Showing posts with label boom. Show all posts
Showing posts with label boom. Show all posts

Wednesday, 17 September 2025

wanneer ek dans

wanneer ek dans
glip my siel uit my tone
en word so sigbaar en tasbaar
soos 'n ver-rykende boom

kom staan onder my arms
se skarnierende skaduwees

die toorkrag begin't vonk
die winde pirouette
hulle warm poele
oor my wange en kuite

my dansende lyf is
rinkinkende ligkolle
wat geruisloos deur
die strak gesig van die straat kolk

Friday, 27 December 2024

die jaar se orgasme bly ons ontwyk

    - vir die onversadigde mensdom (of dalk net vir myself)

daai pille vir kersfees wat die heuwels fantasties
al dringend en singend soek -
ons soek hulle ook!
pille wat ons velloos, hartloos,
maagloos en tydloos binne 'n luglose vakuum sal inwerp
hierdie dringende gefeesmakery
een wel-gekonstrueerde wensdenkery
en superafkakkende happyhighnaaiery
wat ons almal laat spaander die einder in

al die dae van hierdie pylende jaar twintigvierentwintig
het tot hierdie punt opgebou
so vurig het ons oorlewingslus gebrand
blind die kalenders volgegrif

maar die jaar se orgasme kom net nie ...

hoe de donder kan ons die nuwe jaar ingly
terwyl die voleinding van hierdie stotterende jaar 
buite ons bereik bly?

ten spyte van onsekerheid en verwyt
bly ons opstaan en vreet en dans
siekte en ekstase hou die gebede en hallelujahs
vol vonke ingespuit
aftakeling kry ons nie onder
ongeluk en rampspoed bly skerp rooi vlaggies in ons gesigte waai
maar eerder as skrik en lê
sal ons lag en huil
en te midde van die sterftes alom ons
bly ons ongeskik en brutaal aan die lewe
fokkit hoe vermetel en yslik wonderlik die
klop van
die hart

ons bly grense skuif
harte oopbreek
koppe losbars
vermallend bly die strewe en voorstuwing

maar die jaar se orgasme bly ons ontwyk ...

hoe de donder kan ons die nuwe jaar ingly
terwyl die voleinding van hierdie stotterende jaar 
buite ons bereik bly?

gee ons pille hierdie krismis
dat ons soet en salig buite tyd en kop
oor hierdie jaar se laaste hygende hoesaanval
gevoelloos en elegant kan galop

Thursday, 14 November 2024

moenie jaloers wees

Berge - moenie jaloers wees op
hoe hoog die pieke van my liefde
my laat uitstyg nie!


Oseane - moenie jaloers wees op
die grootsheid van die golwe wat
hy deur my gety nie!


Bome, my liewe Bome - moenie jaloers wees op
hoe diep en vinnig hierdie liefde
my menswees vasankering en behoort gebring het nie


O Engele - moenie jaloers wees op
mý vlerke -
julle sal nog leer hoe om 
só verruklik 
vér en 
hóóg te vlieg

Friday, 16 February 2024

stukkies

wanneer ek jou sien
blom my oë artisjokke

*

ek skree onder die water
die name van
my ongebore gedigte

*

drome bloei 
soos shweshwe mandalas 
uit haar slape

*

die bome skud 
hulle koppe vir die wind

*

die gedig karteer haarself 
oor die lengtegraad 
van die ritme
en die breedtegraad 
van die rym

*

die tande byt die naels 
die lyf soek alewig vasbytplek
in hierdie wankelrige bestaan


Monday, 14 August 2023

moet jouself net nie ophou verbeel nie!

