Showing posts with label Ingrid Jonker. Show all posts
Showing posts with label Ingrid Jonker. Show all posts

Saturday, 18 January 2020

*The seed who wanted to live on the soil of defencelessness

Artwork and photo by Kim Goodwin (Tankwa Artscape, Tankwa Karoo, 2019)

The seed is not dead

 the seed pushes its heart against the drought
 the smell of earth and growth  screams   screams Belonging
 in the ephemeral breath

 The seed pushes its heart against the mutilation
 in the race of the egos
 the smell of sprouting and radication screams   screams Belonging
 in the tunnels of the inextinguishable survival

 The seed is not dead
 not on the mountain nor by the sea
 not in the forest nor in the desert
 nor in the baptismal fire of the sun
 where it lies with cuts through its skin

 The seed is the silent voice in the cosmos
 waiting with rain wind and hail
 the seed is present at all deliberations and decisions
 the seed peers through the ground of secrets and in the hearts of children
 the seed that just wants to sprout in the sun of the Karoo is everywhere
 the seed grown into a tree radiates through the whole world
 the seed grown into a forest rises to the stars

 Without a leaf 

* A re-interpretation of The Child by Ingrid Jonker

*Die saad wat wou leef op die grond van weerloosheid

Die saad is nie dood nie
die saad stoot sy kern teen die droogte
wat Behoort skreeu skreeu die geur van grond en groei
in die verganklike asem

Die saad stoot sy kern teen die verminking
in die jaagtog van die ego’s
wat Behoort skreeu skreeu die geur van ontkieming en vasworteling
in die tonnels van sy onblusbare oorlewing

Die saad is nie dood nie
nog by die berg nog by die see
nog in die woud nog in die woestyn
nog in die folteringsvuur van die son
waar hy lê met snye in sy vel

Die saad is die stille stem van die kosmos
op wag met reën wind en hael
die saad is teenwoordig by alle oorwegings en besluite
die saad loer deur die grond van geheime en in die harte van kinders
die saad wat net wou spruit in die son in die Karoo is orals
die saad wat ‘n boom geword het rank deur die wye wêreld
die saad wat ‘n woud geword het groei deur die hele sterrestelsel

Sonder ‘n blaar

* 'n her-interpretasie van Ingrid Jonker se Die Kind

Sunday, 14 July 2019

water mymering

photographer: Dani Debellis

Stroom waarin die donker
net die donker sien
met jou kan ek praat
ek ken jou beter.

- Ingrid Jonker (uittreksel uit gedig Donker stroom)

ek het vir te lank te diep gedink
dat die dieptes gatvol vir my geraak het
en my vlakkant toe gestoot het

nou mis ek daai dieptes:
daai verkolking van die self
in die liglose vakuum

hoe tragies!
ek is besig om te verdrink
hier in die vlakke waters

asseblief dieptes, kom haal my!
my lyf kan die inperking van
hierdie oppervlakkigheid
nie meer verduur

o dieptes, jy is oper
wilder
en
vryer


water pondering

Stroom waarin die donker
net die donker sien
met jou kan ek praat
ek ken jou beter.

- Ingrid Jonker (extract from the poem Donker stroom)

for too long i have thought too deeply
that the depths have become annoyed with me
and pushed me to the shallow end

now i miss those depths so much:
that vortex of the self
in the lightless vacuum

the tragedy!
i am busy drowning
here in the shallow waters

please depths, come fetch me!
my body can not stand
the confinement of
the shallowness

oh depths, you are more open
wilder
and
freer

Tuesday, 4 June 2019

Die digter is nie dood nie


photographer: Dani Debellis


Die digter is nie dood nie

geskoei op Die kind van Ingrid Jonker

Die digter is nie dood nie
die digter lig haar tong teen haar demone
wat Waansin skreeu     skreeu die stemme
van sin en behoort
in die konsternasie van die verlore siele

Die digter lig haar tong teen haar gene
in die stryd teen die sinneloosheid
wat Waansin skreeu     skreeu die stemme
van die voorvaders en spoke
in die DNA van ons opstandige woede

Die digter is nie dood nie
nòg in die bad nòg op die pad
nòg met die lem nòg met die gas
nòg op die brug oor die donker rivier
waar haar begeerte lê met salwende water in die longe

Die digter is die skim in die krygsliedere
singend met tonge kele en vuiste
die digter breek deur alle sinne en onsinne
die digter tuur deur donker poele en in die smart
van die aarde
die digter wat net wou skryf in die stilte van haar kop is orals
die digter wat vrou geword het sing deur alle tale
die digter wat mens geword het vlieg deur alle harte

Sonder ‘n woord

Thursday, 7 September 2017

Die digter is nie dood nie*

dankie Ingrid

Die digter is nie dood nie
die digter lig haar tong teen haar spoke
wat Twyfel huil huil die keel van afguns en nyd
in die kwatryne van die onsekerheid
Die digter lig haar tong teen haar verlede
in die parade van harlekyne en maskers
wat Twyfel huil huil die keel van onmin en verdriet
in die koeplet van haar kwesbaarheid

...

*gedig in wording