Showing posts with label oer. Show all posts
Showing posts with label oer. Show all posts

Thursday, 1 October 2015

donder en weerlig

donder en weerlig speel opera-opera
op die verhoog van die Midlands
dit is so aangrypend
al ons klein menslike dramas verval tot 
niks 
in aanskou van hierdie klank en lig-skouspel

daar is etlike plekke op aarde waar
ek so getoor voel
daar waar die elemente en natuur so gelaai is
ek voel die donker misterie en
die wakkerheid in die atmosfeer

ek voel my kwesbaarheid teen
die agtergrond van hierdie magiese natuur-vertonings 
tog mettertyd voel ek die salige bemagtiging
in hoe die kleinheid van my lyf 
uitstyg en strewe om
die grootsheid van my siel vol te staan

donder en weerlig maak my nie bang
dit maak my hart bol staan
van 'n oer opwinding

so ‘n senutergende skouspel stroop my kop
van afleidings en projeksies
as ek nie teenwoordig  is in
hierdie drama getiteld “lewe” nie
sal die elementele rekwisiete
die huidiglikheid diep in my huid in ruk en
my so teenwoordig, wakker en
op aandag binne
hierdie heilspellende hede sal laat staan
dat ek oombliklik sal sien hoe
alles om en in my
elektries
lewend
dig
word

Wednesday, 19 August 2015

oer-sprong

ek het niks nuuts om te sê nie
moet ek dan net ‘n spieël wees wat ‘n honderd ander spieëls reflekteer ad infinitum?
‘n kwakende padda wat al die ander kwakendes nakwaak?
‘n pappegaai wat briljant is met na-praat?
‘n krans of grot wat kop-en lyfloos
net agterna eggo eggo  eggo                      eggo                                      
en niks oorspronklik vanuit sy eie diep binnekant kan sê nie?
god weet, ek wil die stem wees en nie die eggo nie!
ek wil die bemagtiging van voorloop en vryheid weer voel
die swier van eie krag
laat ek altyd op die punte van my tone wees
op die punt van my tong
en gereed om in
die oer-sprong-likheid van
die Woord
te spring

Friday, 5 June 2015

windpompe staan kniediep 
in die watergevulde soutpan
net duskant bultfontein
hoor ek die reën roep teen
die snellende motorruite

    wil my lyf terug wees 
    in die heilspellende wouddorp
    van hogsback
    deur boom mis en berg beskut teen
    die onheiligheid van die tyd

nou is ek hier in 
die motorika van
vier wiele spoedend na 
die grit-stad 
van johannesburg

    net gister staan ek huilend teen 
    die hang van die oer-berg
    want ek wil nie hier weg nie
    ek wil hier bly en die maanlig insuig
    en sterlig sweet

Thursday, 29 January 2015

raka

  > drink dié gedig met 'n bottel Raka rooiwyn <

ek wil jou voed met
die bloed
van Raka
sodat jy die wilde dans-pas
van sy stam kan ken
en die ritmes van
Oer
kan
sweet

Wednesday, 10 December 2014

tussen die kriek en die stilte

~ English translation at the bottom ~

ek soek daai element

dit is nie klip
dit is nie water
dit is nie lug
dit is nie aarde
dit is nie vuur
dit is nie mineraal
dit is nie plant
dit is nie metaal

dit vloei nie
dit lê nie
dit groei nie
dit brand nie
tog is dit daar

ek soek daai element
daai iets wat die donker woud op
‘n windlose volmaan-nag
so perfek aanmekaar hou
daar waarin die insekte en voëls
die oorlewing-sparteling vir
‘n wyle
laat vaar
en
net 
stil
word

dit lyk asof al die ander elemente
leef vir hierdie een element
die element wat eenvoudig net hang
dik en ryk

ja dit is ‘n hang-gevoel
so ‘n lywige sensasie  in die neusgate
wat die asemteug eindeloos laat strek
tot in die einder van die longe

hierdie element is waaragtig ‘n noodsaaklikheid

dit is die gom tussen
organika en habitat

daai iets tussen die kriek en die stilte

dit is die heenkome vir verdwaling
dit is die lig wat bly hang in die oog
al het die donker gedaal
en die ooglede toegeval

mens vang nie hierdie element vas nie
dit sal jou ontwyk as jy ander kant toe kyk
en tog, as dit eers aan jou verhemelte gelek het
het dit jou siel verewig gemerk

dit is die element wat die oer-oorsaak is
van rusteloosheid
jy wil dit vashou 
jy wil dit vasklou
jy blameer dit – regverdiglik – vir jou geluk

jou binnenste weet dat
dit ook die wortel is
van
ongeëwenaarde saligheid en
jou hele lewe lank
sal jy daarna bly honger

