Showing posts with label surreal. Show all posts
Showing posts with label surreal. Show all posts

Tuesday, 23 November 2021

Escher tuimel in die digtersharte

ek wil 'n gedig skryf 
wat soos Escher
jou kop en lyf laat dryf 
op met die trappe af
wanneer jy dink jy rym na regs 
gooi hy jou radar na 
links
jy dink jy het gaan visvang
en nou sit daar 'n voël in jou net
die dubbeldwarsterugspieëling van metafore
die interweef van dimensies
kruisbestuif die oorvleueling van persepsies
en soek nie om die positiewe van die negatiewe te onderskei
hulle is gesmelt in dieselfde gesig van die munt
'n gedig met geen begin of einde
'n oneindigende verdraaiing en intolling van 
'n duisend digtersharte  
wat jou dieper en vlakker 
verder en nader bring aan die perspektief
jy bly jou inasem uitasem 
terwyl jou vryheid verstrengel lê in 
die labirintynse arms van hierdie vers

Monday, 11 October 2021

velvet confusion

This is a poem I originally wrote in Afrikaans in September of 2019. I really love this poem, and felt the need to translate it here.
(Original Afrikaans poem here)

she and her rebellious ribs come lie
under the sweet clement green of the trees
her legs thunder with the relief to be free from chair
her agh-shame-arms just want to sink
into the muscular syntaxis of summer
her wait-a-bit cheeks blush from
the glee in her imagination
her pregnant thumbs can not wait
to bear praise songs over his skin

through the violentless curtains
he sees her groundbreaking breasts
he raises his insane eyebrows
and stands tightly against the cool malva pudding walls

he stumbles towards her
but the table-corners
and cunning dust balls trip him
he keeps peering outside where
the bleeding balloons just do not want to clot
the sky breaks out in pleading purple bruises

the only thing that will save her
is a pyromaniacal pacemaker
maybe then he will start to believe in her heart again

she sees the gloomy guinea fowl
running over the gasping highway
the migrating marionettes do not know where to!
everything feels like velvet confusion

spine-chilling fricatives slip from her mouth

her moody bum eventually gets her sit
as the daring clouds
sail into the reckless darkness

she climbs into the rippling candlelight
and unfolds her words one by one
over the apricot-coloured paper

Saturday, 1 May 2021

poetised spit

i catch all the spit that has been spat with
every poem ever vocalised
and i pour the alchemised liquid into a big glass bottle

this potent poetised spit
has become so sought after
a new world order has been formed around this bottle

the muses are rising from their hideouts 
they're growing human skins
and walking amongst the emaciated poets

a committed and long lasting craze are rippling over the world
a stampede of people are rushing to the poetry readings
and catching the spit spraying from the lips of readers 

the poetry behind the spit starts to rustle in all sorts of ears
the passion in each spit droplet beating and echoing 
its wings against the glass

bottles are shuddering the whole world over
new spitfire poetry 
are igniting within each bottle

one unexpecting day
the lids will be flying open in unison
let me be the first to be splattered by the splendor!

Tuesday, 1 December 2020

traksie vir my sielswiele

by die begin van die gedig is
ek vol self-vertroue en
geesdrif
ink begin rinkink in die
nokke van die vers

sal ek
in die
negosie-winkel van die 
malkoppighede
aandring op
asemrowende
klandisie?

met ander woorde:
ek is maar net opsoek na
traksie vir my sielswiele

een van die dae sal die
nood so groot word dat my tande tot deur my brein gaan
kners
en die
letters deur my porieë gaan
etter

laat 
ek
titanies regopstaan
teen die
ewige
rebellie van die
swygsaamheid

Tuesday, 12 May 2020

kariljon

die meganiese trots van die kariljon 
kners op sy tande
elke beier van sy klokke loop katvoet 
deur die vergetelheid
wat knobbelrig bly progresseer met groot drif

