ruisende waters

daar is die sekerheid dat die soektog
die skerp invalshoek sal behou
sodat die belangstelling
en toewyding nie sal taan

solank bly ek glo in 
nuwe metaforiese ontdekkinge

die ink-riviere kronkel skraal
die dag sal kom wanneer hulle skouers
sal uitdein en die banke triomfantelik opstoot
om plek te maak vir die ruisende waters

an evening

raindrops coughing against 
the flower petals

serenity is the warm water-bottle 
between my feet

words falling under
the penumbra of
the hand

waiting 
for the heart
to quieten

silken cheek of my doll
lulls me to sleep

the clock hacks the evening air
into charmless chunks

baie lig

om baie lig te maak
verg vele draadwerk

perfek deurmekaar

die digterlike bewussyn is gemosaiek 
soos bollende paisley druppels
wat 
perfek
deurmekaar
om mekaar bons

'n malle rapsodie van kinkels en kwinkslae
verwar die fokus
maar
mettertyd sal die oog inzoem
en sekuur
die digterlike objek eien

woord-krummels

kyk die woord-krummels wat ek
agter my gooi soos hansie en grietjie

in tye van verlorenheid
sal ek my oog op hulle gooi
en my pad terugvind na
die hart van sin

ink-trails

Here is the last of the three poems I wrote this last week. 
I found the inspiration from a short story by the Argentine writer Jorge Luis Borges - The God's Script. In the story the Aztec priest Tzinacan is held captive by Pedro de Alvarado. After seeing a vision Tzinacan claims that there is a divine script of fourteen words (and 40 syllables in total) that will assure his freedom. 
The fourteen words are never revealed. He does not get released. 
I thought of my own fourteen words equaling 40 syllables and wrote these poems around them. 
Good practice for the verbal mind.

ink-trails
                          for james

sometimes the confidence 
inflates the letters

i have a suspicion that the words 
laugh at our mortality
their ink-trails often carry more 
than our blood-trails

there is just no way to find shelter and sleep
with this instinctive curiosity 
conflagrating in our minds

the ancestors have such a hard time 
keeping watch over us
especially with the emphasis on the I

they never thought that 
their tummies will turn with
such insatiable hunger 
that is caused by all their listening to
our incessantly wagging tongues

it is the togetherosity of the spirits

that sweeps up all the imperfections

and stores it in the great larder of wisdom

* * *
The fourteen words I chose are: 

confidence, mortality, shelter, sleep, 
instinctive, curiosity, ancestors, I, 
hunger, listening, tongue, 
togetherosity, imperfection, wisdom

wisdom comes

          for james

wisdom comes when we embrace our imperfections:

in this we shall stand in togetherosity

until peace settles on our tongues

oh wonder, oh woe

our ancestors have left us with 
a glut of wealth and poverty

keep listening to 
the rich hunger between 
the you and the I

do not fear your curiosity - 

that is the whetstone that keeps your instincts

cutting a path through the obsidian forest

make generous place for sleep

for it shelters our eyes against the glaring reality

of our long-suffering mortality

it is good to learn 

to let go 

of all this bipedal confidence

come here, come lie down in the shade of these words
curl back into 
your silken surrendering self 

without seeking shelter

          for james

without seeking shelter from that exposed ledge
look with confidence
your mortality straight in the eye

when you go to sleep 
may your instinctive curiosity 
breed liquid dreams 

you're not aware of it but 
the ancestors walk with you daily
it is not just the lonely I 

turn your hunger into listening 
your tongue will soften 
its desire to fill space

from a place of togetherosity 
will our imperfections 
move towards wisdom 

i have many meanings

i have many meanings
and relish in double entendres
don't think you can stop me 
embracing double messages and ambiguity
i have many intentions
i am fluid
i am changeable
i am seasonal
i am ebb and tide
why mean only one thing 
when i can mean many?
celebrate my contradictory nature
drink a toast to my paradoxical tongue
i am after all just a poetic being

