Friday, 24 October 2014

klou en wag


ek lê in die bed met 
‘n pen vasgeklem in my hand
en ‘n papier gekrater onder my elmboog
wagtend dat my drome heel moontlik
die pen sal vat en
die nag se poësie sal 
neerskryf in die hoop dat
die griffels die weg sal wys
en die rigting sal skryf binne-in
die stuk wit wat die kaart 
van my kreatiewe lewe sal uitlê

miskien
sal die swart rots
blink
in die reën en son
en tekens
sal die toekoms
helder in my oë
flikker

ek het geen probleem om te wag

pen in hand

‘n stille krag

Sunday, 12 October 2014

we touch right to the nerve

we touch right to the nerve
of each other’s bodies
we do it without cutting open
or seeing blood
we feel each other right to the marrow of the bone
we rock each other to our most neurological core
be kind in my deeds and words
it might be intangible and unseen 
but one rough word or unchecked gesture
can cut where more than blood will bleed

Friday, 10 October 2014

poëtika en pyn

               vir my pa, louis

met jou het ek ‘n selfoongesprek oor soprane
seer skouers 
warm water sakke
blokke ys
oudword en eensaamheid
en moenie vergeet
die nagtelike koninginne
en dit alles deur wisselvallige opvangs

tog 

deur die helder oomblikke
reis daar oor die dun en onsigbare lengte van die selfoonlyn
soveel poëtika en pyn

Thursday, 9 October 2014

they are calling the rain

every night i hear them
calling the rain
be it discipline instinct pattern
they are calling the rain
every day breaks with a dry and dusty wind
and still i hear them
full-throttled croaking
beseeching the rain
be it habit thirst desperation
we are all calling
for
the
rain

Wednesday, 8 October 2014

die lug van my rug

begin die dag met ‘n lang en diep inasem
vanuit die diepste put van
die helderste
en
skoonste lug
laat elke borrel lug my rugstring
trots en
regop
en met ‘n vol-vertroue-houding uit laat vou
laat die holtes tussen my rugwerwels self
die bron van suurstof en lewe wees
laat die lug die lug van my rug so erg begeer
dat die lug nie meer tevrede met homself is nie
maar kom drink van die lug van my rug
  

Monday, 22 September 2014

nuwe stem

met die vibrasie van hierdie nuwe stem
begolf ek die kuswande
van die gevestigde Ecca lande
en slyp ek skerp die snykant van my tonglem

met die sinsasie van tong teen tand
ril die rugstring van my verhemelte tot in die verstand
val ek halsoorkop oor elke sinsnede
vermallend opsoek na woordelike rede

totdat die kern van alle senuwees versinsualiseer
en geen tongval my sal keer
dat wanneer my stem gaan opstaan
my liggaam en siel agterna sal gaan

 *ek het vandag hierdie gedig van my herontdek. Dit is geskryf in 2008 en is die eerste gedig wat Ecca gepubliseer het toe ek lid word van hulle digtersgroep (die bundel Spaces, 2009). Dit is so lekker om 'n gedig van soveel jare terug te herlees en nog gelukkig met die inhoud daarvan te wees. Dikwels is ek skaam oor my jonger dae se digkuns, maar hierdie gedig het my nou verras en weer inspireer!

Friday, 19 September 2014

Let me not to the juncture of false hearts

Let me not to the juncture of false hearts 
Admit to trickery. Truth is not truth 
When it breaks when it breaking finds,
Or warps with the trickster to trick:
Oh no, it is in an ever-steady state,
That spots the masks and is not beguiled;
It is the sun to every seeking eye,
Who sees the light, although the quest never ends.
Truth’s not the world’s fool, though doubt and deceit 
Within its greedy claws comes.
Truth alters not with the mind’s knife and the tongue’s spear,
But lives it out even to the edge of sanity.
If this be error, and upon our instincts prov'd
The heart never lived, nor no light ever mov'd.