en ek sê dankie
dat ek kan bly asemhaal tot in die einder van die liefde
as my longe te vroeg opgee, laat ek in die heelal se
kolkende sterremaag val en my ore bly drink aan
die sfere se singende fonteine
die wat ek liefgehad het op aarde
sal skielik in hulle slaap wakker skrik
en hulle harte voel gloei en weet dit is ek
wat hulle herinner om
na die wilde elegansie van oorlewing te pyl

ek luister na Antjie en ek dink
wie het vlerke nodig as jy ‘n digter in die omtrek het?
fokkit, moenie verder weg as hier kyk nie –
die perfeksie sit alreeds reg onder jou voete
waiting to leap and cascade with lavacious vivaciousness
ek het genoeg humorsin en avontuurlus om
die poësie te herskeleteer
die skynmuur van ons verbeelding 
sal helder bly skyn in ons doen en late
so asseblief moet jouself net nie ophou verbeel nie!
jy is ‘n boom wat nie anders kan as
om ver en hoog in digte blare-takke uit te spruit nie

en dan wanneer jy huistoe keer
sal die getye nog spel en speel tussen asem en verbeelding
mits jy nie vergeet om in aanraking te bly met die aarde nie
die vers flikker saggies in afwagting
is dit verbasend dat gesig een letter verskil van gedig?

Friday, 19 November 2021

volmaan en vyeboom

ek skryf my verspotheid weg
ek skryf my vertwyfeling weg
ek skryf my onvanpaslikheid weg

ek gaan lê onder die vol maan
tiep my kop onderstebo
sodat ek die reuse vyeboom
met sy wortelbene in die lug sien tol

met die omtalie
hop die maan tot op my neus
my bonsende hart verstil
my tong lê laag in my mond
my oë rol agteroor

kom slaap 
kom sluimer diep in 
my maagwand vanaand

Monday, 27 September 2021

Ontmoeting tussen foto en gedig



die seisoene
skil
die dae
kalm
een vir
een
van die rame
van
vensters


diep in
die binnenste ruimte
van die hart
trek die uitmergeling
die ootmoed
die verleentheid
die spyt
die weemoed
die verlange

vlak op
die buitenste ruim
van die vel
bly
die
son
skyn


sy regopstaan
in stukke
opgekap


mannekyn

waaragtig nie ‘n harlekyn of vrouekyn
maar inder-woord
‘n mannekyn!

wil die man-heid 
selfs op bloed-en-koplose pop
sy stempel plak!? 


uit gritserigheid
word die
vertederende
vreedsaamheid
van slaap 
gegiet

***
fotos geneem op die Goodwin plaas, Lidgetton, Midlands van KwaZulu-Natal

Tuesday, 8 June 2021

dop ek jou tong

       vir Kim

soos syerige pekanneute
dop ek jou tong
tussen my tande
en ontdek ek die hartstogtelike
grondstogtelike
boomstogtelike drif
van jou keel

Monday, 17 May 2021

wilsmoed en instink

haar bene bons in veerkragtigheid oor die aarde
haar gees is sigbaar in haar knieë
dans haar volborstige lus haar verby 
die grense van vel en been

soos sy spring peul vere uit haar porieë
soos sy kruip bloei bosse blare uit haar keel 

haar lyf skud met die instink van vlerke
haar siel sidder met die wilsmoed van boom

Friday, 9 April 2021

wanneer ek dans

wanneer ek dans
glip my siel uit my tone
en word so sigbaar en tasbaar
soos 'n ver-rykende boom

kom staan onder my arms 
se skarnierende skaduwees

die toorkrag begin't vonk
die winde pirouette
hulle warm poele
oor my wange en kuite

my dansende lyf is
rinkinkende ligkolle 
wat geruisloos deur 
die strak gesig van die straat kolk

Monday, 11 May 2020

ek gaan sit in die boom

ek gaan sit in die boom
en speel abbakus-abbakus met die blare
ek moet weer in aanraking kom met 
die in-tel-lig-ensie van die natuur