Sunday, 5 April 2020

die peristalse bly benoud

die peristalse bly benoud
omdat ek die konvensie in my bewerasie gewaar
ek bly dans om die spontane blydskap astraal 
en prontuit uit my tone te laat bloei
my agonie en aggressie word sagter
moenie so besitlik wees oor jou karmenaadjie
haal dit uit die uitsonderlike parentese
die drukkieklikkie raak al hoe meer loslit
soos wat die murgmeter se grafiek verwoed op en af  dans
die wêreld se gemoed raak so katatonies dat die asteroides geen lus het om naby die aardbol verby te wals nie
ek het soveel oog, oor en hartlogika
die bleeksielige opsigter van my beendere
moet gedurig die brandblussers byeenroep
om die wegholbrande in my sinuwees te bedaar
asseblief hou die kliniese klousules ver weg van my digkuns
ek wil met geen era   seisoen  verwagting    of media handskud nie

Monday, 23 March 2020

die agterdogtige palimpses

die agterdogtige palimpses
agoniseer al jare lank oor die
pandemiese tyding
wat touspring oor die bukoliese juigliedere

wie bedien alewig die swetterjoel anarchiste
wat hulself vermurwe met die karmosyn verdoemenisse?

jy sal moet ligloop vir die smotsige kombuishande
wat hard probeer ‘n inkomste verdien
die verskoonagtige versies skitter verboureerd met
die modieuse arsenaal lettergrepe wat die gedagtes wil orkestreer

die grassnyer bly dwars en dans klippig en pittig
deur die bowling alleys van die gewete

die heuning en die dou vergaar behendig al die swerkater
se verskonings en verdedig die besimpelde ritteltits
al wie bly mediteer in hierdie tye is die bedagsame pigmente
wat nie oor die nuutgeborenes se velle wil spat nie

die meganiese trots van die kariljon kners op sy tande
en elke beier van sy klokke loop katvoet deur  die vergetelheid
wat knobbelrig bly progresseer met groot drif

die geluksalige gesant raadpleeg die fatsoenlike karbonkel
om die droom te laat bedaar

kom eet jou selerysop
daai groen vesels sal die agoniserende palimpses balanseer
met onslordige verduidelikings

ek parafraseer maar net die groot idee wat so graag 
sy duisendjarige verjaarsdag wil vier
komaan, vergeet van die alewige afskeping
my dierbare agterdogtige palimpses
blaas die duisend kerse dood
en sing vollebors die bukoliese juigliedere!

Tuesday, 4 February 2020

brokkel

die ontstuimige kleintongetjie grom vir
die geroesde musiekboks wat nog
sulke wonder-klanke kan uittoor

die donsige suikerbekkie-kuiken duik diep
in sy nes en maak die benoude geute vergeet van
al die brandnetels wat binne hulle oprank

die afgeskeepte Rubik kubus skaats en bons
verby die teësinnige handskoen
wat enige kubisme ten alle koste wil ignoreer

die gemmer verdrink in die tee
ek probeer hom red
maar hy is te glibberig

die laken sleep haarself oor die vloer
sy voel nie beskore vir hierdie nuwe dag nie
haar emosies is net te brokkelrig

al die dreine om die huis voel ook 'n ongemak
die vensterbanke kruip al
hoe nader aan die grond
die blitse springtoue dartel
al om my enkels
maar ek wil niks weet van spring

hoe ek ookal die woorde vaskram
die lettergrepe lê oral geskif
hoe de donder kan ek hierdie uitsaai?

Tuesday, 3 December 2019

die visioenêre waatlemoen breek in stukke

die visioenêre waatlemoen breek in stukke
op die geteisterde teer
die agterdogtige akkedisse skarrel opeens
in wye sirkels om die sanikende stroopspatsels
die eenoog eekhoring trippel in pastorale parentese nader aan die soete mise-en-scène
die merkwaardige mites probeer hard om nie
onder die klas van buitensporige bewerings
gekatalogiseer te word nie
dit is so 'n onbeduidende onreg wanneer
die argetipiese aksies deur die peremptoriese patriarge en burokratiese boelies so waansinnig weggevee word
die parate pruimedante en pluimende proteas
omsingel die fanatiese foonaanbidders en
hulle kettingvormende kak
en smyt hulle die suigende seestrome in
dit is te verwagte dat die duistere dwingelandy 
waaronder ons onsself en ander sit
die yslike eina veroorsaak waaraan die weemoedige wêreld ly 

