Monday, 21 July 2014

in a sweat of nutmeg i plant my thighs

in a sweat of nutmeg i plant my thighs
it is with a clean look in my eye
that I populate the canvas with vertiginous ash

in an apocalyptic temper
I guard the orphaned words
with a smudge of fennel and rosemary

rumbling is heard in the distance
over blazing gravel I chase the thorns
the oranges bend down to smell the grass

the rocking tractor 
dives into 
the ordinary parade of stringy pity

i shiver

the charcoaled japanese maple
divides the sky into
a sizzling griddle

the over-exposed ladder
draws its legs closer
and sneezes from its peeling paint

the canvas participates in the fornication
sway, swim, screw, grate and usurp the moment
of lawless energy

my phlegmatic suitcase
frenetically practices
to pinch the desiccated sesame seeds

I lie flat on my back
let the open blue sky fabricate
its own panegyric

- - - 


in ‘n sweet van neutmuskaat plant ek my dye

in ‘n sweet van neutmuskaat plant ek my dye
dit is met ‘n skoon kyk in my oë
wat ek die skilderdoek met duiselige as bevolk

in ‘n apokaliptiese gemoedstoestand
bewaak ek die ouerlose woorde
met ‘n smeersel vinkel en roosmaryn

‘n gedreun word gehoor in die afstand
oor brandende gruis jaag ek die dorings
die lemoene buig neer om die gras te ruik

die wiegende trekker
duik in
die ordinêre parade van seningrige bejammering
                                                          
ek ril

die verhoutskoolde japanese esdoring
verdeel die lug in
‘n sputterende rooster

die blootgestelde leer
trek sy bene nader
en nies van sy skilferende verf

die skilderdoek neem deel aan die hoerery
swaai, swem, skroef, rasper en oorweldig die oomblik
van wettelose energie

my flegmatiese reis-tas
oefen freneties
om die uitgedroogde sesame-saadjies te knyp

ek lê plat op my rug
laat die oop blou lug
sy eie lofrede versin

Saturday, 19 July 2014

warm staal

om warm staal
as skelet te hê
laat ek die moed van die dag
kan
voel
sonder
ophou

Friday, 18 July 2014

sus, oftewel sokker blues

            oftewel, sokker blues

deur blokke en sirkels word daar gestorm, gestamp
en gestoot
die toeskouers gaan mal

op die grasperke hardloop
die pienk tekkies
nee-dankie god vir borgskap!

die haarstyle kompeteer alewig met mekaar
in dringende nastrewing om die geruis van die skares
te crescendo

hoekom kan ons nie die fotograwe vervang
met digters om die sportiewe oomblik
vas te vang nie?

op die aansteekbord
van die nag
sien ek net swart sterre

die wynvat wat my elmboog wat
my hand wat my ken steun
skerm-verslawing maak mens so tam

as al die spel se skoppe die wêreld
van waansin
en hongerte sou red

maar nou sit ek hier sonder fluit
bloedloos opgewonde en onoortuig verbaas
dat sokker my siel so kan sus

Tuesday, 15 July 2014

in ons spore skyn die volheid

Die volgende gedig is geskryf ter nagedagtenis van 'n wonderlike ervaring om vir 'n derde keer die befaamde Otter-wandelroete te stap langs die Tsitsikamma kus in die Suid-Kaap.

in ons spore skyn die volheid

opgedra aan my mede-Otter-stappers

in ons spore skyn die volheid
van die glinster maan
daar is ‘n onverskrokke lus vasgevang in
die ritme van die klim
op en af
en
dan weer
ah
op 
en 
af
styg ons sydelings en
direk van voor die hellings uit
of dit nou ysige winde is wat
dreig om ons van ons voete te gooi
of die see wat heeltemal te vroeg
met 'n diep riviermond rendezvous hou
sal ons aanhou bly loop en klim
en kruip as dit moet

die seerotse is taai onder die klouende vingers
die sand kners ons tussen die tone en tande
maar glimlag ons diep
want die suur knoffel-reuk van die fynbos
maak ons hoog
my vingers gly oor fluweel proteas
en verbeel hoe die pelgrims van vervloë dae moes voel
met soveel getye, woude en wild wat al om
die enkels gluur

dit is stip-oog hinkepink oor klipstrande
behoud van balans grasie en humor
word gedryg en gedryf deur trillende spiere
mag die voetpad oor sand, klip en krans
ons nie laat wankel

dankie Otter vir die droomspore wat ons loop
oor wondersigte van oseaan en krans en woud!