*I used the structure (and minimal quotation) of Shakespeare' sonnet 116 Let me not to the marriage of true minds to inspire this parody

Monday, 15 September 2014

geprogammeerde blomme

vir wat sal ek myself so
verstar in my blindheid?
myself verblind met my starheid?
in hierdie rare hoë-haakskoen oomblik
kom sit ek in die kar
weg van almal
die bruilofsbabbelry en geglimlaggery
is net te veel vir my
ek kom sus myself met die gly van die pen
haakskoene gegooi op die dashbord
wil ek net hierdie saterdag-middag
aan die slaap sus
met al die seëninge van ‘n veronderstelde jesus
met al die gefranchisede bruilofs-vereistes
die siellose seremonie-saal
die verblindende wit rok
en verkoekte strooimeisies
wil my hart net weghardloop
van al hierdie geprogammeerde blomme en gelukwensing
hardloop my voete na 
die hoek van die agterjaart vol leë stowwerige glasbottels
en geroeste draadstoele
niemand sal my hier vind nie
deur die rumoer is ek onsigbaar
oomblikse stilte en onmalheid

Thursday, 11 September 2014

that damned curtain!

you have seen that curtain on the aeroplanes
separating business from economy class
seemingly wanting to hide the rich from the not so rich
the comfortable from the not so comfortable

what the fuck!

i just don’t understand how 
a piece of blandly coloured fabric can separate
business from economy
i thought the two belonged together!

why the fuck?

how many of those curtains are out there
reinstating apartheid in the skies?!

the insurgency is burning hot inside of me
how is this piece of unsightly drapery going to prevent me from 
leaping from my tight economic seat to go pouncing 
right into the spacious luxuriousness of business class?

i do not mind that there are people who can afford
double the legroom and more degrees of seat recline
larger personal TV screens and premium food and wine service
amenity kits with socks slippers pajamas eye masks and toiletries
more privacy and increased cabin staff to passenger ratio
i do mind that curtain though
it is so starched with separatism
it spoils my enjoyment of the miracle of flying

i have been asked that if i could choose
on which side of the curtain i would like to sit?
my answer : not either
i will sit on the wing, why thank you
there where all the sky is my legroom
all the air is my nourishment
and all the clouds and coloured spectrums of light
is my in-flight entertainment

that curtain is obstructing my hopeful view of humankind
doesn’t anyone realise what a pitiable gesture it is?
it is disgusting how it stands in the way of progress 
fuck it! rip it down! rip it down!

these piddly little curtains only symbolise
narrowmindedness way over its sell-by-date
it is so incredibly hideous and abominable and offensive
so frightfully absurd, appalling and depressing
this classism just does not belong in the unbounded skies!
how can we allow this on the aeroplanes that cross
borders and bring nations and families together?!

i have been asked that if i could choose
on which side of the curtain i would like to sit?
my answer : not either
i will sit on the wing, why thank you
there where all the sky is my legroom
all the air is my nourishment
and all the clouds and coloured spectrums of light
is my in-flight entertainment

argh!! that curtain annoys the hell out of me
however the air-hostess keeps on 
tugging and pulling it shut
i can see right through it
call me a socialist, i don’t care!
i just don’t have the stomach for this sham
it is a masquerade of a vicious kind
all that the curtain does is to demonstrate
how mindlessly we are perpetuating shameless discrimination!
if the plane gets bombed or crashes, ALL will suffer the same fate
the curtain won’t then distinguish the rich from the not so rich
the comfortable from the not so comfortable

i will sit on the wing, why thank you
there where all the sky is my legroom
all the air is my nourishment
and all the clouds and coloured spectrums of light
is my in-flight entertainment

curtains belong on stages and
in puppet shows

this type of hiding and dividing makes me sick!
damn that curtain! rip it down! rip it down!
jubilantly cut it into a thousand pieces 
and throw it into the freedom of the winds

Thursday, 28 August 2014

uprightness

when
stick
will 
be 
called 
upon 
to
crutch
the 
fatigue
in
the
bones
let
the 
memory 
of 
the
last
uprightness
flower 
into
the
sky
and 
hurdle 
the
body
against 
the 
cringe 
the 
hunch
the
fall 
and 
shout 
out 
so 
that 
no 
one 
will 
walk 
past
without 
seeing
this 
willful
proof
of 
life

Sunday, 17 August 2014

smell the ash in my eyes

it looks like
the gnarly sky
is headed towards
an outburst of
dark leaded drops
if only I can taste the sky-water again
come rain come wash away
the soot of the black-blistered land
we have had enough fires and smoke
enough hatred and killing
the bodies can not keep upright in
this soulless aridity
smell the ash
in my eyes
peace is a forgotten word
the tumescent earth
has forgotten how to breathe
belligerence abounds
the mountain buttresses
shake with
the
spasms
of
suffocation