roep my op jou naam

roep my op jou naam
sodat ek die son 
op jou tong kan sien

ek bly loop op die aarde

ek bly loop op die aarde

opsoek na 'n opregte ars poetica

ek blaas my asem oor die pieke van berge

en raak net-net aan die bevryding wat 

die kleur van my bloed elke dag beloof

my kop dans oor die duiselige afgrond van die dood

dit is die droom wat 

die gemoedstoestand laat bly pendulum

die swaartekrag se gevangeskap

laat my nie die grond minder liefhê

ek klou verbete aan die herinneringe

van humor wat my identiteit sal 

verkwik met klanke van lag en skerts

want klip het mos ook lagspiere 

wat oor eone verewig is in 

die sediment van kreatiwiteit

aha die kuns is waaragtig om 

die liefde

die lig

en die liggaam

met oorgawe te vertrou

dit sal ons moederskap versterk en 
die sterre sal deur ons selle breek

ons siele sal in skaamtelose naaktheid

terug die natuur insmelt

en sodoende sal die oer weer vernuwe

en hoera! ons perspektief halsoorkop gooi

die pols versnel tot heling

ons moet nie vergeet van ons ritueel

en van ons seksualiteit

ons moet bly sing in ons slaap

sodat die smagting kan bedaar

en ons kan fokus op die son

ons stemme sal oprys in stilte

en verbasend sal almal ons hoor!

beskuldig my van surrealisme

ek gee nie om

want die tong is die nuwe sekondewyser 

gooi die woordeboeke weg

want die vel is aangestel as die nuwe vertaler

dit is nou die tyd om te vlieg

verder en meer volhoubaar as die mees manjifieke voëls

dit is nou die tyd vir vrede

wat deur alle vroulikheid sal vuur

ons sal uiteindelik die betekenis in 

die waters sien glinster

te veel realiteit

die wêreld bestaan uit net te veel realiteit

te veel vaste voorwerpe

‘n oorvloed van materie

ek hunker om al hierdie fisika af te skaal

die elemente is so in my gesig

ek begeer stukkies vakuum tussen my

en dit alles wat so tasbaar is

met tasbaarheid kom kwesbaarheid

kom vertering     wegkwyning

en siedaar                             verdwyning

aha! dit is mos waar ek wil hê

dit moet alles wees

shoop! inglip in die niet

spikkels van my siel

die soliede saamhoort en saamwees
van lyf, siel, bewussyn en energie
stukkies van elk bly agter na die dood
niks is ooit
totaal net weg nie
as stukkie lyf agterbly
bly daar ook stukkie siel agter

dit is hoekom ek sal bly skryf
iets van my lyf, siel, bewussyn en energie
kleef onverbiddelik aan my woorde vas
laat my woorde spikkels van my siel saamdra
so sal my siel die pad bly vind
in die chaos van die wêreld

jaagtog van die kele

gedoriewaar die plante hou net nie op met rank nie
en dit terwyl so baie afgeleefde siele net
meer en meer verwese word
die soetheid van die verlange het 'n manier om
deur die rigiditeit van tyd te druk
daar skiet 'n snak van verligting
sodra 'n hart vertaal word
dit is nie die kilte buite maar die kilte reg hier
binne die tong wat die rillings veroorsaak

terwyl trollies deur die malls hinkepink
het die stoffasie by die huis die kans
om al die geheime in die huis uit te lap
goddank die verlepte blomme het nie oë
om die verdeeldheid te sien nie

die oortonnels is versper teen
die verstotenes se gille 
hoekom is daar soveel verbasing as
wegkwyning die orde van die dag word?

die jaagtog van die kele breek deur 
die eucalyptus se blare
die filantrope begin belangstelling verloor
in die kwellende mensdom
die betonblaaie het net nie dieselfde manier
om die goue skynsel van die son uit te straal
soos die uitspansel van die afrika veld

ruk die brandblussers van die mure
gooi hulle in die see
as die stad moet afbrand
dan moet dit
die wolkekrabbers gooi net te veel skaduwees
die son se taal sal ons 
beskerm teen 
die verdriet

kan ek ek wees en ‘n ander

puis-je être moi et un autre?

                - J. J Rousseau

kan ek ek wees en ‘n ander

gelyk?

saam wees

ek en ‘n ander

ek gelyk wees aan die ander

die ander gelyk wees aan my?

gelyk kyk

voel

asem

skrik

skryf

wakker

honger

?

kan ek ek wees en ‘n ander

gelykertyd

gelyk lyk?

dieselfde gesig

dieselfde hart

dieselfde lyf

dieselfde naam

saam

ek en ‘n ander

?

mag my woorde toor soos kardemom

mag my woorde toor soos kardemom
heilspel soos komyn
brand soos rooipeper
sus soos kaneel
prikkel soos brandrissie
behaag soos neutmuskaat
en
bemoedig soos gemmer

hoekom

hoekom is verslawing
so na aan versalwing?

