Showing posts with label pols. Show all posts
Showing posts with label pols. Show all posts

Thursday, 1 September 2022

laat ons terugkeer hiernatoe

met die arrivering van die nuwe seisoen
staan ek gereed met vlamme wat warm oor my skeen flits
ek sien ver voor uit in
die onvreedsaamheid van die wêreld
as ek sou bid dan is dit nou
want iets skort in die lewe
die harmonie van saamleef en skep
en mekaar die vryheid van grond en atmosfeer gun

in die uithoeke van ons bestaan sal daar
nog humor moet vasklou om ons siele te red
want as ons eers ons waardigheid verloor het met
die uitwissing van liefde en vrede
gaan ons nie veel hê om aan vas te hou

laat die basuinende klanke van visionêre stemme diep in
die holtes van ons ore vibreer – helder stemme wat
ons uit ons hibernasie sal pluk
en ons bloed die rigting sal wys
en asseblief, herinner ons om te skep in plek van ruineer
en dat dit ook okay is
om te observeer eerder as om te reageer

leef met oop gemoedere en juig uitbundig oor
al die passievolle mooi wat
pols en groei uit hande en monde
laat ons nooit ophou leer
laat ons bly kyk na die groei van
die sade in en om ons
laat ons sonder voorbehoud wortel en blaar spruit
wat van lig en son
skadu en vorm sal maak

laat ons terugkeer hiernatoe:
die eenvoud van skep
laat vaar die kompleksiteite en hoogdrawendhede
stroop die skeppingsdaad tot iets
so vaartbelyn en ongerep
dat ‘n enkele resonans die iris van die hartsoog
sal laat oopblom en tot verligting ruk

Tuesday, 30 August 2022

dolosgooier van 'n gedig

I

die ambisie van die gedig is so indringerig
dit laat my nie toe om oor te
gee aan ‘n sukkelary nie
so 'n waaragtige astrante houding
het hierdie woordkuns!
ek probeer my skaar met
‘n hardvogtigheid
probeer anderkant toe kyk
maar nee! die kleine lettertjies
kom sit met alle mag
so grieselig in my kop
en kom lek hier by my vingers uit

II

ek het al vir jare die voorgevoel gehad
dat hierdie gedig haar verskyning gaan maak
meer as ‘n verskyning
is dit ‘n harlekinade
met al die gekskeerdery en geverfde gesigte
ek weet nie wie spot met wie nie!
dit is asof ek kompeteer
met my sinne in die verspring-pit
die stof spat al om ons enkels
maar ons wedywer vurig met mekaar
beide wil die ander een ver uit-spring

III

die kuilvoer word so gistig en suur in my kop
selfs die blêrende skape in
my stompe en passiewe gedagtegang
wil nie eet daaraan
ek kyk verlief na die moepel
en lê my warm lyf teen sy stam
“hoe wild en vry groei jy nie!”
en so dompel die natuur my in die romantiek
van haar polsende hart
ek pluk verwoed al die wilde-als
al om my enkels en
kook dit op in ‘n swetende en swetsende tee
selfs die kakkerlakke laat vaar hulle
alewige geskarrel en kyk my verbyster
aan hoe ek die bitter van die als in my keel
afstort
inderdaad – hierdie passie om kruie-gesond te leef
is vir meeste doemwaardig
hulle dink die pluk van blare is meer grusaam
as die moordpleeg van bloed en siel-diere
aai, sekere idee’s moet net in die son
bly lê en verskrompel

IV

die dae se skarniere verslyt
met elke sonsopkoms
maar die gedig bly om die dolosse te gooi
hardnekkig in haar gewoonte om
hier in my nek te blaas
as gedigte maar ‘n blywende effek kon blaas
en die koersskommeling tot ewige stilstand ruk
sal ons dalk koebaai sê vir
die weghardloop-verbeelding van geld

V

die dolosse ontaard in vonk-proppe
wat mekaar begin jaag in
die hippodroom van my kop
hulle begin lyk na artisjokke op hitte
as daar maar ‘n hofmaarskalk was
wie ek kon roep wat vir my in die bresse kon tree
maar, nee, ek is op my eie