Sunday, 27 October 2019

fluweelagtige verwarring

sy en haar rebelse ribbes kom lê
onder die goeiste genade groen van die bome
haar bene bulder van verligting om 
vry van stoel te wees
haar agsiestog arms wil net wegsink 
in die spierkragtige sintaksis
van somer
haar wag-‘n-bietjie wange bloos van 
lekkerkry in haar verbeelding
haar dragtige duime kan nie wag
om lofliedere oor sy vel te baar

deur die geweldlose gordyne sien
hy haar baanbrekende borste
hy lig sy waansinnige wenkbroue
en gaan staan styf teen die koel malvapoeding mure

hy mik-mik na haar 
maar die kniehalterende tafelhoeke
en slinkse stofballe pootjie hom 
hy bly tuur na buite waar 
die bloeiende ballonne net nie wil stol
die lug slaan uit vol kneusplekke in pleitende pers

al wat haar sal red is 
'n piromaniese pasaangeër
hy sal dan dalk in haar hart kan begin glo

sy sien die triestige tarentaal oor 
die hygende hoofweg hol
die migrerende marionette weet nie waarheen!
alles voel soos fluweelagtige verwarring

vreesaanjaende frikatiewe glip uit haar mond

haar beneukte boude kry uiteindelik sit
soos wat die waaghalsige wolke
die roekelose donker invaar

sy klim binne-in die kabbelende kerslig
en vou haar woorde een-vir-een uit 
oor die pruimedantkleurige papier

Sunday, 16 June 2019

in the hunt the thrilled skin clings forever onto the slumbering paradise


in the hunt the thrilled skin clings
forever onto
the slumbering paradise

the doves are looking for shelter
in
the rustling of the silence

all that grows
are mushrooms from
the cooing mouths

from the white-blue-sky the soldiers hear
sounds that taste like cold vacuums
in porcelain cups

the other nameless winglings
sound like castanets
their staccato interjections into the sky

my mouth drools as I watch the dancing spots
trembling over my trembling eyeballs
may no shred of regret come lie on my temples

the yellow scarf lies
like a spasm
over the incredible sigh

her wandering breasts shine like a candelabra in the night
and the prettiness of her feet
lies trojanically between his sheets

the fly constantly hits his wings against the glass
neatly leaves his insect-alarm in the sky
no milk bottle will silence this anxiety

the grumbling stomach stands in front of the open fridge
like an off-legged broom he swerves drunkenly in
the sight of the frozen bugs

i feel obliged to flush the world's empty chatter
down the drain and throw all the matereality
into the dustbin

the arrogant pen has a manic way
to want to be greater than the moment
how hideous

again-the-hadeda on the thatched roof
boldly lulls the hordes of trembling little cinderellas
to sleep

oh, pardon me, the eyes in my head are only
ornamentation
that is brilliant in the hiding of my non compos mentis

Wednesday, 15 May 2019

die bloeiende pers tonge

die bloeiende pers tonge van die buddleja salviifolia rinkink teen die hange
ek vergeet die sjambolika van my tye
ek kom sit en asem ink-sugte uit oor die papier

die middernagtelike komplotte om transendentale strewes te koester
gee my siel vastrapplek in die konundromiese penaries 
wat alewig kapperjolle speel in die solders van my sintuie

ek sit pens en pootjies in die middel van die sillabes
wil weer soos 'n kind sorgvry klieder en kruip 
en klouter met al wat nuut en wondertorend is

die tugmeester binne my wil gedurig dinge korrigeer
so venynig hierdie gewoontes van haar
en so versot om my as haar pak-esel toe te snou 

ek keer elke keer terug na die blues van laerskool-herinneringe
hoe ek my moontlike genietinge so dikwels in parentese sit
hoekom verkrag ek die oomblik met verstoppende onmin?!

ek begeer om soos die xmen bomenslike kragte te kan uitvoer
pomp adamantium in my are
beskerm my teen die uitmergeling en aanstootlikheid