Tuesday, 12 August 2014

wonderlike malligheid

sluk terug my kwylende tong

getye smelt oor my voete

deurmekaar voetspore

blydskap van reunifikasie
wink diep en so ekstaties in my een oog
klou ek aan die liefde
geen groter blydskap as hierdie
verskrikking van die spinnekoppe en hulle rakke
slaat die wonderlike malligheid in die pleister van die mure

uit die oneindigende windrigtings
kom vissermanne se aas-asems gejaag

die vuurvliegies vlieg in my hare
verbyster my pad

die vreugde knyp my aan 
die binnekant van my kieste

hoe deel ek hierdie met die wêreld?

Sunday, 10 August 2014

ek smag

ek smag vir uitbreiding transformasie verandering 
en 
transendering

gooi my boks weg
tyd vir kreatiewe vernuwing
hoe ver moet ek die ek strek
tot ek tot op nuwe ongekarteerde terrein opdaag?

goddêmmit ek wil iets skryf en sê
wat nie soos ek klink nie
wat nie beswadder is met die eng kanvas
van hierdie een enkele kleinsielige en 
kleinoppervlakkige ek nie!

die gewone eerste persoon vertelling
raak nou afgesaag
gee die eerste persoon oor na iemand anders
die oorspronklike ek se choreografie
heers nog te sterk
gooi haar uit
haar soort is nie nou welkom hier!

oorbewolk oorskadu oorvloed oorbevolk oorbefok met die ek

smagting na splinternuwe vorme van uitdrukking
honger vir nuutgeskepte simbole
en
dors vir nooit-vantevore-gehoorde inkantasies

kan ek vir ‘n oomblik aan amnesia ly
en asseblief nog ‘n sin vir die digkuns behou?

kan ek vir een helse kreatiewe oomblik
vry van die bewussyn van self wees?
kan ek ‘n ontdekkingsreisiger wees
sonder die ek-sindroom?
net vir enkele seisoene soek ek geen self-en wêreldkennis 
geen konteks en geen geskiedenis
geen verbintenis en geen behoort
geen assossiasies en geen onthou
en asseblief geen taal
laat ek los van dit alles kan staan
om toet-tale vryheid aan my digkuns te gee

                ontginning van onontdekte klip

ek gaan oefen om dit reg te kry
om vry van my eie beperkte en
beperkende denke te wees

dit sal seker help om van tyd tot tyd
die ego op te gee
maar ek baklei daarteen - ek is geen boeddhis
my lyf is so deurtrek met die ek-aroma
my gees so gehul in die ek-stralekrans
wat is die kans dat ek buite
die ek kan bestaan?!
  
her-bedink her-ontwerp
de-programmeer
en her-programmeer

skielik sien ek my                            ek               daar in die koue verte opgekrul lê
sy voel so aangetas met hierdie honger en 
soeke vir ‘n ander self
sy is moeg

tog weet sy
al wat die ek sal red
is die waterput van haar verbeelding

Thursday, 7 August 2014

just try

scream status 
count results
all right 
think out passwords
turn around
sirens 
waves collapse
crush float exasperate

shouting oceanic expanse


peephole to the essence of life



shiver in the corner of your box


tumble over snowfields

try to wipe the taste of the syllables off of my tongue

just try
and i 
will 
slap
you

Tuesday, 5 August 2014

beperking

ek is verbaas daar is
nie meer van ons wat mal raak
weens die beperking van ons twee oë
wat net vanuit die sentrum
van die gesig
 - op hoek van Neus en Tempel -
kan sien