VI

ek gaan skaar my by die vrouens in die harem
en vra hulle of hulle ook so verlei word deur die Woord?
nee, sê hulle, maar hoekom probeer jy
nie ‘n ontwapeningsveldtog nie?
haai, ek het nooit daaraan gedink nie
die geheim van hierdie driftige aanteel van woorde
deel dieselfde lankmoedigheid aanwesig in stalaktiete
‘n stille, onopmerklike groei
hoe kan ek hulle nou ontwapen?
wat is die wapen wat ek voel op my geteiken is?
ek gee moed op
ek gaan slaap met ‘n ellelange hanglip
en hoop die aand gooi nie
nog dolosse in my half-wakker drome nie
al wat ek kan doen is om op my tande te byt
en te hoop niemand sien my dolsinnige gryns raak
een greintjie van ’n kyk in my rigting
sal jou in ‘n sout-pilaar verander
al hoe ek hiermee leef is om deur die dag so
hiperbeleef as moontlik te loop
iewers sal die gedigte se gedrag raffineer
met my invloed
en die harlaboerla van hulle ledemate en tonge
tot orde roep
en soos die moeder-owerste sal ek hulle
siele deur ‘n ring kan trek
so netjies en heilig sal hulle voor my staan

VII

teen hierdie tyd sal die gedig
die stadsvryheid verdien
en vry deur die strate wals
en enige kafee inloop en homself knuppeldik
aan die atjar eet
die burokrate sal met nuut-ontdekte ywer
die verse se skoene poets
en die posmeester sal teen geen tarief
die digkuns aan elke lid van die wêreld pos
nodeloos om te sê
die poësie sal ‘n groot hawiksneus groei
en homself luid op die skouer klop
en trots elke kruiwa vul met leestekens en sillabes
en die bakstene en sement vervang met dit
wat meer sin maak
met die gedig se pralery
sal hy homself oortuig dat hy
skuiling en warmte kan bied vir die massas

VIII

en so gooi die gedig haar dolosse
selfs in die aspidistras en krisante
dit help nie ek is ‘n suurknol
vier fees saam met die verse se
brutale parmantigheid
ek kan seker net gulhartig daarvan afkom
dit help nie om hulle misbaksels te noem
of die hoof-inhoud van my ontlasting nie
laat ek eerder bieg dat hulle soos
pypkaneel en die geelste borrie
goed is vir die selle
elke dag wiegel hulle voor my oë
met hulle volywerigheid
hard aan die werk om
my uit te daag met die beste van
harsinggimnastiek

Tuesday, 22 October 2019

kwiksilwer asems

            vir Kaolin

waaragtig die kreun in
ons ribbes hou nie op nie
die selle weier om te ontrafel
ons speel die vrees weg
ons klou verbete aan ons kele in die duister tye
bang en bly dat ons siele sal ontsnap na
beter sinsasies
o hoe ons hou daarvan om
te speel met die klanke gedoop in
primordiale herinneringe

diep in ons oorkanale bloei daar vlerke
wat nie kan wag om te vlieg
die rugstring loop hier reg uit ons kele uit
en spat in kwiksilwer asems deur die silwer pype
die vlees volg die klank
ongeag van skaamte
sal die vlees luister en onverskrokke
ons kwesbare siele bly omhul

ons polsslag verteer elke dag tot ‘n vlugtige gedig
ons ledemate bly hardloop agterna
die hande wil gryp gryp na vashouplek

die tornados in ons heilspellende inkantasies
sal bly kolk solank die kwiksilwer asems
in aanraking bly met die oer-grond

al wat ons wil hê is dat ons klanke
resonerende spore sal agterlaat
versadiging dartel soos warm silwer
deur ons klei-lywe

mag die kwiksilwer asems
ons kele
smelt en
giet tot 
in
vermurwende vrede

Sunday, 14 May 2017

the primal pulse

may i feel the primal pulse
deep inside my chest
that pulse that takes my feet in its power
and reforms my steps into
the wild dance of deeply sunken rhythms
annexate my head with
the irrepressible heartbeat of the earth
take over my limbs with
the multiple drumming beats
colonise my heart with
the bold pulsation of
a deeply sincere humanness
proselytise my ears with 
the divine pulse captured in
the relentless driving force of
the indomitable eagerness of survival

die oer-pols

mag ek die oer-pols
diep in my borskas weer voel
daai pols wat my voete in sy mag neem
en my pas vervorm tot
die wilde dans van diep-versonke ritmes
annekseer my kop met
die onbedwingbare hartslag van die aarde
neem my ledemate oor met
die veelvuldige trom-patrone
kolonialiseer my hart met
die onverskrokke polsslae van
'n diep-egte menslikheid
bekeer my ore met
die goddelike polsering vasgevang in
die meedoënlose stukrag van
die onverskrokke oorlewingsdrang