Wednesday, 24 April 2019

inkrul

inkrul in die teddiebeerhitte kom vind ek paar metafore 
wat my oggendtee sal wees en my tongkop sal verkwik 
ek haal diep asem sodat die suising in my ore sal bedaar 
en ek nie na die dowe toekoms hoef uit te sien nie 

ek hoor tibetaanse bakklanke is 
die beste geweer om tinnitus te keer 
dan begin ek sommer dadelik - nooi die singende bakke -
dit gee my rillingvel 

ek soek voortdurend die rillings 
dit is vir my die salwendste ding 
ril tot in die murgkern 
laat ek tril en ril tot in ewigheid 

maar voor ek agteroor lê moet ek my tongkop trein 
om uit haar hoekigheid te dink 
digter behoort met nugter en onnugterheid 
asemrowendheid te toor 

die dreun van die wiele hier op jeffreysbaai se strate 
wakker die angstigheid aan
rol die aand se reën met waaierende flirtasies oor die teer 
ouma rika, coreen en haar vyfmaande maelan slaap in die hierlangsekamer 

ek probeer om diep te asem en my hoesbors stil te hou 
die vredelike stilte is net te goed om te steur 
watter gedig sal ek hulle hierdie keer skryf? 
ek moet hulle epileptiese kat se naam inkanteer.. dit toor dalk iets op

die alewige wegvlug van rook en hoes
ek wonder hoe gaan ek hierdie gedig aanmekaar weef 
die gare moet jeffreysbaai se reën wees 
en die doek is ouma-grootjie se bonte laslappiekomberse 

die lig wat ek gaan nodig hê om my skryfwerk te sien 
is heldergeverfde leë plêstiek coke-bottels  
vir so bietjie naelbyt gaan krap ek in coreen se stephen king boeke 
om so bietjie ouderdomsbeperkende edge te gee 

wie glo in ouderdomsbeperking?! 
ons is vatbaar vir enige skokeffek tot 
in die lengte van ons dae 
moenie dink mens word ooit oud, wys of onskokbaar nie 

ek gaan snuffel in die koffiepot en 
bespiegel oor die betekenis van die lewe 
alweer gooi julle die deur oop 
daisies en hulle mamsters kan kom intrek

Tuesday, 26 March 2019

die tee-gedig

met tee-tyd besluit ek om ‘n tee-gedig te skryf
dit sal die toonaangewer wees vir die res van die dag
daar sal skaars ‘n ander tee-tyd homself aanmeld
vir hierdie geleentheid
moet nie jou tyd met die tee te na kom nie
pluk blaartjies tiemie en gooi dit om jou territoriale grense
die tessitura van jou stem sal verstaan word
en die tannetrekkers sal uit jou pad bly

hierdie tee-tyd is daar nie tyd vir tierlantyntjies nie
die verse sal met terrasdinamiek die energie so dramaties
vasvang dat die toffie-appels die tande sal laat kraak
tevergeefs hou jy die trajek dop
die tierlelies sal blom ondanks ons weer-voorspellinge
ag hoe lekker om ‘n topografies-interessante gedig te skryf
hoog- en laaglande sal baatvind by 
die verskeidenheid temperamente

ek loop tastend deur die tapioca-poeding 
wat hulle opdis by die tee
die teefhond wat by my voete lê jaag 
die kleine toppies uit die druiwe-prieël
ek dink skielik aan tirolie in switserland 
soos wat ek nou hier tussen al die tee-goed staan
die toast met tamaties word op skinkborde 
deur rye honger monde ingehuppel
ek bly neurie op die tonika van c in
die gevoelvolle en gepaste teneramente styl

in die hand van ‘n troebadoer is ‘n tamboeryn 
waarop ‘n tamaai tameletjie ingewals word
aaijaaijaai, die tragikomedie van hierdie soet tye
dinge raak net soeter
nie maerder of beter of gelukkiger
die tarentaal word ingekatrol oor die grondpad
hulle lyk soos spykers wat uit dakke lostrek
hulle tjirre gille breek deur my timpanum
die stof trek opwaarts in ‘n tregterende tornado 
oor toring en trekboer

terwyl die trigonometrie die graad twaalf kind ontwyk
voel die juffrou hoe die dors haar tande styf trek
sy probeer hard om met behulp
van taktiele taktieke
die volgende tee-tyd om tien
nader te roep

