Showing posts with label ars poetica. Show all posts
Showing posts with label ars poetica. Show all posts

Saturday, 6 December 2025

die goue draad

griffel maak my inkeer tot myself
iets verhelder
iets word gestroop
iets word stadiger
iets word ritmies
iets haal asem
iets fokus

iets kry betekenis

hoe kan ek huiwer met 
'n potlood in die hand?

soveel goeie effekte wanneer ek skryf

skryf maak my asem
skryf maak my binne-oog oper
skryf maak sin
skryf verdryf die stemme wat my nie dien nie

skryf is die goue draad
wat ek opgetel het toe ek as kleintjie
my eerste letter op papier gevorm het
en tot vandag toe nog in my hande dra
met elke woord wat ek borduur op papier
skryf is blompotte en tuin natmaak
skryf is 'n warm watersak
skryf is 'n sussende wiegie
skryf is soos piepie - verligting
na 'n lang knyp
skryf integreer
skryf is delf
skryf is vastrap 
skryf  is oes
skryf is sif
skryf is hardop droom in ink
skryf is wakkerword en opstaan
skryf is aanpassing en teenstand
skryf is onhutsend en hygge
skryf is die lekkerste ding om te doen 
in my bed voor ek aan die slaap raak
skryf is luister
skryf is vormgee
skryf is vertering
vertedering
beredenering

skryf is 'n brug na die ander kant

skryf is uitstraling
skryf is lewe

Sunday, 22 December 2024

dankie

ek wil vir die oomblik dankie sê aan my wil
sy wat my pendulum soos wind oor die vlaktes
my wil wat wilsmoedig
die spiere van my metafore
styfspan in die vaartbelynde naelloop na
die rymende hart van my vers-sotlikheid

Sunday, 27 October 2024

terugkeer

hierdie atmosfeer tussen my en 
die papier en die digterlike draad - 
so sag, so intiem, so privaat
wanneer die wêreld en die twyfelinge
vergete lê 
is net hierdie
klein glimmerende sirkelgang
die werklikheid 

hierdie terugkeer na papier
hierdie vertroue in die potlood

o ritme van dig, jy oortref
die beste van ritmes
die gu-bu, gu-bu van my hartpols
word versterk deur die digkuns
wat verhelderend deur my are pomp
o, poësie, jy politoer my ore
jy skaaf my vingerpunte
jy verskerp my tong
jy laat my pupille klein trek
met jou verblindende lig
my neusflanke waaier met jou ontembare reuk
my papier en sintuie tuit 
in 
die 
gretige 
afvoerpyp 
van 
die 
tregter
sekuur gefokus dat 
geen druppel van jou 
ontsnap!

30 maart

Sunday, 30 April 2023

gaan haal ek haar

wanneer my woord kromrug trek
en vertroue verloor in haar digterlike sin
gaan haal ek haar saggies van
die muwwerige blad en lê haar op my tong
daar vind sy vernuwing en herlewing
proe sy die lewe anders
en spruit ver en hoog
in digte blare-takke

Wednesday, 26 April 2023

begeerte

begeerte vir woordkapperjolle
fynbesnede metafore
ondeunde rymelarye
wat een na die ander
van die tong afrol
en die vermaaklikheid van
die poësie
herskeleteer

Tuesday, 30 August 2022

dolosgooier van 'n gedig

I

die ambisie van die gedig is so indringerig
dit laat my nie toe om oor te
gee aan ‘n sukkelary nie
so 'n waaragtige astrante houding
het hierdie woordkuns!
ek probeer my skaar met
‘n hardvogtigheid
probeer anderkant toe kyk
maar nee! die kleine lettertjies
kom sit met alle mag
so grieselig in my kop
en kom lek hier by my vingers uit