Sunday, 18 December 2016

slegs die sillabes van my tong

ek nodig nie petrol
yster steenkool
hamers spykers 
pype of sement nie

slegs die sillabes van my tong
wat deur eeue en kontinente gevorm is
om reg hier in my mond te land

ek het niks meer nodig nie
my mond is my fabriek en handelstasie

kyk, die hyskraan van my tong
die plooibare mure van my wange
die maalvlak van my tande
die uitlaatpyp van my keel
die ventilasie van my neus
en die trotse koepel van my verhemelte
wat toesig hou oor die hele polsende produksie-lyn

geen groter digtersjolyt!
met hierdie enkele mond
maak ek my wêreld rond en bont

Saturday, 29 October 2016

oer-dreuning

daar is 'n dreuning
'n oer-dreuning in 
my bewussyn

wanneer my kop nie daar en oral is nie
maar reg hier
diep-gegrond en wakker

dan sien en voel ek
die ganse kwiksilwerende 
swier van bestaan

my bewussyn dreun saam met 
die polserende resonansie
van die woude en oseane

ek verbeel my kleine binne-ritmes 
sinkroniseer vir 'n oomblik met 
die grootse buite ritmes 

my lyf en verstand juig 
in 'n stille vreedsaamheid oor 
hierdie vlietende samevloeiing

 Tsitsikamma, Suid-Kaap

Thursday, 27 October 2016

moedershart

ek lê kaal op my rug
met my blou skryfboek
oop op my borskas
en my potlood wiegend 
in my hand
ek verbeel hoe my borste
met melk begin uit-dein
en my vars-gepende woorde begin voed
sodat elkeen vet en gesond
kan styg uit die papier

maar
voordat ek my woorde op hul eie
die wêreld laat inloop
hou ek hulle vir een laaste keer
styf teen my bors
sodat die klop van my moedershart
helder in hulle ore kan klink
dat wanneer hulle my 
eendag gaan opsoek
hulle my koors-stigtelike pols sal herken
en jubelend in my arms sal hardloop

mother's heart

i lie naked on my back
with my blue writing book
open on my chest
and my pencil cradled 
in my hand
i imagine how my breasts
begin to surge with milk
and start to feed my freshly penned words 
so that everyone of them 
can rise fat and healthy from the paper

but
before i let my words loose
into the world
i clutch them firmly for one last time
against my chest
so that the beating of my mother's heart
can sound brightly in their ears
that when they will look me up one day
they will recognise my feverish pulse
and jubilantly run into my arms

Monday, 22 August 2016

ongegrendelde danse

uit hierdie wilde dans steier ek
die roekelose energie
nog taai om my kuite
spin ek uitbundig in sirkels met
die onstuitbare pols wat fakkels deur my are pomp
dit kan net vrugbare klank wees
wat so lewendig in my binnenste kom sit

met ‘n indringerige ritmika
jaag die koors van die wil deur die klank-tonnels
en hervorm my voete tot
primitiewe passies dans

styfgespande spiere tril ritualisties
soos die ongegrendelde danse oor die vlaktes skud
waaragtig! hierdie vasgevange energie ken geen gelyke
die dans praat in een taal
wat alle lywe kan verstaan sonder serebraliteit 
as jy ‘n paar druppels van ware vryheid wil proe
sprei jou lyf oop in Die Dans


unbridled dancing

from this wild dance i stumble
the reckless energy
still clinging to my calves
i spin unguardedly in circles with
the irrepressible pulse that pumps firelight through my veins
it can only be fertile sound
that comes and sits so alive in my guts

with an insistent rhythmica
the fever of the will comes charging through the tunnels of sound
and reforms my feet into
primitive pulsations of dance

tautly strung muscles tremble ritualistically
as the unbridled dancing quakes over the plains
yes, indeed! this captured energy knows no equal
the dance speaks in one language
that all bodies can fathom without cerebrality
if you want to taste a few drops of true freedom
spread your body open into The Dance