Thursday, 1 November 2018

die gekartelde wensdenkery

die gekartelde wensdenkery laat die vel jeuk
van ongeduldige komeet-stert-sparteling
wie het lus om nors te wees as daar soveel druppels
oor die aarde galop?
mense is maar net aspris om die euforie te besmet
met hulle gladdebek verskonings

die kraai verspil sy gesteelde juwele in die wind
oral spring vingers die lug in
en gryp gryp gryp
en met aandete word daar gekloek om die
glibberige vondse wat net nie wil tuisvoel in die hande nie

voel die kastaiing ooit voltooid in sy mildelike
groei van pienk bloeisels?
hoekom vra ons dit van natuur –
om iets te voel?
die kompanjie van ons maplotter-koppe
dink en voel onsself gedurig binne-in die van ander
ag ek moet seker meer simpatiek wees
want is dit nie wat ons soek nie –
meer barmhartigheid?

die gepantserde beslissings smee met akkurate fokus
al die kosbare metale tot een verboureerde leermag
hoekom word hierdie aksies alewig bekroon en nageboots?
ek kan net kners op my tande
en hoop al hierdie sjambolika bedaar
in die harte van die onstuimige kansvatters

deur die glaserige oë van die skilpad sien ek
die heliks van ons tyd
spin en spin en spin
mag die spin sy rigting verander
die ongurigheid uitsif en
die skurwe psige skoon spin

deur dit alles word die reisbiljette
in miljoene kopieë nogsteeds uitgedruk by die drukkers
en wee o wee die vliegtuie probeer hard
om die globalisasie vasgegom te hou

die selekant kom skril uit die donker tonnels van
ons verlede gegil
hoe imposant moet die wêreld vir hom nou lyk
wanneer is dit klaarpraat met die verwaande oortuigings
wat so selfvoldaan oor die landskap slenter?

maar die slange sal bly vervel en  
krul van plesier
sekere ritmes ken nie belemmering en kniehaltering
dit sal bly pols en sis en stoom
al is die bastion van ons taal al so uitgetrap deur
die wilsmoedige tonge
bly praat
sal ons bly praat
en bly skryf
sal ons bly skryf
die strewe om aan ‘n doelgerigte skepping
geboorte te gee
is nie te versmaaie nie

Thursday, 19 July 2018

jaagtog van die kele

gedoriewaar die plante hou net nie op met rank nie
en dit terwyl so baie afgeleefde siele net
meer en meer verwese word
die soetheid van die verlange het 'n manier om
deur die rigiditeit van tyd te druk
daar skiet 'n snak van verligting
sodra 'n hart vertaal word
dit is nie die kilte buite maar die kilte reg hier
binne die tong wat die rillings veroorsaak

terwyl trollies deur die malls hinkepink
het die stoffasie by die huis die kans
om al die geheime in die huis uit te lap
goddank die verlepte blomme het nie oë
om die verdeeldheid te sien nie

die oortonnels is versper teen
die verstotenes se gille 
hoekom is daar soveel verbasing as
wegkwyning die orde van die dag word?

die jaagtog van die kele breek deur 
die eucalyptus se blare
die filantrope begin belangstelling verloor
in die kwellende mensdom
die betonblaaie het net nie dieselfde manier
om die goue skynsel van die son uit te straal
soos die uitspansel van die afrika veld

ruk die brandblussers van die mure
gooi hulle in die see
as die stad moet afbrand
dan moet dit
die wolkekrabbers gooi net te veel skaduwees
die son se taal sal ons 
beskerm teen 
die verdriet

Wednesday, 1 November 2017

vir die onthalwe van nie verstaan, yehuda amichai

vir die onthalwe van nie verstaan
voel ek woorde aan jou
trap ek die verhoog met my lyf

tou draai ek om my hande
drink uit leё koppies woorde
speld veiligheidspelde aan 'n swart hemp

sit voor 'n sonhelder sak vol nartjies
skil een na die ander se ronde koppe af
om die soetsappige vlees teen my honger tong te lê

vlos ek my tande sodat jy my mond kan aanskou
borsel ek my hare om die borsel te herhaar
lees ek uit 'n boek met wit blaaie in persies geskryf 

stapel ek klippe op in 'n wankel hoop
gaan sit ek langs die ou man met die wynglas
wat hoop ek kom sit nie langs hom nie

die alleen druppel rooiwyn lê sy fossiel-lyf
teen die holte van die glas
tilt dit na my mond en proe gis en stof

vingers van sop lek my tong
bodem van bord val op my spoeg
die roosmaryn stik die brood

die mond van die tygerberge tuur soos 'n grot
my tong troos ek met druiwe
dood gekook in suiker

die vrou wat jou afloer uit haar donker oё
groet my met haar lyf
die kop van my regter skouer ruik na jasmyn