between the cricket and the silence

i am searching for that element

it is not stone
it is not water
it is not air
it is not earth
it is not fire
it is not mineral
it is not plant
it is not metal

it does not flow
it does not lie down
it does not grow
it does not burn
yet it is there

i am searching for that element
that something that holds together
the dark forest on
a windless full-moon-night
there wherein the insects and birds
let go of
the survival-bustle for
a while
and
become
silent

it seems that all the other elements
live for this one element
the element that simply hangs
thick and rich
in
the
air

yes it is a hanging feeling
such a full-bodied sensation in the nostrils
that endlessly stretches the breath
to the furthest ends of the lungs

this element is veraciously a necessity

it is the glue between
organica and habitat

that something between the cricket and silence

it is the sanctuary for lostness
it is light that stays hanging in the eye
long after the darkness has descended
and the eyelids have closed

one does not capture this element
it will elude you if you look the other way
and yet once you have stood in it and
felt it licking on your palate
it has marked your soul forever

it is the element that is the root cause
of restlessness
you want to hold and cling onto it
you blame it – rightfully – for your happiness

yet your innards know that
it is also the source
of
unequaled beatitude and
your whole life
you will
hunger for it

Friday, 7 November 2014

goddelike polsering

mag ek die oer-pols
diep in my borskas weer voel
daai pols wat my voete in sy mag neem
en my pas vervorm tot 
die wilde dans van diep-versonke ritmes
annekseer my kop met 
die onbedwingbare hartslag van die aardkors
neem my ledemate oor met 
die veelvuldige trom-patrone
kolonialiseer my hart met 
die onverskrokke polsslae van
'n diep-egte menslikheid
evangeliseer my ore met 
die goddelike polsering vasgevang in 
die meedoënlose stukrag van 
die dierlike oorlewingsdrang
hervorm my skelet met die aansteeklike dryfkrag van
hierdie onstuitbare maatslag
daar móét meer en beter woorde wees vir pols
palpiteer
klop
golf
tril
bons
‘n woord wat hierdie onblusbare 
dwa dwa 
in my sielsbrein
kan vergestalt
en
verpolseer

Monday, 2 June 2014

kern

daar skuil ‘n lus in die dieptes
wat stil-stil wag - dormant uitbundig 
dit is heilspellend hoe die vonk
begin tril met die afwagting van die koms
van die kreatiewe tornado
die grond is ryk
kyk hoe giet ons die diep-versonke metale
uit die primordiale smeltkroes
my klei-lyf resoneer met die vulkaniese uitbarsting
met hierdie bloed wat nie ophou vloei
bons die polsering van die dreigende feesviering
die kruine van die golwe hang vir enkele oomblikke
langer in die silwer skyn van die son
my hare staan orent
van al die stemme wat alom my kring

so vol lewe is organika
so baie golwe in elke dag
so veel kwiksilwer sparteling in die brein
die soeke na versadiging ken geen einde
die hart bly kolk al kom die niet teen die deur geklop

die grond word koud in die winter
die spoor word weggewaai
maar die lewe bly tril
die oer word oerer
die inkantasies word meer kontrapuntaal
en die ledemate word sneller
in hierdie dae wat so vlugtig vlerke groei

die elemente is ongenaakbaar
hoe hulle die vel verteer
tog bly die pols diep en sterk
die wilskrag is onverskrokke
in die stryd teen die skaamte
teen die vrees
teen die vlees
en
teen die donker

my rugstring ontdooi elke oggend
en waaragtig, dit is my vlerke wat aanhou kriewel
tot in die primordiale kern 
van sensasie van die embrioniese duister wat
gelukkig genoeg keel het
om te kreun met die moeds-wil van vlieg

Tuesday, 12 February 2013

ek wil weer voel hoe dit voel om inkantasies die wind in te sing

in die kwiksilwerende organika soek ek versadiging
probeer ek my klei-lyf 'n ware rugstring gee
ek verval in 'n tornado van donker sensasies
gegiet in die vrees vir die woord
diep krap ek in my onderbewuste 
opsoek na 'n onverskrokke feesviering van letter en klank
hoe ryk is die dieptes wat my keel net-net kan voel
en oombliklik weer in die niet verdwyn
ek kreun die nagte om
want waaragtig ek wil nie agterbly
ek wil weer voel hoe dit voel
om inkantasies die wind in te sing
ek wil weer voel hoe dit voel
om met my naakte vlees
die ongenaakbaarheid van die elemente
om my ledemate te voel kolk
ek wil weer die resonerende pols deur my are voel golf
ek weier om te ontrafel
ek het nog te veel vlerk wat wil vlieg –
uitbundig wil die heilspellende spel van die lewe
deur duister vrees en skaamte breek
en met hierdie stem, die enigste stem wat ek het,
wil ek my spoor vol en diep trap
uit hierdie lyf 
wat weet hoe 
oer voel in 
die alleen-grond
kom daar 
'n lus 
gegroei 
wat weier 
om 
tot 
die 
niks 
te 
verteer


