Friday, 31 July 2015

on the kitchen table she lies herself down

on the kitchen table she lies herself down
chopping her layered flesh up
as ferociously as she does onions
slicing her squirming limbs
as keenly as she does cauliflower
her tongue rolls off the bloodied surface
wagging and wailing
it has come undone
it has lost a hold of her body
for the first time standing loose
and on its own
a bit frightened in its sudden independence
this loquacious piece of flesh
feels a tingle of something
call it a tinge of excitement
that now it can be expressing
free of and from the body and brain
shamelessly feeling the liberation
to enunciate its wildest fantasies 

Tuesday, 28 July 2015

The Cross Roads VII

In a maelstrom of blankets and dust, curses and glares,
the Cave-Dweller is decidedly on the path of war.
In great insanity he is searching around his gloomy cave for
his left-hand glove. He claims that he has worn it only a day ago.
The Anarchist whispers in the ear of the Prehistoric Postal Agent
“What is all this fuss about a threadbare glove? Why don’t you go to
the Other Lands and get him a new pair?”
The Prehistoric Postal Agent stunned at the impertinence of this request
glowers at the Anarchist and whispers fiercely back into his ear
“It is against the rules of our industry to supply our services to
the selfish needs of a temperamental oaf.”
The Anarchist feigns a stutter “B..b..b..but I thought th..th..th..that
your agenc..c..c..c..cy is all ab...b..b..bout fulf..f..f..filling all sorts
of s..s..s..selfish needs.”
The Cave-Dweller long aware of this whispering grabs a stone, 
throws it in a blind passion into the corner of 
the meddlesome whisperers and bellows “How dare you miscreants 
scheme right under my nose?!”
The Anarchist leaps up and in a tone of unsubtle mirth proclaims
“The Prehistoric Postal Agent has kindly offered to procure a new pair of gloves for you.”
“I have said no such...” but before the Prehistoric Postal Agent can 
finish his sentence the Cave-Dweller runs to embrace him.
“Your services to save my dire situation will not 
go unrewarded” the Cave-Dweller chimes in 
tones never heard from his mouth before.
From the shadow of the overhang the Wretch 
shakes his head and murmurs “What is this Cross Roads coming to? 
A Prehistoric Postal Agent turning into a charity and 
a Cave-Dweller feeling and showing immense sense of gratitude?”
For all this while the Carillon stunned into silence by all this ruckus
demurely asks “Should I be ringing in this evolutionary news for times to come?”
The Prehistoric Postal Agent hisses through his clenched teeth “You don’t dare.”
The Anarchist so pleased with the turn of events clamours with
triumphant waving of the arms “Please do, Madame Carillon.
Your ringing will in truth pronounce the devolution of life at 
the Cross Roads and everyone needs to take note of it.”
As the confusion of the day settles in everyone’s minds
the Loner comes traipsing sleepily from the cairn of 
stones to investigate what all the excitement in 
the cave was about. In his casual stride he trips over something.
It is a besmirched left-hand glove.
Scarcely recognising what it is, he unstitches the thing
and winds up the tattered threads into a tight little ball
and mutters to himself “I will gift this to our
esteemed Prehistoric Postal Agent to use as packing string.
He will be most grateful.”

Sunday, 19 July 2015

stadsduiwe

die stadsduiwe
sprei soos peperkorrels 
oor die winterlug
ek is bly hulle oorleef 
die gehardheid van ontwikkeling 
as die duiwe nog 
hulle dapperheid en 
gesondheid van 
verstand kan behou
dan kan ek ook

Thursday, 16 July 2015

opsoek

met bene uitgestrek en omhoog oor die reëling
word ek wiegend weggevoer met die greyhound bus 
die swart vrou langs my se arm peul oor die sitplek
soos sy deur haar whatsapp flits op soek na vriende om te teks
steek sy my met haar elmboog tot in 
die ongemaklike werklikheid van busry

in die wolke soek ek my drome
in bob dylan soek ek my woorde
oor en oor luister ek na sad eyed lady of the lowlands
opsoek na leidrade

die einste vrou hier langs my vou haar arms inmekaar
nadat sy besef die flitse van my spasie-irritasie 
is gemik op haar annekserende elmboog
ek bewonder hoe sy met gemak haar oë toemaak 
en in haar warm vel en groot oë net so sittend kan slaap
soos 'n baba hang haar kop op haar bors
en vlieg die kilometers ongesiend verby

ek staar nog stip om my heen opsoek na leidrade

haar donker vingers is amper dieselfde kleur 
as haar baadjie se koper knope
haar kopdoek bedrewe om haar kop gevleg
ek is bly sy slaap
want nou kan ek haar in my helder wakkerheid 
noukeurig betrag
en haar oomblikse stil lewe raak skilder in vers