II

ek het al vir jare die voorgevoel gehad
dat hierdie gedig haar verskyning gaan maak
meer as ‘n verskyning
is dit ‘n harlekinade
met al die gekskeerdery en geverfde gesigte
ek weet nie wie spot met wie nie!
dit is asof ek kompeteer
met my sinne in die verspring-pit
die stof spat al om ons enkels
maar ons wedywer vurig met mekaar
beide wil die ander een ver uit-spring

III

die kuilvoer word so gistig en suur in my kop
selfs die blêrende skape in
my stompe en passiewe gedagtegang
wil nie eet daaraan
ek kyk verlief na die moepel
en lê my warm lyf teen sy stam
“hoe wild en vry groei jy nie!”
en so dompel die natuur my in die romantiek
van haar polsende hart
ek pluk verwoed al die wilde-als
al om my enkels en
kook dit op in ‘n swetende en swetsende tee
selfs die kakkerlakke laat vaar hulle
alewige geskarrel en kyk my verbyster
aan hoe ek die bitter van die als in my keel
afstort
inderdaad – hierdie passie om kruie-gesond te leef
is vir meeste doemwaardig
hulle dink die pluk van blare is meer grusaam
as die moordpleeg van bloed en siel-diere
aai, sekere idee’s moet net in die son
bly lê en verskrompel

IV

die dae se skarniere verslyt
met elke sonsopkoms
maar die gedig bly om die dolosse te gooi
hardnekkig in haar gewoonte om
hier in my nek te blaas
as gedigte maar ‘n blywende effek kon blaas
en die koersskommeling tot ewige stilstand ruk
sal ons dalk koebaai sê vir
die weghardloop-verbeelding van geld

V

die dolosse ontaard in vonk-proppe
wat mekaar begin jaag in
die hippodroom van my kop
hulle begin lyk na artisjokke op hitte
as daar maar ‘n hofmaarskalk was
wie ek kon roep wat vir my in die bresse kon tree
maar, nee, ek is op my eie

VI

ek gaan skaar my by die vrouens in die harem
en vra hulle of hulle ook so verlei word deur die Woord?
nee, sê hulle, maar hoekom probeer jy
nie ‘n ontwapeningsveldtog nie?
haai, ek het nooit daaraan gedink nie
die geheim van hierdie driftige aanteel van woorde
deel dieselfde lankmoedigheid aanwesig in stalaktiete
‘n stille, onopmerklike groei
hoe kan ek hulle nou ontwapen?
wat is die wapen wat ek voel op my geteiken is?
ek gee moed op
ek gaan slaap met ‘n ellelange hanglip
en hoop die aand gooi nie
nog dolosse in my half-wakker drome nie
al wat ek kan doen is om op my tande te byt
en te hoop niemand sien my dolsinnige gryns raak
een greintjie van ’n kyk in my rigting
sal jou in ‘n sout-pilaar verander
al hoe ek hiermee leef is om deur die dag so
hiperbeleef as moontlik te loop
iewers sal die gedigte se gedrag raffineer
met my invloed
en die harlaboerla van hulle ledemate en tonge
tot orde roep
en soos die moeder-owerste sal ek hulle
siele deur ‘n ring kan trek
so netjies en heilig sal hulle voor my staan

VII

teen hierdie tyd sal die gedig
die stadsvryheid verdien
en vry deur die strate wals
en enige kafee inloop en homself knuppeldik
aan die atjar eet
die burokrate sal met nuut-ontdekte ywer
die verse se skoene poets
en die posmeester sal teen geen tarief
die digkuns aan elke lid van die wêreld pos
nodeloos om te sê
die poësie sal ‘n groot hawiksneus groei
en homself luid op die skouer klop
en trots elke kruiwa vul met leestekens en sillabes
en die bakstene en sement vervang met dit
wat meer sin maak
met die gedig se pralery
sal hy homself oortuig dat hy
skuiling en warmte kan bied vir die massas

