeppingsdaad tot iets
so
vaartbelyn en ongerep
dat ‘n enkele
resonans die iris van die hartsoog
sal laat oopblom
en tot verligting ruk
Labels:
aarde,
bloed,
blom,
gedigte,
grond,
hart,
kreatiwiteit,
liefde,
lig,
liggaam,
pols,
son,
sosiale kommentaar,
stem,
vrede,
wereldbeskouing
Sunday, 8 March 2015
my voete wil die oneweredigheid van die lewe voel
vir Galeo Saintz
jinne maar die beskaafde wêreld
jinne maar die beskaafde wêreld
het soveel gelyke oppervlaktes
elke gebou se staan-en-
werk-area perfek waterpas
huise biblioteke teaters
restaurante hotelle hospitale
gallerye winkels poskantore tronke
gallerye winkels poskantore tronke
bang vir gly die afgrond in
elke stukkie grond so gesiviliseerd uitgelê met
baksteen en sement
teel en houtplank
niemand mag moontlik trip en val nie
my lyf smag na die bolling
skerpte en hoekigheid
van rots
die minerale koelte en sonnige hitte
van steen
die modder en gritserigheid
van grond
ek kyk na die onderkant van my voete
kyk stip na die konkawe sool wat
net mooi pas oor die ronding van klip
en sekuur spring op die duine van sand
my voete raak nou regtig moeg vir hierdie
alewige platvloersheid van bestaan
gee my die golwende heuwels
ongerepte klipkoppies en non-apologetiese kranse
daar is senuwees in my sole wat
die dorings en die elemente wil voel
my voete weier om te ontaard in
‘n luie bondel vel en
onuitgedaagde metatarsale bene
my voete wil die oneweredigheid van die lewe voel
agge nee! my hande en oë is net so ongestimuleerd in
hierdie skoon-en-platgeskuurde beskawing
hulle hang leweloos aan my lyf met
geen doel om te klim en gryp
en klou en klouter nie
alles is net te netjies afgewerk
en vaart-en-voet-belyn ontwerp
tot vervelens toe geingenieur en geargitekteer
los julle passers en klip-malers!
laat die klippe in
hulle rondbonkigheid met rus!
Wednesday, 25 February 2015
ratstokke en oopgebreekte skalie
I
in die karmosyn delta
dryf die appelkose tussen
die humeurige opdrifsels van wrakke
die aarde is lankmoedig
maar wee o wee sy bereik nou gou haar
kwota van hierdie vraatsugtige snuiters
wat bekend staan as die mensdom
ek is keelvol van allerhande gekierang
met mens-en-dier-en grond-siele in
die naam van rykdom
is dit dat meeste mense blind is
vir hierdie kullery?
hoeveel keer kan die mens se hart
die verraad wat hulle pleeg verduur?
die buitensporige sloping van woude
word deur die gieriges met so ‘n saaklikheid bespreek
dat hulle die werklikheid van die afmaaiing van
ons lewens-aar te gerieflik ontwyk
o, hoe ek ‘n smaadrede teenoor
die hardvogtige industrieë
sal klink uit my brandende bors
II
padkonstruksie hou net nie op nie
dis asof ons versot is op konneksie
hoe meer hulle plekke verbind met
versnellende paaie in die naam van vooruitgang
hoe meer distansieer hulle ons
weliswaar ons is in die middel van ‘n korrupsie van
die edele grootsheid waartoe die mense-hart in staat is
dis net trokke en rekenmeesters
en ratstokke en oopgebreekte skalie
en olie, sweet en bloed wat op die teer drup
die gewelf is ontsteek met
hierdie ontgroening wat
geen mens kan aanskou
die verwaande senioriteit van die politici
word hoogs geaffronteer as hulle teegegaan word
hulle noem jou maklik ‘n fanatikus of terroris
as jy nie saam stem met hulle
mens ruik net stink deur hulle duur parfuum
III
ek raak gedurig aan’t tob
as ek nie sterker was en
meer afgesny van die waarheid
sou ek my oë uit my kop gesanik het
waar is die saligmakers van ons tyd?
ons die digters, die musikante
die akteurs, die kunstenaars?
wat kan ons doen?
dalk is ons gelyk aan die niksnut armchair massas,
net met meer luide en kleurvolle stemme?
soms oorweeg ek ‘n kluisenaarslewe wat
ver weg van die sinjaal van ons tyd is
net doof wil wees in my eie stille onkunde
net visioene onaangeraak deur begeerte
te sien flikker in die dag se ontvouing
wat help dit om te mix en te mingle
en idee’s uit te ruil
wat help dit werklik?!
IV
dit is vieslik baatsugtig om so krygshaftig
te wees in strewe van magdom
almiskie, dit was van vroeg tot nou so maklik om
die kreperende volkere te ontroer en ontplooi
borste opgepof op die galjoene van die sees
die oorwinning is so kortstondig
in die sig van die ongenesende wonde
die wêreld fraaiing aansienlik uitmekaar soos
‘n ou ou trui
wat makeer ons dat ons net kan aangaan?
dat ek in die see kan staan en skoon gewas voel?
hoekom raak ons meegevoelens so gou ontslape
ek gryp gedurig die jammerlappie in die kombuis
en vee al wat ‘n oppervlak is daarmee skoon
hoekom net jou kombuis en nie ook die wêreld nie?
helaas, ons is so apaties dat ons ware erbarming verleer
het
ek wil nie ‘n relaas van die hele koeëlbloedige prentjie
maak nie
maar omdat hierdie woorde voor my oë hang
gryp ek hulle en moet ek dit hier uitstort
soos ‘n skool sardientjies swem ons verwoed deur die fluweel
waters
so meesterlik in ons vin-beheer en groepsaanpassing
dit korrelleer nie met ons flambojante smagting na
onafhanklikheid en identiteit nie
V
dit is so griewend dat my digkuns
met soveel wrewel deurdrenk word
maar ek is vir eens ‘n kind van my tyd met
al hierdie gevoelens wat diep in my bors kroepeer
ek wens ek was ‘n goëlaar
wat met een swierige klits
al die kwaadwillige mense se wrikbaarheid kon wegtoor
as hierdie woorde deel was van ‘n redenaarskompetisie
sou hulle seker nie ver gekom het nie
maar hier staan hulle spesiaal geselekteer in hierdie
gedig
en verspil geen tyd om te sê wat daar gesê wil word nie
‘n woordsmit mag mos ook vol berisping wees
in luide lettergrepe mag die metafore op mure gegraffiti
word
dit is nie vandalisering nie
dit is die verspreiding van die digterlike waarheid
laat die woorde ver in die Kaapse kastaiing oprank
en siedaar! kierts regop sal die letters
die wêreld laat wakker skrik
opstaan
en
aandig gee
Subscribe to:
Posts (Atom)