Wednesday, 15 July 2015

ma en dogter in die tuine

in die botaniese tuine
voel dit soos paradys
ouhoute en witstinkhoutbome
waterkuile en eende
stilte en clivias
klippe en kranse
twee swart arende
moyeni en tulane
wat takke en kos aanvlieg vir
hulle ses-weke oue kuiken
sproeiers oral op die grasperke
dit is so idillies
ek vergeet dit is winter op die hoëveld
op elke bankie wil ek myself uitstrek
in elke skadukol wil ek droom oor
hoe lekker ek kry
dit is alles nog lekkerder omdat
my ma sonja ook saam is
ek kan sien hoe die lig in haar oë ophelder
as sy in haar gunsteling laan afstap
sy kla nie een keer oor haar seer knie of enkel nie
sy is rustig en ongejaagd
ek hou die meeste van haar so -
tydloos in die botaniese tuine
wat voel soos paradys

           Walter Sisulu Botaniese Tuine

Thursday, 9 July 2015

but it is okay

but it is okay if i don’t capture
the thrills
the volcanoes
the fire
of the Love
because in quiet trust
our hearts also
love one another in
simple small beats
keeping
the rhythm 
softly shimmering

Wednesday, 8 July 2015

volcanoes

ooijooijooi all these feelings make little
explosions in my blood

i think and think of this love
and it makes me tingle through
to my nerve ends

i try and try to make little volcanoes
within my verse
to capture the life
the fire
the burning
the hot molten flow of this love
that refuses to stand still and
grow cold

this love keeps reshaping into whirls
that does not want to let go of its
fierce hunger to dive into
the core of the immensely small,
quiet and intimate beginnings of its life
and bloom and arch outward into
the great expanse
and make it be
felt
in me
and
in you

Friday, 3 July 2015

Music of the Ancestors

I originally wrote a poem The Voices of the Ancestors for part of a performance piece at the AfrikaBurn Festival in 2012. I recently reworked it so as to be performed within my current music performances.

Soon after re-writing the poem I discovered an incredibly powerful documentary Alive Inside about the effect that music has on dementia and Alzheimer sufferers. This film shows footage of these sufferers totally disconnected with life in the frail care centers across America. They are at first quite lifeless, unresponsive and even angry. One man has a vision to bring these individuals back to a "connectedness" via the listening of music. The people start engaging, smiling, laughing and even dancing again. It makes so much sense that music has this power. But these institutions simply function around the traditional "medication" and dull their senses rather than enlivening them. 

Since watching this film this poem has become even more meaningful for me. I am aware that the poem can come across as quite "New Age". Whatever your taste in poetry, please read it with an open mind and heart.


Music of the Ancestors I

Let the Music of the Ancestors
shake the Walls of our Existence
Let the Music strike Deep into the Heart of our Beings
and sing the Harmonies of Solace into our Souls

Let the Music of the Ancestors
break open over the Plains
and sound over the entire Earth
the Song that sounds in our Dreams
pushes through the Cracks
and clings onto the Marrow
and does not let go
until it transforms our Bodies
into one Transcendental Wave

Let the Music of the Ancestors burn with the Celebration of Breath
burn with the glistening Peaks of Waves
burn with the Memory of Primordial Frequencies
that once reverberated in our Primal Ears

Music sings in One Language
that all Bodies and Souls fathom without rationality
It is the Unrest of Music
that challenges our Sense of Peace
It is the Embrace of Music
that teaches us to stand Together and Love

Music of the Ancestors II

The Vast Space begs to be filled
with that Sweeping Line of Sound
that colours Space with that Wondrous Harmony
that is so strongly at Home in our Souls

Let the Sound of the Music rise
like the Wind rises
rise like the Tide rises
rise like the Flame rises
Let the Music vibrate
Let the Music cascade through our Souls
and let us live livelier than ever before

Let our Music break through the Deserts,
break through the Forests,
break through the Oceans
Let Fish and Bird hear We can
Resonate With Song just as They can do

Silence is blessed
yet Music is more so
It is a Resonating of the Soul
a Baptizing within that Vibration that gives Life
to our Hearts and Minds

Music moves like Flame
searching for Air and when it is released
it gushes forth like a New Spring

Thank you Music for bringing Solace
in the Dark, Cold and Lonely Days
With your Warmth we can believe in our Dreams
with your Light we can see to the Edges of the World