Saturday, 14 May 2016

kolk

Temple //Xam by Kim Goodwin & the DandyLion crew created for the AfrikaBurn Festival, in the Tankwa Karoo (photo: Louis Bolton)
kolk

‘n tornado van hout kolk uit die klip-grond
en kom tot stilstand soos ‘n ge-ankerde skip
ongesiens skiet daar wortels diep en 
klou aan klip en alle aardskragtigheid om hierdie heiligdom ten alle koste
regop te laat bly staan

die heiligdom van hout:
so vereer mens-hand die arboriale hart van woud
tol en draai, spin en weef 
sodat vorm en rituele sin gemaak word

soos ‘n sterk polsslag nou net geboorte gee aan menigvuldige ritmes
so kom die Tempel van //Xam in een geboortestoot oor die klipgrond uitgestort
en maal om en om haar organika soos ‘n dawerende dervisj

oer-kolkende verse ge-ets teen Karoo-lug
voel ons oombliklik tuis in haar skaduwees en singende koepels
vas en tog so vry op die grond staan sy haar staan
in haar vlegsels ‘n oer en speelse mensdom ingeweef
na al die eeue heen hoor ons nog die rou fluisteringe in 
hulle vergete taal 

hoeveel lywe is al uitgewis
in die naam van gulsigheid?
hoeveel siele het al die gees gegee 
in die dryf van sogenaamde beskawing?

en hier staan ons, die afstammelinge van verstoting, aan die lewe
ons kan en moet treur 
maar onthou dit is ook belangrik om fees te vier in 
herinnering aan diegene wie se harte voor ons s’n gesing het
  

Sunday, 27 September 2015

laat ons terugkeer hiernatoe

met die arrivering van die nuwe seisoen
staan ek gereed met vlamme wat warm oor my skeen flits
ek sien ver voor uit in 
die onvreedsaamheid van die wêreld
as ek sou bid dan is dit nou
want iets skort in die lewe
die harmonie van saamleef en skep
en mekaar die vryheid van grond en atmosfeer gun

in die uithoeke van ons bestaan sal daar
nog humor moet vasklou om ons siele te red
want as ons eers ons waardigheid verloor het met
die uitwissing van liefde en vrede
gaan ons nie veel hê om aan vas te hou

laat die basuinende klanke van visionêre stemme diep in
die holtes van ons ore vibreer – helder stemme wat 
ons uit ons hibernasie sal pluk
en ons bloed die rigting sal wys
en asseblief, herinner ons om te skep in plek van ruineer
en dat dit ook okay is 
om te observeer eerder as om te reageer

leef met oop gemoedere en juig uitbundig oor
al die passievolle mooi wat 
pols en groei uit hande en monde
laat ons nooit ophou leer
laat ons bly kyk na die groei van
die sade in en om ons
laat ons sonder voorbehoud wortel en blaar spruit
wat van lig en son
skadu en vorm sal maak

laat ons terugkeer hiernatoe:
die eenvoud van skep
laat vaar die kompleksiteite en hoogdrawendhede
stroop die skeppingsdaad tot iets
so vaartbelyn en ongerep
dat ‘n enkele resonans die iris van die hartsoog
sal laat oopblom en tot verligting ruk

Friday, 12 June 2015

waarheid en woord

die woorde bring die waarheid uit in my
daar is nie ‘n manier om my waarheid te ontsnap nie
ek kan aanhou woorde skryf terwyl ek
my waarheid probeer vermy of onderdruk
maar net vir so lank

ek kan nie in woorde sit wat hierdie waarheid is
tog voel ek wanneer ek in die waarheid leef
en ek voel wanneer ek nie daarbinne leef nie
en so ook weet my digkuns dit
en geen truuk of masker
sal haar flous nie

sy werk saam tot op ‘n punt
as die grens van waarheid na 
onwaarheid oorskry word
weet sy dadelik
omdat sy so diep verweef is in 
my hartklop, bloed en vesels voel sy onmiddellik 
wanneer my kop en lyf in onwaarheid 
en onderdrukking verkeer
sy weet sodra my pols verander
en die kleur van my bloed vervaal
sy skrik wanneer my asemhaling 
die gewone uitbundigheid kort

hoe ookal ek kulkunstenaar speel
ek kan net nie my digkuns fop nie 

Monday, 18 May 2015

ril

ek wil so diep my hartklop 
binne-in die boom laat resoneer
dat die arboriale hart 
die onblusbare mens-pols kan voel 
en 
tot 
sy 
hoogste 
blare 
sal 
ril

