Showing posts with label vel. Show all posts
Showing posts with label vel. Show all posts

Sunday, 19 June 2022

son

in die son is waar my vel sin maak
klip water wind gee 
my vel 'n gevoel van tuishoort
maar o, dit is die son 
wat die sintaksis van my sintuie herrangskik
en nuwe toortonnels uitdelf
en die oorlewingsdrang omskep na 
oorlewingslus

Monday, 16 May 2022

ontdigtering

my hart tattoëer alewig poësie oor
die binne-kurwes van my ribbes
my hand is te onkundig om die lyne te vertaal
ag, komaan harts-ink!
verf deurdringende siklone deur my are
laat dit in wondermerke op my vel uitslaan
sodat die hele wêreld my ontdigtering kan sien!

Sunday, 27 October 2019

fluweelagtige verwarring

sy en haar rebelse ribbes kom lê
onder die goeiste genade groen van die bome
haar bene bulder van verligting om 
vry van stoel te wees
haar agsiestog arms wil net wegsink 
in die spierkragtige sintaksis
van somer
haar wag-‘n-bietjie wange bloos van 
lekkerkry in haar verbeelding
haar dragtige duime kan nie wag
om lofliedere oor sy vel te baar

deur die geweldlose gordyne sien
hy haar baanbrekende borste
hy lig sy waansinnige wenkbroue
en gaan staan styf teen die koel malvapoeding mure

hy mik-mik na haar 
maar die kniehalterende tafelhoeke
en slinkse stofballe pootjie hom 
hy bly tuur na buite waar 
die bloeiende ballonne net nie wil stol
die lug slaan uit vol kneusplekke in pleitende pers

al wat haar sal red is 
'n piromaniese pasaangeër
hy sal dan dalk in haar hart kan begin glo

sy sien die triestige tarentaal oor 
die hygende hoofweg hol
die migrerende marionette weet nie waarheen!
alles voel soos fluweelagtige verwarring

vreesaanjaende frikatiewe glip uit haar mond

haar beneukte boude kry uiteindelik sit
soos wat die waaghalsige wolke
die roekelose donker invaar

sy klim binne-in die kabbelende kerslig
en vou haar woorde een-vir-een uit 
oor die pruimedantkleurige papier

Tuesday, 7 November 2017

deur my vel

ek hoef nie 'n gedig te lees 
om dit te verstaan nie

ek asem die digtatorika in deur my vel

geen rasionalisering 
ontleding 
bevraagtekening
of serebrale assimilering

digterlike osmose deur my porieë 

die poësie tref my murg
'n veerkragtigheid skiet
deur my rugstring
en ek word
menser 
mens

Sunday, 19 March 2017

verlaat / leave

ons bewandel hierdie wêreld vertrouend dat
ons skaduwee's ons nooit sal verlaat nie
maar op een mooi sonligdag verlaat my skadu my
en gaan soek die warm trillende vel van jou op

* * *

we tread this earth trusting that
our shadows will never leave us
but on one beautiful sunlit day my shadow leaves me
and prowls after the warm pulsing skin of you

Friday, 17 March 2017

verdwaalde skadu-wesens

die verdwaalde skadu-wesens in die dig-geslote vertrek
verlang na die warmte tussen jou bo-bene
smag na die soele gehyg van jou asem
hunker na die bloed wat so vlak onder
die vel in duisende digte takke tril

die skadu-wesens begeer die warm aanraking van jou vel
honger na die driedimensionaliteit van jou kniekoppe
kwyl oor jou polsende borste
en wil weer gevind raak in die donker holtes
van jou lyf

lost shadow creatures

the lost shadow creatures in the tightly shut room
long for the warmth between your legs
sigh after the sultry panting of your breath
desperate for the blood that so close under the skin 
trembles in a thousand dense branches

the shadow creatures desire the warm touch of your skin
hunger after the three-dimensionality of your knee-caps
salivate over your pulsing breasts
and want to be found again in the dark crevices
of your body