Thursday, 2 July 2015

we, like rock


we, like rock, endure many pressures
and contort into shapes and strata
eagerly awaiting the day the sun will emblazon
our souls’ odyssey and reveal the quiet writing of our stories
in deep shades of bronze

Wednesday, 1 July 2015

ek is nie my sillabes nie

ek bly skryf en hard-op dink
gedissiplineerd in die hoop dat
die magiese vonk
op my hoof gaan spring
ek kan nie bly gedigte skryf
oor vlerke, wilskrag, 
vryheid en onverskrokkenheid
ek MOET dit weer begin LEEF
ek het nie ‘n keuse nie
ek is nie my sillabes nie
ek is my vlees en bloed

Tuesday, 30 June 2015

so teenoorgesteld van my

skryf is so plat, witvlakkkig en
een-dimensioneel

ek is ‘n skrywer,
dus moet ek toegee dat
my lewe plat, witvlakkig en
een-dimensioneel is?

laat die berge wat
so teenoorgesteld is van my
in hulle volheid,
multi-dimensionaliteit
en tydloosheid
my 
bevry

Thursday, 25 June 2015

jou hart vergroot

met slegs ‘n handvol klank-golwe kry Beethoven
dit reg om groot energie en edelmoed
soos die sterbelaaide heelal
voor ons voete te gooi
jou hart vergroot
geen woord kan hierdie gevoel waarlik vasvang
met die aanhoor van hierdie musiek
word alles wat onmoontlik was
skielik moontlik
in die drama van die resonante frases
word die grootsheid van god, natuur en mens saamgeweef
die hart is op een slag vervuld en smagtend
hierdie musiek kan nie help om ons ewige hunkering na
dit wat hoër en groter as ons is
bloot te lê

your heart expands

with only a handful of sound-waves Beethoven succeeds
to throw great energy and nobility
like the star-laden universe
in front of our feet
your heart expands
no word can truly capture this feeling
with the hearing of this music
everything that was impossible
is suddenly possible
in the drama of the resonant phrases
the greatness of god, nature and man weaves together
the heart is at once fulfilled and desirous
this music can not help but to expose
our unquenchable hankering after
that which is higher and greater than ourselves

Wednesday, 24 June 2015

indruksels

my gedigte is 
die simptome van
onderdrukte indruksels
wat op wonderbaarlike wyse
uitgedruk word

Tuesday, 23 June 2015

grate and peel

the city lights grate the dark night
slivers of souls peel from the gutters

Sunday, 21 June 2015

mag die musiek soos sterre

 mag die musiek soos sterre
en edelgesteentes
in ons are oopbreek
sodat millennia se strewes en visioene
wonderwerke
in ons murg openbaar

may the music break open like stars

may the music break open
in our veins like stars
and gemstones
so that millennia of strivings and visions
unfold miracles
in our marrow

Saturday, 20 June 2015

i write fire

when i'm cold i can't think poetically
i simply see the narrow reality of the limits of my body
my mind shrinks into survival

but no I protest!
i will kindle some verse
to heat me in this freezing moment
i won't set my poems alight
paper burns too fast
i will burn the poems 
within my imagination
this incantative spell of letters following each other
will have to flame so hot to make
my heart beat fiercely with that feverish pulse 
to keep my body from succumbing

i have a fear that i will shrivel up
and transmogrify into 
a single shivering pore of gooseflesh

do not let me down, Poetry!
i need you in this cold hour
out on the streets of Cape Town
the sun has set
the shadows lengthen with inclemency

i think fire
i write fire
i breathe fire
this is all i can do to keep the cold
from clawing its way into
the last warm folds of my skin and heart

Thursday, 18 June 2015

versified breathing

i surrender myself to
this peaceful hiatus
i give each line to an in-breath
so that thought and breath collaborate
in the making of this poem

this is my meditation today

stripping my mind from distractions
to let only percolated thought into each line
quiet rhythm of breath and word
stitching this moment into healing

i stare into the distance
tremoring on the horizon of my mind
can i hold this breath extra long so as to arrive at the far reaches of my mind

aaah, versified breathing
i must do more of this

Wednesday, 17 June 2015

dit is daai drang

dit is daai drang
daai dryf
wat jou kiewe laat bol
en jou verewig maak kwyl
van die verruklike versoeking
om sillabes en verse
tussen tand en tong te byt
jy sal nooit tevrede wees met
net een helping
jy soek altyd meer en
meer 
jy sal geen versadiging ken
die honger sal bly
die jag sal nooit rus