Wednesday, 15 April 2015

laat ons terugkeer hiernatoe

met die arrivering van die winter-seisoen
staan ek gereed met vlamme wat warm oor my skeen flits
ek sien ver voor uit in 
die onvreedsaamheid van die wêreld
as ek sou bid dan is dit nou
want iets skort in die lewe
die harmonie van saamleef en skep
en mekaar die vryheid van grond en atmosfeer gun

in die uithoeke van ons bestaan sal daar
nog humor moet vasklou om ons siele te red
want as ons eers ons waardigheid verloor het met
die uitwissing van liefde en vrede
gaan ons nie veel hê om aan vas te hou

laat die basuinende klanke van visionêre stemme diep in
die holtes van ons ore vibreer – helder stemme wat 
ons uit ons hibernasie sal pluk
en ons bloed die rigting sal wys
en asseblief, herinner ons om te skep in plek van ruineer
en dat dit ook okay is 
om te observeer eerder as om te reageer

leef met oop gemoedere en juig uitbundig oor
al die passievolle mooi wat 
pols en groei uit hande en monde
laat ons nooit ophou leer
laat ons bly kyk na die groei van
die sade in en om ons
laat ons sonder voorbehoud wortel en blaar spruit
wat van lig en son
skadu en vorm sal maak

laat ons terugkeer hiernatoe:
die eenvoud van skep
laat vaar die kompleksiteite en hoogdrawendhede
stroop die skeppingsdaad tot iets
so vaartbelyn en ongerep
dat ‘n enkele resonans die iris van die hartsoog
sal laat oopblom en tot verligting ruk

Wednesday, 4 February 2015

dolosgooier van ‘n gedig

I

die ambisie van die gedig is so indringerig
dit laat my nie toe om oor te
gee aan ‘n sukkelary nie
so 'n waaragtige astrante houding
het hierdie woordkuns!
ek probeer my skaar met
‘n hardvogtigheid
probeer anderkant toe kyk
maar nee! die kleine lettertjies
kom sit met alle mag
so grieselig in my kop
en kom lek hier by my vingers uit


II

ek het al vir jare die voorgevoel gehad
dat hierdie gedig haar verskyning gaan maak
meer as ‘n verskyning
is dit ‘n harlekinade
met al die gekskeerdery en geverfde gesigte
ek weet nie wie spot met wie nie!
dit is asof ek kompeteer
met my sinne in die verspring-pit
die stof spat al om ons enkels
maar ons wedywer vurig met mekaar
beide wil die ander een ver uit-spring


III

die kuilvoer word so gistig en suur in my kop
selfs die blêrende skape in
my stompe en passiewe gedagtegang
wil nie eet daaraan
ek kyk verlief na die moepel
en lê my warm lyf teen sy stam
“hoe wild en vry groei jy nie!”
en so dompel die natuur my in die romantiek
van haar polsende hart
ek pluk verwoed al die wilde-als
al om my enkels en
kook dit op in ‘n swetende en swetsende tee
selfs die kakkerlakke laat vaar hulle
alewige geskarrel en kyk my verbyster
aan hoe ek die bitter van die als in my keel
afstort
inderdaad – hierdie passie om kruie-gesond te leef
is vir meeste doemwaardig
hulle dink die pluk van blare is meer grusaam
as die moordpleeg van bloed en siel-diere
aai, sekere idee’s moet net in die son
bly lê en verskrompel

IV

die dae se skarniere verslyt
met elke sonsopkoms
maar die gedig bly om die dolosse te gooi
hardnekkig in haar gewoonte om
hier in my nek te blaas
as gedigte maar ‘n blywende effek kon blaas
en die koersskommeling tot ewige stilstand ruk
sal ons dalk koebaai sê vir
die weghardloop-verbeelding van geld

