Showing posts with label hoes. Show all posts
Showing posts with label hoes. Show all posts

Wednesday, 22 January 2025

net so is dit verby

net so is dit verby
net so breek die hart
net so word die lyf verkoue
net so knak die gemoed

maar net so staan sy op
gefokkinolie in hierdie meedoënlose rivier
genaamd lewe
onteensegbare waarheid dat lewe op haar manier balans soek

die week pluk sy honderde hase uit allerlei hoedens
weet nie waar kry sy die reserwes
haar vingers het so baie klaviermusiek om gereed te hê voor 15 februarie
die emosies en stresvlakke het deur die dakke geskiet

teen die brainfog
teen die weenklaag
teen die siekte
teen die alewige gehoes
teen die snydende kopseer
teen die baie stemme
staan sy op
sy dog sy was superwoman toe sy in haar blomseisoen was
maar fokkit sy is meer as superwoman nou wat sy
deur modder moet waad
viva lara viva die hart sal nie versaak!

Friday, 27 December 2024

die jaar se orgasme bly ons ontwyk

    - vir die onversadigde mensdom (of dalk net vir myself)

daai pille vir kersfees wat die heuwels fantasties
al dringend en singend soek -
ons soek hulle ook!
pille wat ons velloos, hartloos,
maagloos en tydloos binne 'n luglose vakuum sal inwerp
hierdie dringende gefeesmakery
een wel-gekonstrueerde wensdenkery
en superafkakkende happyhighnaaiery
wat ons almal laat spaander die einder in

al die dae van hierdie pylende jaar twintigvierentwintig
het tot hierdie punt opgebou
so vurig het ons oorlewingslus gebrand
blind die kalenders volgegrif

maar die jaar se orgasme kom net nie ...

hoe de donder kan ons die nuwe jaar ingly
terwyl die voleinding van hierdie stotterende jaar 
buite ons bereik bly?

ten spyte van onsekerheid en verwyt
bly ons opstaan en vreet en dans
siekte en ekstase hou die gebede en hallelujahs
vol vonke ingespuit
aftakeling kry ons nie onder
ongeluk en rampspoed bly skerp rooi vlaggies in ons gesigte waai
maar eerder as skrik en lê
sal ons lag en huil
en te midde van die sterftes alom ons
bly ons ongeskik en brutaal aan die lewe
fokkit hoe vermetel en yslik wonderlik die
klop van
die hart

ons bly grense skuif
harte oopbreek
koppe losbars
vermallend bly die strewe en voorstuwing

maar die jaar se orgasme bly ons ontwyk ...

hoe de donder kan ons die nuwe jaar ingly
terwyl die voleinding van hierdie stotterende jaar 
buite ons bereik bly?

gee ons pille hierdie krismis
dat ons soet en salig buite tyd en kop
oor hierdie jaar se laaste hygende hoesaanval
gevoelloos en elegant kan galop

Tuesday, 30 November 2021

ek dans

ek dans te midde van die beperkinge wat ek in my lyf voel
ek dans te midde van my hart wat wil breek in 'n lompe sprong
ek dans al dam die trane op in my oë oorlat 
die dans-opleiding verby my gegaan het
ek dans teen my onvolmaaktheid in
ek dans my verstrakte longe en ribbes los van die jarelange hoesery
ek dans omdat dit my menswees sonder fieterjasies uitbeeld
ek dans omdat dit my onbeskaafd beskaafd laat inpas in die wêreld
ek dans omdat dit my gees op haar vryste vry laat voel te midde van 
die verwarreling van die vertwyfeling
ek dans omdat dit my reguitste reguit pad is na my siel

i dance

i dance regardless of the limitations in my body
i dance regardless of my heart breaking because of an awkward leap
i dance regardless of the tears that well up in my eyes because
of the dance training that passed me by
i dance against my imperfections
i dance to release my strained lungs and ribs from yearslong of coughing
i dance because it reveals my essence
i dance because it makes me fit into the world in an unrefined refined way
i dance because it makes me feel at my freest free amidst
the confusion of the despairing doubt
i dance because it is the straightest straight path to my soul