gegiet

vir Antjie Krog

haar siel is gegiet in 
die vorm van Poësia

- niemand het al die vorm gesien nie 
maar ons weet goed dit is daar -

net 'n paar siele kan smelt tot in
hierdie vorm 
sonder
om
te
kraak

selfie

the excavation of the Self

the superficial i-xploration

from where this will to make

a photographic portrait of the Self?

the capture of the hero of your own story

the desire to be your own celebrity

the documenting, websiting,

blogging, tweeting,

facebooking and instagramming

of the Self and for the Self

the strange 21^st century tendency to expose the Self

on the brickless walls of cyberspace

why do we want to sit in a cold photo-booth

to be captured by a machine?

it is so passé to be captured by bureaucratic eyes

and offered onto the lense of Big Brother

with drab and smileless faces

we will press the camera-button ourselves to

photograph our rehearsed smiles, why thank you!

how many extra centimetres our necks and arms will have to grow

we refuse to ask anyone to do it for us

we will do it ourselves, we insist

welcome the Selfie: where the Self is in control of the Self

 - we believe and hope so -

we want to be the rulers of our own fate

designers of our own roads

publishers of our own faces

we refuse to be automatons in

the soulless mechanics of existence

we will glow

we will be beautiful

we do not need catwalk-mouths to

pose and pout for us

we will smile our own smiles

and steer in our own direction

the time that we wait for someone to

choreograph our fate is long past

it is now the time that we empower our own lives

and it begins with 
the Selfie

vice verse

why have a verse full of virtue?
can i not pen one full of vice?
a vice verse -
confessions of jealousies
rhymes full of ill repute
greedy hands and venomous hearts
lying tongues and sweet deception

horlosie

dit is die vreemdste fenomeen 
mense wat hulle horlosies so 
onbeskaamd en onbevraagtekenend
teen die mure laat pryk
en hoe afstootlik die tendens om
groter en nog groter horlosies uit te stal
elke sekond wat aftik kap 
die atmosfeer in groteske blokke
hoe onesteties en steurend
kan niemand anders dit sien nie?!

stridulate

i learnt a new word today:

stridulate -

(of an insect, especially a male cricket or grasshopper) make a shrill sound by rubbing the legs, wings, or other parts of the body together.

and i fly with its sizzling syllables

right into

the dusky corner of this poem

wooosssshhhhhhhhh

with resonant surety

the verses begin to rub against each other

and a soft vibration begins to spark the silence

stshshstshshstshshhhhhhh

the shrill frequencies move into an ever higher pitch

and soon a dervish of hissing and crackling

breaks through the seams of the stanzas

krrrrrrsccccckkkkkkchchchchchctjtjirrrrrrrrrrrr!!

what could the intentions be 
of these piercing oscillations set loose in this poem?

attracting mates or scaring off competition?

krrrrrrsccccckkkkkkchchchchchchchchtjtjtjtjrrrirrrrrrrrrrrr!!!!

the metaphor becomes agitated by this quivering word

the air is bothered and all ears try hard

to guard themselves against this wild metallic rasping

tjtjtjtjtjrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!!

all high-pitched energy depletes itself sooner or later

the tones are losing their earsplitting edge

a hoarseness sets in

grhrhrhgrgrgrgrrrrrrrrrr

the strident angst can no longer hold

the stridulating pace relents

the sun sets and a stillness soothes the air

sssshhhhhh....

suig

uit die kleiputte sleep sy haar tong
in watter taal moet sy skryf om verstaan te word?
hoeveel keer moet sy 'n vertaler soek?
soos haar vingerafdruk, haar oë-kleur
en die bolling van haar rugstring
kon sy nie kies in watter moedertaal
sy gaan praat nie
tog voel sy so diep geheg aan 
hierdie taal waarin Raka asem gekry het
die taal wat haar dikwels so alleen laat voel
sy hardloop agter die laaste vestings van
die bekende lettergrepe -
lettergrepe waaraan sy suig 
soos moederstieties