die holte van my mond ril
soos dolfyne en walvisse
       stil-stil kerf deur die kolos water
kom lê die suisende inkantasies diep binne my keel
laat dit resoneer met herinneringe wat
blink met silwer skuim en glinster-golwe
wat diep in poele vasgevang word en
soos die getye
met die aantreklikheid van
die maan
orent
staan

dis die hart wat diep murmuleer oor die kameraderie wat
ons leer om in gelid en harmonie te loop
saam saam
jaag
  die
    asem
      en
        brand
          die
            bene
              met
                die
                    op
                      en
                 klinknael
             die
         knieë
    met
 die
af

nou sit ek ver daarvandaan
in ‘n stralekrans van seesout suurbos en koel-mistigheid
soos wat ek terugdink aan 
die bene wat vlieg oor die heide-plato’s
en ons geen einde ken aan
die vreugde wat vuur en feesvier in ons ledemate
soos          wat             ons                   die                                          vertes
met                         elke                      tree   nader bring

Sunday, 6 July 2014

woorde wat spring

woorde wat spring
wat dans soos die spiere van my lyf
letters wat om my kring
sin wat ek met my bene kan skryf

woorde my musiek my klank
waarmee ek kan dans
op die papier is die woorde mank
maar met my lyf kan hul gek wees en uitwans

ek trek my woorde aan
die woorde trek my aan

binnekort
begin ek my woorde uittrek
en die woorde trek my uit
nou begin die verleidingspel
en alle sinsualiteit word blootgestel

woorde wat rink-kink
en spartel en rol en
gryp en ruk
dit laat my nie los om
asem te skep -

ahahahhhh
moet die woorde bly skep

skep ons!
skep ons!
moet nie dat een van ons van die papier afrol
toe skep nou man skep
geen ophou geen stop
geen huiwer geen flop
geen dink geen kop

die woorde trek aan my hare
kom nou
hieriekant toe
daaikant toe
suig ons van die papier
spoeg ons uit jou mond
laat val ons waar
die dorstige mense ons kan oplek!

Monday, 2 June 2014

kern

daar skuil ‘n lus in die dieptes
wat stil-stil wag - dormant uitbundig 
dit is heilspellend hoe die vonk
begin tril met die afwagting van die koms
van die kreatiewe tornado
die grond is ryk
kyk hoe giet ons die diep-versonke metale
uit die primordiale smeltkroes
my klei-lyf resoneer met die vulkaniese uitbarsting
met hierdie bloed wat nie ophou vloei
bons die polsering van die dreigende feesviering
die kruine van die golwe hang vir enkele oomblikke
langer in die silwer skyn van die son
my hare staan orent
van al die stemme wat alom my kring

so vol lewe is organika
so baie golwe in elke dag
so veel kwiksilwer sparteling in die brein
die soeke na versadiging ken geen einde
die hart bly kolk al kom die niet teen die deur geklop

die grond word koud in die winter
die spoor word weggewaai
maar die lewe bly tril
die oer word oerer
die inkantasies word meer kontrapuntaal
en die ledemate word sneller
in hierdie dae wat so vlugtig vlerke groei

die elemente is ongenaakbaar
hoe hulle die vel verteer
tog bly die pols diep en sterk
die wilskrag is onverskrokke
in die stryd teen die skaamte
teen die vrees
teen die vlees
en
teen die donker

my rugstring ontdooi elke oggend
en waaragtig, dit is my vlerke wat aanhou kriewel
tot in die primordiale kern 
van sensasie van die embrioniese duister wat
gelukkig genoeg keel het
om te kreun met die moeds-wil van vlieg