Saturday, 2 August 2014

verant-woorde-likheid

ek weet die woorde agtervolg my
ek kan hulle net nie sien nie!
ek kyk al om my heen
sonder vorm sluip hulle
hoorbaar is hulle hygende asemhaling in
die gate van die lug

donder weet, ek is verslaaf daaraan om hulle in ‘n vorm te giet
ek kry net nie genoeg daarvan!
god weet, hierdie skryfkuns is goed vir die hart
dit oefen die palpiterende spier teen ‘n ferm en ritmiese pols
senuwees staan pen-orent
geen afskaling van my waaksaamheid
my oë staan op stokkies
ek wil enige iets in die nabye en in die vertes 
kan raak eien en dit omskryf vanuit
die kwylende vervoering
ek soebat dat die verruklike harmonie en
die uitbundige ekstase van die skrywershand
nie
verdwyn
nie
ek skryf dit diep in
die gryn van my wese
laat dit soos ‘n hipnotiserende mantra in my resoneer
en my nooit laat los

dit voel asof die verant-woorde-likheid
net te groot is om die woord te laat kwyn
die gevoelentes metafore en objekte
sal my nooit vergewe as ek hulle so kop-en beenloos
in die stof laat lê
ek sal dit uitdruk tot die laaste druppel toe
al is dit die enigste ding wat ek doen
dis vervulling genoeg
om beelde en beindruksels
uit
die
swart
griffels
te
giet

Wednesday, 30 July 2014

in the dappled pine forest a lost parachute grips the needly leaves

in the dappled pine forest
a lost parachute grips the needly leaves
the scorched shadows screech with the cicadas

the startled sarong
buys time and
unyokes her hips

the cracked lampshade
crouches
under its moth-eaten masking tape

the bookshelves and files try hard
to disseminate knowledge and order
from their sadly silent and immobile position

she sits on the see-saw
carelessly rocking
her volatile restlessness

the world’s disputes are so accustomed to
the wretched knots
of their vicious repetitions

despite tsunamis, deluges
and flash floods
water always retains its balanced and affectionate nature

lose your bristly sense of non-involvement
pluck all the rubber from the factory yards
hang them in one gigantic flying and gliding installation

the cells are stealthy and mischievous
the mouldy ceiling and its dead mice
greet the ol’ factory of the noses

the tickling froth blowing on the waves
heals those suffering
from starchy unhappiness

the washing powder is oh so docile
as it swirls and rolls
pushes and prays that the blood will wash out

in die sonbevlekte dennewoud klou ‘n verlore valskerm aan die naalderige blare

in die sonbevlekte dennewoud
klou ‘n verlore valskerm aan die naalderige blare
die verskroeide skadu’s gil met die sonbesies

die verskrikte sarong
koop tyd en
ontboei haar heupe

die gekraakte staanlamp
buk
onder die mot-gevreetde maskeerband

die boekrakke en leêrs probeer hard
om kennis en orde te versprei vanuit
hulle droewige stilte en onbeweeglike posisie

sy sit op die wipplank
sorgeloos wieg
sy haar ongedurige rusteloosheid

die wêreld se dispute is so gewoond aan
die vervlakste knope
van hulle venynige herhalings

ongeag van tsunamis, vloede
en frats golwe
behou water altyd sy gebalanseerde en liefderyke geaardheid

raak ontslae van jou stekelrige sin van nie-deel-wees-van
pluk al die rubber van die fabriek-erwe
hang hulle in een reusagtige vlieënde en swewende installasie

die selle is slinks en ondeund
die skimmel plafon en sy dooie muise
groet die reuktuie van die neuse

die kielie-ende skuim wat waai op die golwe
genees diegene wat
aan stram ongelukkigheid ly

die waspoeier is o so gemoedelik
soos dit draai en kolk
stoot en bid dat die bloed sal uitwas

Monday, 28 July 2014

geloof van die poësie

terwyl die oggende hul koffie drink
raak my hart aan't palpiteer met die afwagting van
die koms van die Groot Gedig

terwyl babas huil en mense doeke omdraai
tob ek oor die volgende lyn van
digkuns wat ek gaan skryf

terwyl mense die wêreldstreke wil oorneem
kook ek die woorde in my pot tot
in die essensie van die sin daarvan

terwyl kinders in skoolbanke kriewel
leer ek myself om
van hierdie beperkte woordeskat stukkies kuns te maak

terwyl die riool hard pomp aan die wêreld se kak
sif ek deur my eie kak opsoek na die goue lyn wat
my met die sentrum van die kreatiewe gode sal verbind

terwyl die wêreld se lug en grondweë verstrik raak deur wiel, vlerk en rook
ontknoop ek my eie strikke om helderdenkend tot by
die vibrerende bron te kom van die mooiste metafoor

terwyl mense die aand toeryg met diep slapende asems
vou ek my skedel en hartsvlees styf om 
die geloof van die poësie