Saturday, 10 October 2015

volle vlesigheid en aanwesigheid

jy lê plat op jou maag
met jou kop wat eenkant toe kyk na waar
jou arm net duskant jou kop lê
en skielik sien jy jou
arm
heeltemal apart van jou lyf
asof jy vir die eerste keer 
waarlik
‘n arm sien
die vel
die haartjies
die bultende are
die spiere
die sproete
die porieë
en
die plooie
die volle eksistensiële gewig van jou arm
tref jou tussen die oë
jy voel ‘n oomblik van dankbaarheid
vir hierdie waarneming waarvoor jy jouself oopgemaak het
so ‘n diepe seëning hierdie teenwoordigheid van
jouself binne in jou vel
die volgende oomblik staan jy op
jou arms voel los en koel
jy kan nie wag om iemand te gaan omhels met
die volle vlesigheid en aanwesigheid
van jou arms nie

Wednesday, 2 September 2015

en in die nag het ons ledemate mekaar gevind

en in die nag het ons ledemate mekaar gevind
by mekaar se voete het ons begin
en deur komberse klere en hare
het ons geprogesseer na
ons sagter en natter dele
die aanraking was soet
die ontdekkingsreis oor vel-landskappe het
my diep laat sug van
my hart wat so lekkerkry

deur die hunkering na leerkenning
deur die borrels van fassinasie en
bewondering van jou liewendheid
is dit dit:
die begeerte om onder die vel van
jou te kom
ek kan nie aan die abstraksie van jou vat nie
ek kan wel aan die waarheid van jou vel vat

Monday, 25 April 2011

Klei

Hier die eerste deel van Klei verewig (wat ek by Afrikaburn Kunsfees
in klei-bedekte lyf gaan voordra) :
Voordat ek die dans en spel met stof en klei gaan vertolk, is ek in
die grond "begrawe". Uit die grond begin ek kruip, krioel, krap om dan
geboorte te gee aan my lyf en my tong wat dan die "toneel" verder gaan
uitle:
Uit modder, klei en grond trek ek hierdie lyf
Vorm, knie en druk my tong
Dat dit tot beeldskone vorm deur die gallery van my mond kan storm
Gee my klei waarmee ek oor die valleie en dale van my lyf kan wy
Om te eet aan die vrugbare grond wat so verleidelik deur my kieste gly
Sodat die woorde in goud uitslaan
En onbeskaamd op die vlaktes van my tong sal bly staan
Op die pottebakkerswiel draai ek my tong
Laat dit spin
En met perfek konsentriese lyne my sinne oorwin
Gee my klei en ek word god in een oomblik
Met een druk van duim
In een rol van handpalm
So bepaal ek my eie lot
Laat geen vel of deel van my gaan afvrot
Hervorm ek my lyf tot die beeld van my eie god
Ja, my eie god is ek
Knie, druk, skaaf en beitel ek myself
Om by my diepere wese deur te dring
Om sodoende in vloeiende vorm te kan ontpring
Dit is met die wonder van klei waarmee ek toor om lyf te gee, lyf te neem
Uit modderige vrugbaarheid
Lyf wat kan buig en skarnier, lag en loop, juig en huil,
So bitter kan huil oor die ryke skoonheid
Van lyn en vorm, kontoer en tekstuur
Wat klei in so tasbare rigting instuur
Uit premordiale modder sif ek ledemate, boude en dye
Brei die spiere van my lyf met die klei van die aarde
Dat wanneer ek tot niet gaan
Die grond-aarde my lyf makliker kan herken en verstaan
En sonder moeite my selle kan verteer
En my siel tot in die harts-aarde kan assimileer
Soos appels en koringkorrels voed
Die klei-grond my bloed
Bring ek my lyf aarde toe elke dag
Ruik ek die stof
Ruik ek die diep, nat fertiliteit van modder en grond wat by die ryk
slik en slym poele van die aarde uitmond
Wees versigitg waar jy trap
Want elke dag gee grond geboorte aan menigte wesens waardeur die lewensbloed tap
Wees versigtig want jy trap dalk op iets nuut en kaal,
Iets wat nou net begin asem haal.