Friday, 30 May 2014

vlamme-krag

 die gees van vuur sit nou
soos ‘n glimmerende bronslaag
in die wande van haar maag

vuur brand en woed
tot in die diepste vesels van haar gemoed

haar boom-lyf word verswelg deur ‘n tornado van vlam
word sy geroep tot hierdie nuwe brandende stam
op die punt waar sy wil smelt en verteer
skiet die magtige vlam van gehardheid deur haar are
en weet sy, sy kan die skroeiende pyn ontbeer
met hierdie lyf wat getrou saam met haar staan deur
die vlammende jare

hou uit! staan vas!
kom wat wou, laat hy haar loei
laat hy haar skroei
binnekort sal hy haar gees van binne
en haar vel van buite rooiwarm laat gloei

die hittegolwe sal bly groei,
haar lyf met vlammespiese deurkloof
maar sy sal aanhou baklei en stoei
hê geloof in haar standvastigheid
soos ‘n stuk leer sal vlam haar brei
om die vlamme-krag deur te lei
en so haar sellulêre potensiaal toet en taal te bevry

hoor hoe lofliedere uit die hoeke van haar ribbekas sing!
kyk hoe gesange uit haar rugstring 
uitkring!

maar nou lê vlam uitgedoof
en al wat oorbly is die sissende as 
en my tong
wat die vlammende beeldryke oomblik sal bly loof

so het ek geleer om vuur met my eie tong op te lek
te kou en maag toe te sluk om so my eie vuur op te wek
kyk, die fladder flonkering van vlam lyk nes
die fladder van tong
klink nes die flonker van tong
tuis is tong in vlam
dit hoort so graag aan hierdie brandende stam

Flaming Earth Pod
Sculpture by Kim Goodwin and photo by Petru Lötter

Thursday, 29 May 2014

The Earth Pods go up in flames!

 photos by Simon O'Callaghan

Our main mission at AfrikaBurn this year was to burn the three Earth Pods we built last year. This burning of art, what is it about? Is it just all craziness, pyromania, a brief but intensely celebratory revolution or a 21st century form of iconoclasm?
 
Any artist who has created and built a sizable burnable object for the Festival has the space and audience to burn it within safe perimeters guarded by 10 to 15 fire marshals (Note that all works built for AfrikaBurn does not necessarily get burnt; at the end of the Festival you can pack it up and take home with you). Seeing that Kim’s Fear Gods of 2012 did not flame up as spectacularly as wished, he approached this year’s burn with more thought-through planning. This year, unlike the Burn of 2012, there were no fierce winds and rainstorms to dampen the spirits and wood. From the farmers of the area we got the kind permission to cut pieces of dry gannabos spread over vast tracts of land in the Tankwa Karoo to use as burn material within each Pod. Added to this Kim packed each Pod with big pieces of dry thorn wood. It was a lengthy task and a real patience-tester. The interior of the Pod had space for only one packing person. Kim took on the role as Pod-packer. From below on the ground either Ben, Craig or I would pack together armsful of twigs, thorny branches and gannabos, tie a long piece of rope loosely around it all and Kim would then hoist it up. The bundle could only be so big, for the entry into the Pods was less than a square meter. Kim pulled up just under a hundred bundles in total. We had only one ladder, so only one Pod at a time could be packed. Indeed, a slow and zen-like process.

When we returned to the Earth Pods this year, we marveled at how well they looked after a year standing in the stark weather of the Tankwa Karoo. A few little birds used it as landing spots and we even found a nest in the tallest Pod. We removed the cabling and rebar - for they were not needed anymore. Clearly the Pods could stand on their own three feet without any support in all sorts of inclement weather. (Though, when Kim climbed into the first Pod to check how packing is going to be done, my heart pounded in my throat. What if Kim's movements in the Pod make the thing come toppling down? Do I run out of the way to save my own life or do I run to catch the few hundred kilograms of Pod and save Kim's life?) By the end of filling the Pods, Kim was one properly scratched, pierced and itching individual. I took a very gingerly climb up the ladder just to appease my curiosity on how the pods look like with all the filling packed inside. Oh, what an aroma captured in those Pods - just like the smell of freshly built weaver's nests.
 