Thursday, 5 August 2021

ek sit onder ‘n geel kombers

ek sit onder ‘n geel kombers in
‘n kafee in Onrus met ‘n rustige hart
ek voel skielik so trots op myself dat
ek myself aan die lewe kon hou tot hier
ek is nog nie omgery deur ‘n kar
geen wilde dier my in sy bek gekry
geen dodelike gif gesluk
geen moordenaar tot my slagaar aangetrek nie
geen water my verdrink nie
van geen van my hooggeklimde berge afgedonder nie

ek het in hierdie 41 jaar voluit geleef
sommige kere op die rant van risiko
en hier sit ek - lewendig - onder die geel kombers in
‘n kafee in Onrus met ‘n tevrede hart en dig daaroor

ek tel elke sekonde van my oorlewing
elke voeteval
elke oogwink
elke sprong
elke duik
elke struikel
elke sweetdruppel
elke lagbui
elke lied
elke uiting van liefde
elke gevoel van oorwinning
elke smelt in moedeloosheid
elke hoesbui
elke verte wat nader gekom het

Thursday, 17 December 2020

moeg

dis na 12 en my kop en lyf baklei teen die slaap

ek is moeg en seer gehoes

moeg om my rugstring uit te katrol die dae in

moeg om my pose te hou voor klaviere en kameras

moeg vir my pen wat spartel oor die papier soos 'n drenkeling

moeg vir hierdie moegte wat bly skuifel oor die aarde sonder siel in die voetsole

hierdie glimlaglose moegte wat verstrik bly

in die roggelende longe maak

selfs my hartseer

moeg

Saturday, 5 December 2020

ongetiteld

ek is 3 uur vanoggend wakker
'n dik slaperigheid lê gerasper oor
die skone niksseggendhede in my kop
ek is nie verbaal-lus
konkrete gedagtes bly my ontwyk
al wat my besoek is die gewoonte van pen-vashou
en die stringe slym wat alewig uit my longe gehoes word
ek het my arme realiteit in stukke gehoes
laat ek in hierdie woorde nie ontken of onderskat
hoe die hoes en my longe se onwelstand
my lyf en siel beproef nie
ek kan positief bly en glo dit bou karakter en sterkte
maar ek kan nie jok en sê my longe dra nie by tot
hierdie uitmergeling, hartseer en nihilsime nie

bly asemhaal Lara
mediteer myself die soete vredes in
deur die roggel kom daar 'n ontspanning gesmelt
'n oorgawe aan die slaap wat my kop en lyf wil toevou
hoe mal is my wese oor 
hierdie ontkoppeling, hierdie ontsluiting
so ondubbelsinnig, so onverwarrend
is die stille ekstase van rus

Wednesday, 24 April 2019

inkrul

inkrul in die teddiebeerhitte kom vind ek paar metafore 
wat my oggendtee sal wees en my tongkop sal verkwik 
ek haal diep asem sodat die suising in my ore sal bedaar 
en ek nie na die dowe toekoms hoef uit te sien nie 

ek hoor tibetaanse bakklanke is 
die beste geweer om tinnitus te keer 
dan begin ek sommer dadelik - nooi die singende bakke -
dit gee my rillingvel 

ek soek voortdurend die rillings 
dit is vir my die salwendste ding 
ril tot in die murgkern 
laat ek tril en ril tot in ewigheid 

maar voor ek agteroor lê moet ek my tongkop trein 
om uit haar hoekigheid te dink 
digter behoort met nugter en onnugterheid 
asemrowendheid te toor 

die dreun van die wiele hier op jeffreysbaai se strate 
wakker die angstigheid aan
rol die aand se reën met waaierende flirtasies oor die teer 
ouma rika, coreen en haar vyfmaande maelan slaap in die hierlangsekamer 