Sunday, 27 October 2019

fluweelagtige verwarring

sy en haar rebelse ribbes kom lê
onder die goeiste genade groen van die bome
haar bene bulder van verligting om 
vry van stoel te wees
haar agsiestog arms wil net wegsink 
in die spierkragtige sintaksis
van somer
haar wag-‘n-bietjie wange bloos van 
lekkerkry in haar verbeelding
haar dragtige duime kan nie wag
om lofliedere oor sy vel te baar

deur die geweldlose gordyne sien
hy haar baanbrekende borste
hy lig sy waansinnige wenkbroue
en gaan staan styf teen die koel malvapoeding mure

hy mik-mik na haar 
maar die kniehalterende tafelhoeke
en slinkse stofballe pootjie hom 
hy bly tuur na buite waar 
die bloeiende ballonne net nie wil stol
die lug slaan uit vol kneusplekke in pleitende pers

al wat haar sal red is 
'n piromaniese pasaangeër
hy sal dan dalk in haar hart kan begin glo

sy sien die triestige tarentaal oor 
die hygende hoofweg hol
die migrerende marionette weet nie waarheen!
alles voel soos fluweelagtige verwarring

vreesaanjaende frikatiewe glip uit haar mond

haar beneukte boude kry uiteindelik sit
soos wat die waaghalsige wolke
die roekelose donker invaar

sy klim binne-in die kabbelende kerslig
en vou haar woorde een-vir-een uit 
oor die pruimedantkleurige papier

Friday, 20 September 2019

Boomkerk

      Eikeboom in die tuin van die Moederkerk, Stellenbosch

ek sit hier by my Boomkerk
die lig wat deur die nuutoopgevoude blare breek
is die geruite vensters waardeur die goddelikheid straal
die knewel van 'n boomstam is 
God se bobeen wat sonder swik of swig 
sy goddelike staan staan
die juigende takke is die kerkbankies waarop 
die voëls lofliedere tot die hemele sing
die wortels is die geloof wat in 
onsigbaarheid die goddelikheid vasanker

o Boomgod, jou asem blaas die wêreld aan die lewe
jou groen mantel pomp kleur in ons anemiese siele
jou takke-prag ken geen argitektoniese perke
jy is milddadig in jou genade
en verrykend in 
jou standvastige omarming

o Boomgod, al wat ek jou vra is:
wees my genadig 
in die tye van my ongenade

Monday, 18 May 2015

ril

ek wil so diep my hartklop 
binne-in die boom laat resoneer
dat die arboriale hart 
die onblusbare mens-pols kan voel 
en 
tot 
sy 
hoogste 
blare 
sal 
ril

Tuesday, 28 April 2015

die soeke

heen en weer spring my oë in die soeke
na waarde en ‘n opregte klank van lewe
ek kyk in die boomtoppe
teen die rand van die berg
op die donker vlek van my skaduwee

ek spits my aandag op
die krake in die muur en holtes in die grond
iewers skuil en broei dit fungus-stil
ek soek in die heuningpot se taai deksel
in altwee my broekspype
in al die deure se sleutelgate
dalk sit dit in die stof wat geruisloos in hoeke vergader

waar kan dit wees?
ek klim op die dak en kyk vandaar die vertes in
en roep met luide sillabes na die vreemde werkinge van vrede
en die geheimenisse van kreatiewe drange
om hulself uit hulle esoterika te ruk
en hulle helder verskyning te maak

moenie te ver kyk
dit sit moontlik hier reg op my voorkop
op die gehardheid van my sternum
tussen die riffels van my verhemelte
dalk net duskant my tempels
of in die heilspellende holte van my hand

ek soek dit in die lig in mense se oë
probeer dit vind in die toesprake van helde
in die voetsole van die ontdekkingsreisigers
in die asem van die Buddha
by die oprig van brûe
dalk is dit daar by die geboorte van babas
of tussen die vere van die digter se kopkussing

ek hardloop met ‘n oop mond die wind in

die soeke sal nooit stop

ek vou my hande so styf in mekaar
dat die kneukels wit staan soos sampioene

toegewyd sal ek bly in hierdie soeke

Wednesday, 25 February 2015

ratstokke en oopgebreekte skalie

I

in die karmosyn delta
dryf die appelkose tussen
die humeurige opdrifsels van wrakke
die aarde is lankmoedig
maar wee o wee sy bereik nou gou haar
kwota van hierdie vraatsugtige snuiters
wat bekend staan as die mensdom

ek is keelvol van allerhande gekierang
met mens-en-dier-en grond-siele in
die naam van rykdom
is dit dat meeste mense blind is
vir hierdie kullery?
hoeveel keer kan die mens se hart
die verraad wat hulle pleeg verduur?