Why is it that we burn? As AfrikaBurners we have often had the conversation about temporal art and letting go of Western concepts of monetary value, meaning, and cotton-wooling. While there are people who invest in art and pride themselves with the value and name of the artist, AfrikaBurners delight in burning these cherished beliefs to the ground. Yes, there is a quasi-maniacal aspect about burning! But more than that it brings forth a primal experience. Fire teaches us the meaning of conflict and peace, growth and death, scourging and purging. At AfrikaBurn it has become clear to me that the flames lapping around the sides of the art works are in itself an artwork. Fire has a hypnotizing aesthetic that makes us feel warm, safe and visionary.  Setting an artwork alight in a cold Karoo night is definitely much more spectacular than watching the slow and inevitable process of soot and pigeons gathering on the more permanent public sculptures in cities and towns. The flames you see curling over the Playa at night are the very flames that ignite shifts in each and every onlooker. It may be the smallest shifts, even just a fleeting question or idea that jumps in the mind to stir any stagnant air and bring a spark to the breath. Ahhhh.

The Art crews build their respective pieces in record time. And it is advised to burn them in record time. From catching conversations from some of the organisers and fire marshals at the Burn, it is preferred to have the bigger pieces burn with a fast and dramatic display of flames. The slower and longer a piece burns the quicker the attention of the instant-gratification-seeking-audience dwindles. And we do not want that, now do we?
 
The Pods burnt well. They were great balls of fire flaming in the sky, just as Kim had envisioned.

The last flaming Pod was pulled over by cabling by about 6 men, causing some comedic relief as the cable initially slipped from the hands causing the men to all fall down! But a second time round, gripping the cable tighter and fiercer the Pod came crashing down with flames and ash trailing like a long sigh.
 
It was hot. It was exciting.
 
The sobering part is the morning after – a lone bird came flying over the burn scars. Was it my imagination, or was he looking around for his high perch in the Pod's wattle branches and could not find it for it had disappeared overnight? Facing the burn scars brings up all sorts of memories and mixed emotions. Your eyes are the first to feel the loss of a beautiful man-made landmark. Disorientation sets in. Then a slight tremor of a heart-ache.

AfrikaBurn is not for sissies. The harsh conditions make surviving sanely and creating convincingly that much harder.

You stop the choke in your throat and step up into function mode – still-warm coals, metal wires and ashen sand is all that is left, and it ALL has to be cleaned up and taken back home with you – it is after all a leave-no-trace event. It took us two mornings to clear the debris of the burn. By this time any enchantment of being a pyromaniacal non-conformer and visions of flying high like an iconoclastic hero has worn off. Energy depleted. Body heavy. With an ashen brow you peer into the barren distance and feel the skin on your heels flicker with the flame of transience...

...and you wonder what can you burn next time?

***

Article "Demystifying the Desert-Dwellers: AfrikaBurn for the Uninitiated" in the latest Art Times >
http://issuu.com/arttimes/docs/south_african_art_times_april_2014

Thursday, 3 April 2014

tussen die lugholtes van my ribbes

dit is daar waar ek wil wees
daar waar kontinente van klank uit
my keel en vingers vloei
en ek aan 'n hele nuwe aarde geboorte gee

daar waar die magtige digkuns 
die ritme van die dag bepaal

ek voel alewig die klop in my keel
die nimmereindigende spits van my ore
ek staan op aandag
gereed vir die magtige vers
wat met volbloedige vlerke op my palms gaan land

ek grawe in die see-skulpe opsoek 
na die waarheid van die woord
ek krap onder die volstruispoot se toonnaels
honger vir die metafoor wat alle metafore sal oortref

die woorde lê soos spook-spore
op die skadu's van die nag 
weier om gesien of gevang te word

en tog, soos klein swart poppie-saadjies 
kom lê die 
voortdurende wilskrag van 
die poësie
tussen 
die 
lugholtes 
van 
my 
ribbes

as die woord kom
weet ek hoe verruklik die lettergrepe soos 
ryp snye avokado op my tong sal smelt

laat ek diep binne die greep van die woord lê
maak my lam, maak my onbewus,
maak my vlieg, maak my lag,
maak my ril 
en
maak my vry