VIII

en so gooi die gedig haar dolosse
selfs in die aspidistras en krisante
dit help nie ek is ‘n suurknol
vier fees saam met die verse se
brutale parmantigheid
ek kan seker net gulhartig daarvan afkom
dit help nie om hulle misbaksels te noem
of die hoof-inhoud van my ontlasting nie
laat ek eerder bieg dat hulle soos
pypkaneel en die geelste borrie
goed is vir die selle
elke dag wiegel hulle voor my oë
met hulle volywerigheid
hard aan die werk om
my uit te daag met die beste van
harsinggimnastiek

Monday, 15 August 2022

verstrakte soetheid

dis net ek en ek en ek -
die trio wat alewig hier om die heuningkoek van my woorde hang
ek wag dat die son van 'n metafoor oor die verstrakte soetheid sal val
en stroperig die rymelary van my vingers sal drup

Tuesday, 31 May 2022

onbeskryflik

my digkuns is so spontaan
dat ek nie eens die potlood hoef 
vas te hou vir die skrywersdaad nie

die poëtika rank lowerryk om die potlood
my vers neem die potlood in eie hand
en druk haarself uit
sonder menslike intervensie

suiwer onbeskryflike digkuns 
dwarrel deur die lug

menstong 
menshart 
staan opsy - 
julle sal net 
die poëtika
ver(d)raai

Sunday, 22 May 2022

fluweel vlerke

ah woorde kan met sulke verleidelike fluweel vlerke
teen die binne wande van my mond stryk

met net ‘n paar subtiele kontorsies van lippe en tong
skep ons wonder-sillabes wat bekoor, verlei, vermaak

die toortonnel van die mond
die magiese grot
die kolkgat waar die woorde geslyp word
tot perfekte koeëls van klank wat
vaartbelyn die oorwande kwes

Saturday, 27 November 2021

dieselfde ou deuntjie

kan ek kom skuiling soek
in die helder donkerte van die gedig?
ek het geen koplamp, kerse, maan of sterlig nodig
om my weg te sien 

agge nee!! verval sy alweer in die ars poetica-groef?!

is digkuns 
waarlik digkuns
as die digter óór die digkuns dig?
'n diepe wroeging oor hoe en waarom 
die digkuns spruit

wee, o wee, dieselfde ou deuntjie van
die self-reflekterende gedig:
alweer die arse poetica wat
in sy eie hol op kyk
en wonder vanwaar kom
al die kak vandaan?

Tuesday, 23 November 2021

Escher tuimel in die digtersharte

ek wil 'n gedig skryf 
wat soos Escher
jou kop en lyf laat dryf 
op met die trappe af
wanneer jy dink jy rym na regs 
gooi hy jou radar na 
links
jy dink jy het gaan visvang
en nou sit daar 'n voël in jou net
die dubbeldwarsterugspieëling van metafore
die interweef van dimensies
kruisbestuif die oorvleueling van persepsies
en soek nie om die positiewe van die negatiewe te onderskei
hulle is gesmelt in dieselfde gesig van die munt
'n gedig met geen begin of einde
'n oneindigende verdraaiing en intolling van 
'n duisend digtersharte  
wat jou dieper en vlakker 
verder en nader bring aan die perspektief
jy bly jou inasem uitasem 
terwyl jou vryheid verstrengel lê in 
die labirintynse arms van hierdie vers

Monday, 22 November 2021

ek sprei my hande oop

ek sprei my hande oop
gereed vir die magtige vers
om op my palms te land

                   onthou jy, ek het dit al vantevore gedoen

geen papier of skerm het ek nodig 
om my woord mee vas te vang
slegs die holtes van my hande - 
daar is genoeg lêplek 

geen helder lig wat my woorde sal verblind
geen hoekige snydende papierkante 
net my vlesige gloeiende hande
wat te bly raak wanneer die poësie 
binne hulle gebore word

dankie

ek wil vir die oomblik dankie sê aan my wil
sy wat my pendulum soos wind oor die vlaktes
my wil wat wilsmoedig 
die spiere van my metafore 
styfspan in die vaartbelynde naelloop na 
die rymende hart van my vers-sotlikheid