Tuesday, 16 June 2015

klein glinsteringe

dit is te danke aan poësie
dat ons kan lag
dat ons kan vergewe
dat ons kan huil

daai klein glinsteringe in die lewe
is stukkies poësie
wat die oop oë raak sal sien

ons tonge, tale en stories is deurdrenk met poësie
dit hoef nie uitgebasuin te wees
in metafore nie

dit is dikwels net ‘n stille teenwoordigheid
aanwesig in voetstappe en krakende houtvloere

daai rillings wat in my ruggraat vonk - 
dit is poësie 

Sunday, 14 June 2015

dieper dors

die probleem met die hedendaagse mensdom
is dat ons nie diep en gereeld asemhaal nie
ons val holderstebolder in elke dag in
nie dat elke oomblik ‘n intensie, bedoeling, betekenis
of sielsoortuiging hoef te wees nie
maar jirre, ons jaag verby
soveel magiese oomblikke
ja, ons oë is wa-wyd oop van al die koffie en suiker
maar wat van die oë van ons siele?

daai onvervangbare oomblik
waarin ons ons dieper dors kan les
dit sit daar waar ons
ons hand uitsteek en net
daar waar die punte van
ons vingers
begin tril
daar sit die opwinding en avontuur

daar waar jy net so ietwat buite
die gewone groef van kom en gaan beweeg
daar is dit waar jy vryer leef
en dieper asemhaal

Saturday, 13 June 2015

my dye wil ook bydra tot die skryf van die poësie

ek moet weer poësie in my lyf kry
my ledemate moet leer om weer die letters te skryf
hierdie gelê-ery en gesittery terwyl ek die digkuns skryf
moet ‘n einde kry

dit is die probleem:
my hand neem die oorhand in die skryf van die poësie
my rug, my torso,
my skouers, my wange, 
my tone, my enkels en
my dye wil ook bydra tot
die skryf van die poësie

die hand mag deel hê aan die poësie
mits hy nie die pen gryp om die woorde vas te pen nie
die hand moet eerder lemoene pluk
en in stukke breek en op die tong plaas
sodat die poësie vanuit elke oranje sel
tussen die tande kan ontplof

poësie is nie gelyk aan die skrywershand nie
dit moet meer as dit wees
hierdie kort lyn tussen kop, hand en papier
is net te onavontuurlustig

laat die lyn afdwaal na die kniekoppe
en hulle maak skarnier in klinknael sillabes
draai af na die voetsole wat klim na bergpieke
en poësie onder die hoogste klippe uitgrawe
laat die lyn dan omwentel na die dye
wat met uitbundige krag
die ritmika van die digterlike dans inkleur

ek vra mooi: moenie net jou hand waag aan poësie
waag jou hele lyf daaraan

Friday, 12 June 2015

waarheid en woord

die woorde bring die waarheid uit in my
daar is nie ‘n manier om my waarheid te ontsnap nie
ek kan aanhou woorde skryf terwyl ek
my waarheid probeer vermy of onderdruk
maar net vir so lank

ek kan nie in woorde sit wat hierdie waarheid is
tog voel ek wanneer ek in die waarheid leef
en ek voel wanneer ek nie daarbinne leef nie
en so ook weet my digkuns dit
en geen truuk of masker
sal haar flous nie

sy werk saam tot op ‘n punt
as die grens van waarheid na 
onwaarheid oorskry word
weet sy dadelik
omdat sy so diep verweef is in 
my hartklop, bloed en vesels voel sy onmiddellik 
wanneer my kop en lyf in onwaarheid 
en onderdrukking verkeer
sy weet sodra my pols verander
en die kleur van my bloed vervaal
sy skrik wanneer my asemhaling 
die gewone uitbundigheid kort

hoe ookal ek kulkunstenaar speel
ek kan net nie my digkuns fop nie 

Thursday, 11 June 2015

rivier en son

soos rivierstrome moeiteloos
oor klip stroom
stroom die frases van musiek deur
die ravyne van tyd
kalwe dit my siel uit in
diep holtes waarin
die melodieë soos helder waterpoele blink

as die musiek nie speel nie
is dit soos droogte
en kan die dorre rivierbeddings nie meer wag
vir die feesvierende frases
om uit die wolke te breek
en die honger holtes van ons ore
te verkwik met salwende harmonieë nie

suiwer suiwer suiwer mag ons siele bly
in die versuiwerende klank van musiek
die klank kolk oor my
en soos ‘n bedrewe toornaar
trek hy my siel van binne na buite
en voel ek hoe die musiek soos die son
seëninge oor my lyf uitspreek