Die Klein Gedagte

ek vermoed ek dink te groot

te diep

te ver

dink klein

dink hier vlak naby my eie oog 
    my eie hart

as ek bly snuif agter die gat van die Groot Gedagte

gaan hy my bly ontwyk

soek vir die Klein Gedagte

so klein dat ek hom tussen

my duim en wysvinger kan vasdruk

en net duskant die kleinste lugholte

tussen my ribbes kan indruk

die Klein Gedagte sal tevrede daar sit

klein wortels en blaartjies sal begin spruit

en filigraan deur my borskas rank

hou vas aan daai Klein Gedagte

laat hom bollemakiesie slaan in my kop

hy is nie bang vir enige iets nie

nie eens vir die Groot Gedagte nie

daar is ‘n sterk sin van vervolmaking in

die bewussyn van die Klein Gedagte

ek weet dat al sou ek belangstelling

in hom mag verloor

sy grootte geensins sal verander

nie kleiner of groter sal hy word

komaan, leer om met kalmte 

en genoegdoening

die Klein Gedagte te bemin

min plek vat hy

en lig lê hy in my kop

ek het geen vrees -  

hy sal my nie laat omtiep 

van buitensporige gewigtigheid 

uit die mond van die suigeling

mag ek verewig 'n suigeling bly

en vir altyd aan die volborstige tepel

van die Woord suig

moet my nie speen nie seblief -

vassuigende ankering het ek nodig

in hierdie wankelrige bestaan

solank

solank daar in 

die skeure van 

die geheue 

ligkokonne 

bly 

klou

onder donker water

die wreedheid van die woord

vang net nie die omvang van die verlies vas nie

laat ek nie die woord blameer -  

die wreedheid van my eie onkunde

maak my lomp deur die wêreld steier

die alewige honger na essensie

laat my beendere lostrek van mekaar

ek is moeg ek is moeg

om elke keer terug te keer 

na hierdie raad-op wees

na hierdie woord-op wees

ek is onder donker water gedompel

ek spartel of hyg nie na lug

gehul in ‘n armsaligheid

wat so swaarmoedig aan

my skeurende gemoedere vasklou

ek kry myself nie beredder van

die teneerdrukking nie

     die mier loop onderdeur

     die lig en skadu’s van die druiwe prieel

     salig onbewus van die groot stuk hartseer

     vasgevang in

     hierdie 

     snikkende

     monoliet van 

     'n mens-lyf 

gooi houding!

die skrywershand moet

met houding

klem om die pen

‘n houding van seëviering

‘n houding gegeur met

‘n knippie onverskilligheid

en ‘n leksel onbesonnenheid

enige houding kan jy gooi

solank ‘n ware poëtiese vernuf

ten toon gestel word

vir hierdie eksperiment

sal ek nederigheid

en fokus op tekortkominge

in die agterlaai bêre

kom binne houding

jy word genooi om

jou alleswetende neus

die digkuns in te steek

gooi houding met

‘n los tong

en ‘n wip neus

en moenie vergeet houding is nie houding

sonder verbeelding!

as jy wil oorleef as digter 

gooi houding!

stroop

laat ons terugkeer hiernatoe:
die eenvoud van skep
laat vaar die kompleksiteite en hoogdrawendhede
stroop die skeppingsdaad tot iets
so vaartbelyn en ongerep
dat ‘n enkele resonans die pupil van die hart
sal laat oopblom en tot verligting ruk

onderwys

gee my 'n onderwyser 
wat my inderdaad 
onder wys
'n leermeester wat my
die onder kant van sy voete wys
die onder kant van die grond
die skaduwees onder my kieliebakkies
my alles kriewelend onder die son wys
wys my onder die matte en stofpote van sitbanke
wys my onderin die spook-kelder 
onder die belt
onder die klere
onder die oseane
onder die bewussyn 
alles so diep onder verborge wil 
ek so bittergraag gewys word
moenie my bo wys nie
daar is te veel lig en helderheid
wys my onder
daar ver onder
daar waar ek sonder huiwer ondersoek kan tref
en my ondervindinge met ware onderskeid 
en trots kan onderteken
daar waar verborge onderwerpe behandel word
en die onderrig so diep onder gerig word
dat daar 'n daadwerklike ondersteuning
sal groei in die ondergrond van alle dinge
daar waar die duister misterie
gloei in geheime
en onderhandelinge en ondervragings
met soveel ondeurgrondelike passie nagestreef word
die bogrond kan bietjie doen met onderbenutting
ons sal waaragtig ondergaan 
as ons gedurig boontoe wil mik
dit is jammer dat die onderwys onderskat en ondermyn word
dit is hoekom daar onderlangs so baie onderonsies uitbreek
ons is onderworpe aan 'n tekort aan 
kennis van die lewe se onderdele
laat dit 'n onderhoudende onderneming word
om onderdanig te wees aan die 
wonder 
ondergrond van die
onder 
wys