Tuesday, 21 September 2021

ware stroping van onnodighede

bly griffel in die ritmiek van die letters
kry my vredigheid in my kreatiwiteit
sif deur die cover-ups
die twyfelagtighede
die onbetroubaarhede
die sussing
die luiheid
die geraas
die informasie
die vergelykings
die verskonings 
die gewoontes
skryf dit alles weg
breek deur die skanse na
die digterlike lug
laat my hele lyf sink in die diep kern van die woord
'n ware stroping van onnodighede
om reguit by die digterlike punt uit te kom
my kop draai al 
om die soete dronke herinneringe van
vrye vreugdes en nuwe ontdekkinge
ek het so 'n opgewonde hart wat meer en meer bly-wees wil ken
as my hart hierdie een papier is 
wat sal ek daarop skryf vir mense om te lees?

Wednesday, 8 September 2021

one breath

with one breath
i blow the universe from my mouth
i step on the accelerator of my tongue
rev so that the smoke peels from my ears!

haiku

ek skryf die vrees weg
in sewentien sillabes
haal ek weer asem


die see roep my hart
hy wil met haar speel vanaand
see, kom toor haar weg


wolmus op my kop
lê ek by die oop venster
wil die see insluk


blindelings skryf ek
tas met lompe vingers rond
wat vra die haiku?


ek gryp die pen styf
huiwer nie hierdie keer nie
die digkuns sal rys


die see ken ritme
die see is vol self-vertroue
laat ek in haar klim


sewentien polsslae
drup van my honger tong af
 - toe, lek vinnig op!


ek maak my oë toe
gedig rus op my gesig
voel die verse toor


pamperlang my tong
dan sal die woorde kom
bederf my dig-klier


kortpad na die hart
is die diep asem van rus:
die tevredenheid

Monday, 23 August 2021

die janfiskaal

die janfiskaal bly loer deur 
die ruigtes van my verse totdat 
hy 'n paar onwaaksame krieke van 
my woorde plattrek
en hulle doodluiters oor
die doringdraad van 
my tong 
hang

Friday, 20 August 2021

versot

ek kan nie myself tot in soete ekstase lek nie
maar ek kan wel diep en eroties my digkuns inlek
en al haar donker holtes wakker en verruk lek

as ek eers ons verhouding op hierdie vlak gekry het
sal Digkuns my nooit verlaat nie
sy sal versot wees op my krullende krioelende tong!

Saturday, 12 June 2021

dit is nie toevallig

Madame Poësie,
dit is nie toevallig dat 
jou Poesie sonder die umlaut
die ingang van die wêreld en
al sy wondere is nie!

O Poësie, 
Jy is my Poesie sonder die deelteken
die kolkgat van ekstase
die fluweelsikloon van verrukking
die peristaltiese kern van Kreatiewe Begeerte


Tuesday, 13 April 2021

ek klop aan die deur van die gedig

ek klop aan die deur van die gedig
    laat my binne! laat my binne!
    
                wie's daar 
             vra die gedig

    dis ek, Lara

                Lara wie?

    Lara wie deur die poorte van die gedig wil loop
    en haar tong streel teen die pilare van metaforiese insigte

                jy kan slegs inkom as jy jou harstbegeerte bewoord
            dring die gedig aan

 ek antwoord sonder huiwer
    my hart begeer 'n ineensmelting van tong en woord    
    waar vlees en letter onlosmaaklik verweef word
    en die een nie van die ander onderskei kan word nie
    ooo ek begeer dat die abstrakte en die vleeslike 
    een word in die polserende aanraking

            die gedig wonder hardop
                uhmmm, ek hou van jou hoopvolheid
                ek is dikwels so verlate en uitgelewer aan 
                die wêreld se toe oë en harde hande
                as jou tong warm lêplek vir my kan bied
                sluit ek nou die slotte oop
                en sing jou welkom