ek probeer om diep te asem en my hoesbors stil te hou 
die vredelike stilte is net te goed om te steur 
watter gedig sal ek hulle hierdie keer skryf? 
ek moet hulle epileptiese kat se naam inkanteer.. dit toor dalk iets op

die alewige wegvlug van rook en hoes
ek wonder hoe gaan ek hierdie gedig aanmekaar weef 
die gare moet jeffreysbaai se reën wees 
en die doek is ouma-grootjie se bonte laslappiekomberse 

die lig wat ek gaan nodig hê om my skryfwerk te sien 
is heldergeverfde leë plêstiek coke-bottels  
vir so bietjie naelbyt gaan krap ek in coreen se stephen king boeke 
om so bietjie ouderdomsbeperkende edge te gee 

wie glo in ouderdomsbeperking?! 
ons is vatbaar vir enige skokeffek tot 
in die lengte van ons dae 
moenie dink mens word ooit oud, wys of onskokbaar nie 

ek gaan snuffel in die koffiepot en 
bespiegel oor die betekenis van die lewe 
alweer gooi julle die deur oop 
daisies en hulle mamsters kan kom intrek

Thursday, 12 October 2017

genoeg rede

die uitmergeling in my rugspiere berispe 
my begeerte tot vervolmaking
tog bly die vervulling in my kop 
die wilskragtigheid van my lyf te prys

hoekom is die lewe so moedswillig?

ons is almal outodidakte 
wat vanuit die tabula rasa en geen ervaring
'n lewe moet bou wat net wil sinmaak

die deskundiges verbeel hulself dat hul iets weet
ek moet hulle nie verkwalik nie
dit help die self-beeld om
jouself tot in kokkedoorskap te verbeel
dit is moes lekker om kamma-kamma te speel
dit is seker beter as al die kwaadwilligheid
en slagting wat uit al die donker krake breek

laat ek nie ophou die wêreld lees deur woord en akkoord
die met oë kan nie verskoning gebruik
dat hulle nie kan sien

werk deur die trauma
haal diep deur die krake en hoesbuie asem
die lig en lug sal deurbreek
die lewe se inherente kapasiteit tot heling
belowe dit

al word die vlerke ouer met elke vlug 
bly nuwe vere groei
genoeg rede om aan te hou vlieg

Friday, 2 December 2016

laat ek myself verdrink in 'n rymelary

laat ek myself verdrink in 'n rymelary
dit sal hopelik my my sinne weer laat kry
ek skud die vere in my kop
hierdie verstarde gevoel moet nou stop

ek hoes en ek proes, ek gil en ek lag
al springend en tollend met alle mag
sodat die vasstekende woorde in my keel
sal losglip en hierdie gedig se lot sal seël

die potlood bly nukkerig
die hand voel rukkerig
o toggie, my kiewe begin vaal-groen te verkleur
want daar is geen muse-sap êrens te bespeur

my hart is gretig
my breinselle besig
maar niks kom vorendag
net hierdie nimmereindigende gewag

Friday, 10 April 2015

kleef

die lewe kleef met al sy indringerigheid
al om my asemhaling
ek hardloop my lam
deur soet, taai en steek woude
die adrenalien jaag deur my are
ek draai al om en om
wonderend of die rigting waarin ek invlieg
die regte ene is
my hart wil nie ophou klop
dit probeer met al sy spierkrag
al die smart uit my hart te pomp
maar niks wil werk nie
al wat uitkom is die hoes uit my bors
wat die newelrigheid van my bewolkte siel vertolk
ek knoop my tong so styf as wat ek kan
waarvan die hart vol is
moet my mond nie van oorloop