V

die dolosse ontaard in vonk-proppe
wat mekaar begin jaag in
die hippodroom van my kop
hulle begin lyk na artisjokke op hitte
as daar maar ‘n hofmaarskalk was
wie ek kon roep wat vir my in die bresse kon tree
maar, nee, ek is op my eie

VI

ek gaan skaar my by die vrouens in die harem
en vra hulle of hulle ook so verlei word deur die Woord?
nee, sê hulle, maar hoekom probeer jy
nie ‘n ontwapeningsveldtog nie?
haai, ek het nooit daaraan gedink nie
die geheim van hierdie driftige aanteel van woorde
deel dieselfde lankmoedigheid aanwesig in stalaktiete
‘n stille, onopmerklike groei
hoe kan ek hulle nou ontwapen?
wat is die wapen wat ek voel op my geteiken is?
ek gee moed op
ek gaan slaap met ‘n ellelange hanglip
en hoop die aand gooi nie
nog dolosse in my half-wakker drome nie
al wat ek kan doen is om op my tande te byt
en te hoop niemand sien my dolsinnige gryns raak
een greintjie van ’n  kyk in my rigting
sal jou in ‘n sout-pilaar verander
al hoe ek hiermee leef is om deur die dag so
hiperbeleef as moontlik te loop
iewers sal die gedigte se gedrag raffineer
met my invloed
en die harlaboerla van hulle ledemate en tonge
tot orde roep
en soos die moeder-owerste sal ek hulle
siele deur ‘n ring kan trek
so netjies en heilig sal hulle voor my staan

VII

teen hierdie tyd sal die gedig
die stadsvryheid verdien
en vry deur die strate wals
en enige kafee inloop en homself knuppeldik
aan die atjar eet
die burokrate sal met nuut-ontdekte ywer
die verse se skoene poets
en die posmeester sal teen geen tarief 
die digkuns aan elke lid van die wêreld pos
nodeloos om te sê
die poësie sal ‘n groot hawiksneus groei
en homself luid op die skouer klop
en trots elke kruiwa vul met leestekens en sillabes
en die bakstene en sement vervang met dit
wat meer sin maak
met die gedig se pralery
sal hy homself oortuig dat hy
skuiling en warmte kan bied vir die massas

VIII

en so gooi die gedig haar dolosse
selfs in die aspidistras en krisante
dit help nie ek is ‘n suurknol
vier fees saam met die verse se
brutale parmantigheid
ek kan seker net gulhartig daarvan afkom
dit help nie om hulle misbaksels te noem
of die hoof-inhoud van my ontlasting nie
laat ek eerder bieg dat hulle soos
pypkaneel en die geelste borrie
goed is vir die selle
elke dag wiegel hulle voor my oë
met hulle volywerigheid
hard aan die werk om
my uit te daag met die beste van
harsinggimnastiek

Friday, 7 November 2014

goddelike polsering

mag ek die oer-pols
diep in my borskas weer voel
daai pols wat my voete in sy mag neem
en my pas vervorm tot 
die wilde dans van diep-versonke ritmes
annekseer my kop met 
die onbedwingbare hartslag van die aardkors
neem my ledemate oor met 
die veelvuldige trom-patrone
kolonialiseer my hart met 
die onverskrokke polsslae van
'n diep-egte menslikheid
evangeliseer my ore met 
die goddelike polsering vasgevang in 
die meedoënlose stukrag van 
die dierlike oorlewingsdrang
hervorm my skelet met die aansteeklike dryfkrag van
hierdie onstuitbare maatslag
daar móét meer en beter woorde wees vir pols
palpiteer
klop
golf
tril
bons
‘n woord wat hierdie onblusbare 
dwa dwa 
in my sielsbrein
kan vergestalt
en
verpolseer