Saturday, 30 September 2017

die welgeluksalige gedig

die welgeluksalige gedig hurk 
vol deernis voor die digter se
newelagtige baarmoeder

is dit in hierdie wentelbaan
of 'n ander waar die onsegbare
proe soos manna en dou op die tong?

die verniksing van die dood
laat die taalvegters en 
narcissiste stom staan

die diverse navorsing laat 
geen meer plek 
vir die verbeelding

die gedigte moet maar 
in eie hulle eie protesoptogte 
marsjeer

'n fraksie van 'n lettergreep
sal my besete kop suiwer
daar is nie tyd vir oordadige metafore

of dit nou 
inheems of uitheems is 
maak nie saak

ons almal staan met honger longe
wat meer en meer 
in versugting verval

Thursday, 20 April 2017

oordrewe verbeelding

daar is 'n swetterjoel palpitasies 
te vinde in hart-kennis

in die geval van rugspanning 
betrag die situasie met maksimum aktivering van elke asemteug

jy sal sien dat jy sommer 
die klavier beter sal speel

praat reguit en onbeskaamd in jou moedertaal en moenie walg aan 
jou stink kieliebakkies

almiskie! die verrimpelde kolwyntjies is uitverstotenes op die poedingtafel

hoe kan enige iemand neutraal 
die toneel aanskou?

hou die skim dop tussen hierdie en die volgende versreël
sy rink-kink poedelkaal om jou aandag af te trek

hoekom verdink en vervreem 
mense heeltyd mekaar?

'n verdrietige vonnis soms
om mens te wees

die sterre ontkoppel ook hulself 
as dit te veel raak

as jy gelukkig is sal jy 'n insigtelike metafoor 
in my verminkte skaduwee vind

jy sal ook oordrewe verbeelding in my gedigte oplet
veral as die magneet-poësie ALWEER van die yskasdeur afgedonder het

Saturday, 15 April 2017

die ontstuimige kleintongetjie

die ontstuimige kleintongetjie grom vir
die geroesde musiekboks wat nog 
sulke wonder-klanke kan uittoor

die donsige suikerbekkie-kuiken duik diep
in sy nes en maak die benoude geute vergeet van 
al die brandnetels wat binne hulle oprank

die boeiende plakkaat tol in die wind
en beduie my duiselige kierie 
die afgrond in

draai my in smaaklose geskenkpapier toe
en gee my vir die uitgehongerde beslissings
wat in hul langdurige afpersings verkrummel

die beskeie skuurpapier skarrel besorgd
oor die korale en vermy 
enige troebele uitdagings

die piekante wierook pamperlang 
die smotserige fatsoen
die opgesmukte parfuum syfer hangkop verby

die afgesaagde skerpmaker kla kwistig
oor die blikoopmaker se skrille motivering
om aan die werk te bly

die afgeskeepte Rubik kubus skaats en bons
verby die teësinnige handskoen 
wat enige kubisme ten alle koste wil ignoreer

die gemmer verdrink in die tee
ek probeer hom red
maar hy is te glibberig

die laken sleep haarself oor die vloer
sy voel nie beskore vir hierdie nuwe dag nie
haar emosies is net te brokkelrig

al die dreine om die huis voel ook 'n ongemak
die vensterbanke kruip al 
hoe nader aan die grond

die blitse springtoue dartel 
al om my enkels
maar ek wil niks weet van spring

die kruppel rasper maak net klonte van alles
ek vly en stamp maar 
niks wil werk

die plektrum is ook skielik so porieus
enige langtermyn planne wat die kitaar in die mou voer
kan netsowel geelimineer word

hoe ek ookal die woorde vaskram 
die lettergrepe lê oral geskif
ek kan dit nie waag om hierdie uit te saai nie

hierdie gedig bepaal die vlak van siel-uitsuiging
hoe kry hierdie verse dit reg om 
enige hoop te laat verdamp?