i want to feel again how it feels
to sing incantations into the wind

in the mercurial organica i search for  satiation
i try to give my body true spine
i fall in a tornado of dark sensations
moulded in the fear for the word
deep i scratch in my unconscious searching
for the intrepid celebration of letter and sound
how rich are the depths that my throat can nearly feel
and then instantaneously disappear into the void
i groan the nights away
for i don't want to be left behind
i want to feel again how it feels
to sing incantations into the wind
to feel with my naked flesh
the inclemency of the elements
whirl around my limbs
i want to feel again the resonating pulse wave through my veins
i refuse to unravel
i have still too much wing that wants to fly –
the haunting play wants to break boisterously
through dark fear and shame
and with this voice, the only voice that i have,
i want to tread my tracks full and deep
from this body
who knows how primal feels like in
the lonely soil
the desire
comes growing
refusing
to
dissolve
into
the
nothing

Monday, 16 July 2012

Gode van die Vurige Vrees


photographer David Cushing

photographer Gilles Chevalier
A very striking and memorable art installation at this year's AfrikaBurn Festival, The Fear Gods by artists Kim Goodwin & Elisabeth Balcomb inspired me to write this Afrikaans poem>

gode van die vurige vrees

die gode loop angstig al om my enkels
wag vir net die regte tyd om hulle tande in te sink
soos wilde oerdiere wag hulle met die aarde se tyd
lank groei hulle ledemate met hierdie wag
en nog langer groei hulle lus met elke nag
die gode loop onverskrokke oor die aarde
kyk nie links of regs
loop ongedeerd deur die lug en oor die klippe
hulle rugstringe buig met die wind
hulle knieë knak met die stof-blitse
hulle oë styg en sak met die son
nooit sal jy hulle uit die oog kan verloor
soos vrees sit hulle om jou keel
herinner jou aan die rigting waarheen jy moet trap
soontoe, soontoe

van daardie middag toe die gode oor my pad stap
was niks anders dieselfde daarna
met skouers, arms, borste, boude en bene
het die landskap gegil van
dierlikheid
'n wilde dierlikheid
gefokus, stil, onstuitbaar
is hulle voete-pas vasgenael in die grond
met soveel oortuiging is hulle god
is hulle dier
is hulle mens

uit hulle oogholtes broei die donker wolke
kolk die lug in een heilspellende inkarnasie
wat god-weet enige oomblik los kan skeur
maar staan, staan hulle in die oog van die storm
vlug nie, lag nie,
geen histerie
net 'n kreun wat saggies deur die linker bo-been breek
staan, staan hulle
op die vlaktes
die gode van die Vurige Vrees –
julle hou die lug,
die hart 
en die aarde
wakker!

The Burn of the Fear Gods
photographer Ed Franc Loverock Babb

Monday, 18 July 2011

Die Oer-Pols


Hier is my digterlike interpretasie van die seksuele smagting...
Die oer-pols

Dit is dit wat stoot
wat gryp
wil uitbars in raserny van instink
dit pols dit sluk
selle wat die oer-oorsprong van één wees wil nastreef
ons kan veronderstel aan die begin
was een bang
een broei-poel
een godsvinger
wat lewe meervoudig getoor het
so gaan dit met die skeppingsdrang
dit is 'n oorlewingsdrang
en om te oorleef moet
die peristalse van sluk
en hyg en stoot
die lewe meegaan
Dit is die bymekaarkom
die aantrekking van water-gebaseerde organismes
in kwiksilwer-sparteling
Dit is 'n oomblik van saamhoort wat meestal eintlik wil afstoot
efemere rekonsiliering van teenpolige vlees
Dit is spoeg en suig
verwonding en heling
Dit is paradoks vasgevang in die verstrengeling van ledemate
Dit is daardie soektog na die oer-pols wat
gewalg het aan die eerste suurstofsel
daardie eerste asemteug van lewe
verbasing en skok dat lewe so moet pols om
aan die  lewe te bly
daardie vibrasie en verrukking van lyf teen lyf
is die uitlewing van die ingebore ritme
wat met ons gekettingde sosiologie verward geraak het
Dit is die metrum van vertering
die oerdier-opslurping van versadiging
die wegskram van uit-tering
die afweer van die onhygendheid van die dood