die buitensporige sloping van woude
word deur die gieriges met so ‘n saaklikheid bespreek
dat hulle die werklikheid van die afmaaiing van
ons lewens-aar te gerieflik ontwyk

o, hoe ek ‘n smaadrede teenoor
die hardvogtige industrieë
sal klink uit my brandende bors

II

padkonstruksie hou net nie op nie
dis asof ons versot is op konneksie
hoe meer hulle plekke verbind met 
versnellende paaie in die naam van vooruitgang
hoe meer distansieer hulle ons

weliswaar ons is in die middel van ‘n korrupsie van
die edele grootsheid waartoe die mense-hart in staat is
dis net trokke en rekenmeesters
en ratstokke en oopgebreekte skalie
en olie, sweet en bloed wat op die teer drup

die gewelf is ontsteek met
hierdie ontgroening wat 
geen mens kan aanskou
die verwaande senioriteit van die politici
word hoogs geaffronteer as hulle teegegaan word
hulle noem jou maklik ‘n fanatikus of terroris
as jy nie saam stem met hulle 
mens ruik net stink deur hulle duur parfuum

III

ek raak gedurig aan’t tob
as ek nie sterker was en
meer afgesny van die waarheid
sou ek my oë uit my kop gesanik het

waar is die saligmakers van ons tyd?
ons die digters, die musikante
die akteurs, die kunstenaars?
wat kan ons doen?
dalk is ons gelyk aan die niksnut armchair massas,
net met meer luide en kleurvolle stemme?

soms oorweeg ek ‘n kluisenaarslewe wat 
ver weg van die sinjaal van ons tyd is
net doof wil wees in my eie stille onkunde
net visioene onaangeraak deur begeerte
te sien flikker in die dag se ontvouing
wat help dit om te mix en te mingle
en idee’s uit te ruil
wat help dit werklik?!

IV

dit is vieslik baatsugtig om so krygshaftig
te wees in strewe van magdom
almiskie, dit was van vroeg tot nou so maklik om
die kreperende volkere te ontroer en ontplooi
borste opgepof op die galjoene van die sees
               
die oorwinning is so kortstondig
in die sig van die ongenesende wonde
die wêreld fraaiing aansienlik uitmekaar soos
‘n ou ou trui
wat makeer ons dat ons net kan aangaan?
dat ek in die see kan staan en skoon gewas voel?
hoekom raak ons meegevoelens so gou ontslape

ek gryp gedurig die jammerlappie in die kombuis
en vee al wat ‘n oppervlak is daarmee skoon
hoekom net jou kombuis en nie ook die wêreld nie?
helaas, ons is so apaties dat ons ware erbarming verleer het

ek wil nie ‘n relaas van die hele koeëlbloedige prentjie maak nie
maar omdat hierdie woorde voor my oë hang
gryp ek hulle en moet ek dit hier uitstort

soos ‘n skool sardientjies swem ons verwoed deur die fluweel waters
so meesterlik in ons vin-beheer en groepsaanpassing
dit korrelleer nie met ons flambojante smagting na
onafhanklikheid en identiteit nie

V

dit is so griewend dat my digkuns
met soveel wrewel deurdrenk word
maar ek is vir eens ‘n kind van my tyd met
al hierdie gevoelens wat diep in my bors kroepeer

ek wens ek was ‘n goëlaar wat met een swierige klits
al die kwaadwillige mense se wrikbaarheid kon wegtoor
as hierdie woorde deel was van ‘n redenaarskompetisie
sou hulle seker nie ver gekom het nie
maar hier staan hulle spesiaal geselekteer in hierdie gedig
en verspil geen tyd om te sê wat daar gesê wil word nie

‘n woordsmit mag mos ook vol berisping wees
in luide lettergrepe mag die metafore op mure gegraffiti word
dit is nie vandalisering nie
dit is die verspreiding van die digterlike waarheid

laat die woorde ver in die Kaapse kastaiing oprank
en siedaar! kierts regop sal die letters
die wêreld laat wakker skrik
opstaan
en
aandig gee