Saturday, 2 August 2014

verant-woorde-likheid

ek weet die woorde agtervolg my
ek kan hulle net nie sien nie!
ek kyk al om my heen
sonder vorm sluip hulle
hoorbaar is hulle hygende asemhaling in
die gate van die lug

donder weet, ek is verslaaf daaraan om hulle in ‘n vorm te giet
ek kry net nie genoeg daarvan!
god weet, hierdie skryfkuns is goed vir die hart
dit oefen die palpiterende spier teen ‘n ferm en ritmiese pols
senuwees staan pen-orent
geen afskaling van my waaksaamheid
my oë staan op stokkies
ek wil enige iets in die nabye en in die vertes 
kan raak eien en dit omskryf vanuit
die kwylende vervoering
ek soebat dat die verruklike harmonie en
die uitbundige ekstase van die skrywershand
nie
verdwyn
nie
ek skryf dit diep in
die gryn van my wese
laat dit soos ‘n hipnotiserende mantra in my resoneer
en my nooit laat los

dit voel asof die verant-woorde-likheid
net te groot is om die woord te laat kwyn
die gevoelentes metafore en objekte
sal my nooit vergewe as ek hulle so kop-en beenloos
in die stof laat lê
ek sal dit uitdruk tot die laaste druppel toe
al is dit die enigste ding wat ek doen
dis vervulling genoeg
om beelde en beindruksels
uit
die
swart
griffels
te
giet

Saturday, 26 July 2014

vang die kleinste wind

van klei tot klip
water tot vuur
olywe tot appels
kaal tot kostuum
fluister tot skreeu
spring tot lê
van hier tot daar
vat die digkuns my
waarheen sal dit my nog na lei?

watter noodsaak het die interne woord?
wat moet gesê word?
wat moet gevoel word?
wat moet uitgedruk word?
wat is nodig,
waarlik nodig,
om keel
  asem
en lyf
te kry?

die drama van die digkuns wil gehoor word
dit is die doel daarvan
dit is onvoorwaardelik nood-dig
‘n onvervangbare deel van menswees
die uitdruklike vertolking van die hart

hierdie vlag is nie klein en
waai nie flou en half-mas nie
hierdie vlag vang die kleinste wind
en wapper met een helse gebaar op die horison

die bloed sit so na aan die keelwand
so vlak onder die vel
so warm in die oogbal
so vol in die hart
hoe kan 'n mens nou onoortuig leef en uitdruk
as die bloed die heeltyd pols
en elke dag nie vra om jou aan die lewe te hou nie
maar dit eenvoudig net doen

ek moet nie vergeet nie:
skryf na aan die bloed
na aan die klop
na aan die hart
na aan die vlees
want dit alles
suis en dreun met soveel hartstogtelike lewe
dat, waaragtig, ‘n onoortuigde lewe
'n onwillige hart
'n lafhartige gees
en 'n lui lyf
net nie die antwoord is op
die wonderlike rite van asemhaling nie

Monday, 2 June 2014

kern

daar skuil ‘n lus in die dieptes
wat stil-stil wag - dormant uitbundig 
dit is heilspellend hoe die vonk
begin tril met die afwagting van die koms
van die kreatiewe tornado
die grond is ryk
kyk hoe giet ons die diep-versonke metale
uit die primordiale smeltkroes
my klei-lyf resoneer met die vulkaniese uitbarsting
met hierdie bloed wat nie ophou vloei
bons die polsering van die dreigende feesviering
die kruine van die golwe hang vir enkele oomblikke
langer in die silwer skyn van die son
my hare staan orent
van al die stemme wat alom my kring

so vol lewe is organika
so baie golwe in elke dag
so veel kwiksilwer sparteling in die brein
die soeke na versadiging ken geen einde
die hart bly kolk al kom die niet teen die deur geklop

die grond word koud in die winter
die spoor word weggewaai
maar die lewe bly tril
die oer word oerer
die inkantasies word meer kontrapuntaal
en die ledemate word sneller
in hierdie dae wat so vlugtig vlerke groei

die elemente is ongenaakbaar
hoe hulle die vel verteer
tog bly die pols diep en sterk
die wilskrag is onverskrokke
in die stryd teen die skaamte
teen die vrees
teen die vlees
en
teen die donker

my rugstring ontdooi elke oggend
en waaragtig, dit is my vlerke wat aanhou kriewel
tot in die primordiale kern 
van sensasie van die embrioniese duister wat
gelukkig genoeg keel het
om te kreun met die moeds-wil van vlieg