Thursday, 17 October 2013

Self-ondersoek



ek het lank laas geskryf. ek was siek. ek was aan't hoes vir 4 weke en my kop duiselig en gedisoriënteer! lewe het aangegaan, tog my wakkerheid en teenwoordigheid van denke was nie hele-mal so lekker nie. net gister begin ek weer soos myself te voel. ek sit toe die eerste woorde wat in my kop kom op papier neer en maak die volgende gedig daarvan. In die tweede gedig wat daarop volg gebruik ek weer dieselfde woorde maar skep 'n ander gedig. ek wou sien of my gedagtegang en assossiasies met die woorde sou verander met die tweede gedig - 'n tipe van "self-ondersoek".

al hierdie self-verkenning maak my vreeslik pedanties

al hierdie self-verkenning maak my vreeslik pedanties
my maag voel lighoofdig
hoeveel tyd sal ek moet verspil om
beter snot te oes?
ek lê weer my woorde soos die stukke
van 'n legkaart uit
en amper glo ek dit sal my verbeelding verskerp
maar al wat gebeur is my hart palpiteer
en die papier wat net stil bly

een goeie ding van verveling
is dat dit so 'n skoon gevoel is
gestroop van modderigheid

die heeltyd huh en frons ek
ek druk my ore toe
want die grommende hoofweg
trek stywer soos 'n galgtou om my gedagtegang

ywerig skrop ek alewig my tande
maar die wol bly sit!
hoeveel tandeborsels het ek al deurgeborsel?

beterskap gaan kom slegs met drome en berge
my skelet wil weer die kontoer van dans en klippe voel
hoekom soek ek 'n lewe wat lê?
die horisontaliteit sus my kop
hoe kan ek op enige moet en behoort aandring?
gaan hou piekniek met sjampanje
dit sal jou voorskrywende geaardheid temper
of dalk nie

raai-raai die wit sal eendag tot 'n einde kom
en die 5 kg ink wat ek agter in die pad laat lê het
maak my beter voel, ek glo so

asseblief laat die keuse maklik wees
my voorkop en kneukels is al lekker senerig van al die tob

hoe sal die lees van hierdie woorde in jou kop klink?

dis interessant om te sien hoe die eerste sin
altyd netjies en venynig die gedig bepaal
maar weet: geen begin kom sonder 'n einde

- - -

en die tweede gedig:

raai-raai jou skrywershand sal van sy senerigheid ontslae raak

hardloop weg van die elf ekke van die vorige venynige gedig!
hulle probeer jou nou net te verwar

my maag lees die eerste woord "hardloop"
en frons vraend "waarnatoe?!"
ek kan nie 'n maag wees sonder 'n ek nie!
ja, hy is seker nou al dik van die verveling
van hierdie self-verkenning

die ek wil altyd 'n nes skrop
homself kom neervly op die papier
stil kan hy ook nooit wees nie
altyd besig om pedantiese berge van alles te maak
dit maak glo die hoofweg vir die verbeelding oop
hy behoort eerder sy kop laat lees
dis nie sjampanje wat hom so lighoofdig maak nie!

toe, toe, moet nou nie so voorskrywend wees nie
die lewe is 'n legkaart wat gedurig
daai laaste paar verlore stukke soek

dit klink asof jy minder jou tande moet borsel
of selfs beter, gooi die dekselse tandeborsel weg
jy verspil tyd man!
gaan sus jou skelet met 'n piekniek
lê en droom van skoon lug
die galgtou van jou keuses sal verdwyn
en die snot wat heeltyd jou neus laat palpiteer
sal teen 'n einde kom

so maak hierdie wit jou ken lig
en geen hoeveel en hoekom sal jou weer kom pla nie
en raai-raai jou skrywershand sal van sy senerigheid ontslae raak
bietjie vleis aan sit is goed vir tye van die grommende honger
en eet daai 5 kg sak boontjies!

al wat oorbly is: ek wens jou beterskap toe!

huh, is dit jou manier om my goed te laat voel?
asseblief!
hoe netjies-verbaal soek jy al weer skoor