Wednesday, 10 June 2015

asseblief

uit die kilte wat uit die skaduwees trek
voel ek hoe die ys-toue van die winter
kouer en nouer om my trek

in die saaiheid van die lewe
probeer ek
digterlike sin te kry

want hoe kan die dae net so verby steier
en die droesem van my drome
so aan my verhemelte klou?

vanuit die niet kom iets
en vanuit die roes kom iets blinks
weer gegroei

die warm son vou oor
my ledemate
soos ‘n warm duvet

moet die nag nie kom nie
want dan word die lyf koud en stil
en dink ek vanuit ‘n eenvlakkigheid

asseblief laat die dae terugkeer wat ek
die koue wegdans
met bene verstrengel in warm ritmes

Tuesday, 9 June 2015

knak

ek maak die kasdeur oop
en sonder om ‘n woord te sê
bestudeer ek die skarniere
en kalkuleer
dat wanneer hierdie woedebui van my
ordentlik sy piek bereik het
hoe om hierdie deur te benader
sodat ek die ding met een slag
reg van sy skarniere kan af
                                        knak

Monday, 8 June 2015

gereed om te sterf

die son is ‘n klok
wat my ledemate met sy
golwe warm resoneer

ek staan ekstra regop in die kafeteria om beter
die tuisgemaakte roomys te kan betrag
ek kies die amoretto en suurlemoen

ek gaan sit buite in die winterson
en tel my seëninge in
elke tandrillende happie

dis koud in my keelgat maar o so warm is my vel
ek kan vir ure lank net so sit in die son
en vergeet van enige grootmens-plig-of-strewe

waaragtig! die hoogtepunt van
bekoring
is my vel in die son

dis soos droom, skep, dans
jy voel die harmonie van die sfere helder in 
jou siel vibreer

jy voel die grense verdwyn 
soos jy saamgeweef word met alles en almal
jy smelt in ‘n diepe geluksaligheid

ah nee, ek moet bieg dat vel in die son oortref word
deur die gloeiende bekoring van 
die liefde vir jou

want om lief te wees 
is so vervullend dat 
ek gereed is om te sterf

    dit is heerlik om te dink aan liefde en sterfte
    veral as ‘n mens dit kan doen in
    die skyn van die son

Saturday, 6 June 2015

ek draai in sirkels met oë wa-wyd oop

ek draai in sirkels met oë wa-wyd oop
totdat ek kind-naar word
ek wil oefen om al die objekte in die draai-kolk
met sekuurheid raak te kan eien
ek sien 'n wit-glans boud met poësie opgeskryf
 - iewers het neruda ook 'n sê gehad - 
die jong seun kyk met 'n afstandelikheid na 
die groen artisjokke
onder my gryp die weefsels van die mat 
my stewig aan die sole
hy vermoed ek gaan heel waarskynlik binnekort omtiep
in duiseligheid
maar ek kan nie ophou draai en kyk
dit is grasdakke en houtpale wat elke keer teen
ander hoeke in my oog val
en dan is daar die sagte kopkussings
en die blink kasdeure
wat soos halva en kakao-poeier inmekaar smelt
my ooglede wil nou swaar toeval
maar ek hou aan
asof ek die marathon hardloop
en beide die grieke en romeine wil oortref in prestasie

Friday, 5 June 2015

windpompe staan kniediep 
in die watergevulde soutpan
net duskant bultfontein
hoor ek die reën roep teen
die snellende motorruite

    wil my lyf terug wees 
    in die heilspellende wouddorp
    van hogsback
    deur boom mis en berg beskut teen
    die onheiligheid van die tyd

nou is ek hier in 
die motorika van
vier wiele spoedend na 
die grit-stad 
van johannesburg

    net gister staan ek huilend teen 
    die hang van die oer-berg
    want ek wil nie hier weg nie
    ek wil hier bly en die maanlig insuig
    en sterlig sweet

Thursday, 4 June 2015

Vlees - Flesh

my vlees, o my vlees
waarheen lei jy my?
na die lig?
na die donker?
hoe weet ek wat is jou intensies -
jy wat so vry van my leef?

my vlees, o my vlees
ek is nogsteeds nie vry
maar jy is

watter dag gaan dit wees
wat jy my waarlik gaan bevry?

neem my hart
neem my kop
en elke senu-punt
in jou greep
neem my oor
sodat 
my woord
ten volle
vlees
kan
word

flesh

my flesh, oh my flesh
where do you lead me to?
to the light?
to the darkness?
how do I know what are your intentions -
you that live so free from me?

my flesh, oh my flesh
i am still not free
but you are

which day will it be
that you will truly liberate me?

take my heart
take my head
and every nerve-ending
in your grip
take over me
so that 
my word
can
fully
become
flesh