Monday, 17 March 2014

into the deep salt of the ear and paper

in a language other than my mother tongue
i look for the hollows in my throat 
where the rain spiders can spin a web for my words
i fold my shoulders open
as if i had wings
feel the newest air fill my jowls
and every other crevice

and relieve me of my screen and button addiction

i am so in love with my idea of solitude
do i really know what it means?
is it a place where the scar tissue
in the mind and soul
can rest
and not get stung with unnecessary twists?

not just my mind and soul
but my skeleton feels the exhilaration
of the sad freedom of solitude

in the silences between the words
i hunger for the ritual of soil and water
and fire
simply this:
to touch these elements with all of my senses
the act-ual melting into the elements
and nothing more
if it does not come i am going to break
or break free

between dreaming, writing and shrinking
i choose writing
because it is a real caress weighing down
right into the deep salt of the ear and paper
where my proud anger can breathe a bit of looseness
into its rigidity
and rinse the mouth of all dread
and loosen the belt around my selfishness

i refuse to categorize anything
leave space for grey matters
it is both jeans and circumtrance that shape us
no running away from either, even though they keep 
falling off the restless bum

i have an indefatigable desire to 
be a better person than I am right now
i feel helpless, continually wanting to awol
to the deep pools where i can swim the seasons into each other
to my fantasies of words 
basking eternally under the sun
I want to run in the rain 
and feel again the slipperiness under 
my bare feet tripping over mud and gnarly roots

the days of the quaking reality 
trembling in the hand
are luckily not yet past


diep in die sout van die oor en papier

in 'n taal nie my moedertong
soek ek vir die holtes in my keel
waar die reën-spinnekoppe 'n web kan spin vir my woorde
ek vou my skouers oop
asof ek vlerke het
voel hoe die nuutste lug my kiewe
en al die ander holtes vul

en verlos my van my skerm- en tikbordverslawing

ek is so verlief op my idee van eensaamheid
weet ek regtig wat dit beteken?
is dit 'n plek waar die letsels
in my kop en my siel
kan rus
en nie verdraai word met onnoddige kinkels?

nie net my kop en siel
maar ook my skelet voel die uitbundigheid
van die hartseer vryheid van eensaamheid

in die stiltes tussen die woorde
honger ek vir die ritueel van grond en water
en vuur
eenvoudig dit:
om die elemente met al my sintuie aan te raak
die waar-agtige smelt diep in die elemente
en niks meer
as dit nie gaan kom sal ek breek
of vry breek

tussen droom, skryf en krimp
kies ek skryf
want dit is ‘n ware vertroeteling wat diep inweeg
reg in die sout van die oor en papier
waar my trotse woede 'n bietjie losheid kan inasem
in sy rigiditeit
en spoel die mond van alle skrik
en maak die belt rondom my selfsug los

ek weier om enige iets te kategoriseer
los plek vir grys affêres
dit is beide gene en omstandighede wat ons vorm
geen weghardloop van enige een, al hou hulle aan
om van die rustelose boude af te val

ek het 'n onversadigbare begeerte om
'n beter mens te wees as wat ek nou is
ek voel hulpeloos, wil alewig weghol
na die diep poele waar ek die seisoene aanmekaar kan swem
na die fantasieë van my woorde
verewig bakkend in die son
ek wil hardloop in die reën
en weer die glibberigheid voel onder
my kaalvoete wat trippel oor modder en dig-geknoopte wortels

die dae van die beurende realiteit
bewend in die hand
is gelukkig nie verby

Saturday, 15 March 2014

your sleep


                  for Kim

when you fall off to sleep
you glow
like the inside of
an almond
so alluringly touchable

yet Sleep is guardian of the body
shielding you from the world
and my stirring hands

your sleep is the still sleep of marble
sculpted by the gentle blade of shadow
and night’s light

you sleep quietly like plains of amber
open for the night to discover you in
all your sleeping splendour
the moonlit clouds break open
in whispers at the sight of your slumber

how blessed to wake next to you
like waking next to
a murmuring field of rye

if only i could be there 
deep within your sleep
and feel so entirely close to you,
so completely with you