Sunday, 17 July 2011

Boheem

hoe kan ek opstaan vir myself
ek wat nie huis het
nie 'n betroubare eenkleurige kar nie
geen mediese fonds
geen lewensassuransie?

hoe kan ek vir myself opstaan met kieriebeen-arms
hoes-bors, afgekoude vingernaels en lae rugpyn

hoe kan ek vir myself opstaan?
ek het geen aandele
ek kan skaars politiek ekonomie of godsdiens gesels
ek is nie 'n bedrewe namedropper nie
ek praat nie die "lingo" nie

ek staan vir myself op deur my hardnekkige lus vir vryheid
noem dit boheems
ek hou van die kleurvolheid
die geurvolheid
die polsende ritmes
wat die woord oproep

hoe kan 'n boheem 'n gypsy
'n hippie vir haarself opstaan?

kan haar stringe krale
kan haar kruie-tuin
haar spruite
haar rou groente
haar red?

hoe staan ek vir myself op?

op my se twee kaalpote
met my andersheid
my ongetemdheid
my nuuskierigheid
met die vryheid om relatief los te staan
van 'n burokratiese grysheid 

daar is een toneel in die boek Don Quixote waar die predikant van die dorp die Don se huis invaar en al sy boeke verbrand - meeste van die boeke handel oor die knight-errants, ontdekkingsreise ens . die dorp het gedink dit sal die antwoord wees op quixote se wilde verbeeldingsreise. nee dit het dit nie gestop nie - hy het self die pad ingeval opsoek na avontuur en na sy geliefde Dulcinea.

dis my (boheemse) ondergang: die boeke wat ek lees.. aai te veel Zorba the Greek, Hermann Hesse, Jack Kerouac, Laurie Lee, Uys Krige, John Steinbeck, Tolstoy, Pasternak. die lewe van die haweloses, die reisigers, die uitverstotenes, die soektogters, die hand-tot-mond lewe. dis nie maklik nie, maar dis volbloedig. dis alleen. dis ryk. dis vreesaanjaend. dis uitbundig. dis onrustig. dis inspirerend.

wat my so aantrek tot die lewe wat ek lei is die onsekerheid, die verrassende vorms wat die dae aanneem  van 'n roetine-lose bestaan. (wees gerus, baie hippies beland uiteindelik in die groot korporatiewe maalstroom en maak miljoene, skaamteloos! do not fret! ons is nie hele-mal aan ons eie devices oorgelaat nie, iewers sal 'n sisteem ons aan die hals beetpak en ons saamsleep.  our redemption is close!)

kyk vir madame chocolatier in die film Chocolate. 'n corny maar gepaste voorbeeld. sy is anders. sy kan nie stil sit. is sy optimaal gelukkig? nee. kry sy vreugde uit die deel van eerlike vriendskap? ja.

wie is optimaal gelukkig?

ek probeer myself omring met dit wat mooi en uitdagend is. mense. musiek. kleure. beweging. kuns. natuur.

die tye wat ek "present" is, aanwesig in my lyf my hart en my kop is wanneer ek op my gelukkigste is. wanneer ek nie jaag na 'n doelwit, hyg na perfeksie, smag na vervulling. daai plek waar die bewussyn juig om eenvoudig net wakker te wees.

dis nie boedhistiese airyfairy goete nie. dis eenvoudig 'n vreugde put uit dit wat hier en nou is.

die wonderwerk van die lewe te vier.

ons doen dit te min.

ek leef teen my leeftempo. ek leef intens, maar stadig. ek vat lank om te groei met dinge. ja, ek kan vinnig leef. ek het. maar ek wil nie meer. ek leef nie die op-die-stoep-sit-lewe nie. maar daar is 'n aantrekking daarnatoe. hoe baie mense se hulle wens hulle kan minder doen, en meer leef.

ek leef

ek byt
ek proe
ek kou
dis soet
dis bitter
dis opdraend
dis huil
dis val

en dit is weer opstaan