eerste gedig vir jou

my oogwimpers wil

jou sternum ontsetel

my wangbene wil 

jou heupbene ontsluit

my vingerpunte wil 

lofliedere oor jou onweerstaanbare glimlag openbaar

my tong wil 

die chiaruscuro in jou siel oplek

my verhemelte slaan uit in hoendervleis

soos jou stembande deur my murg vibreer

my ondeunde tande wil 

jou kniekoppe soet en sappig verbrysel

my soele lang inasem wil 

jou hele rugstring insuig

my basuinende uitasem wil 

al ons ordentlikheid skaamtes versigtigheid en makheid

uit hierdie wentelbaan verwilder

my elmboë wil 

in jou dye insmelt

my nek wil 

diep binne jou murg nesskop

my kop wil 

verdrink in jou ribbekas

my hart sit ek teen jou ore

sodat jy wild en wakker die koorsagtige klop kan hoor

my borste druk in braille

die hartstog teen jou ruggraat in

my hande wil 

die blom van jou lyf oopspiraal

7 sept 2024

alles pas perfek

sikloniesritmiesdawerend breek 

die begeerte en ongekarteerde erotika
en lei die vlees na die geestelike
die metrum word maatloos
so polsend lewendig
ek voel 'n ongeëweneraade gevoel
wat die woorde ek het jou lief
ver oortref

ek prewel gedigte teen die mure
teen die deure
op met die plafon
uit die vensters
diep in die rumoerige vere van die matras
alles is so helder
so gedelinieerd omlyn
passie só helder vlammend
het ek nog nie ervaar nie
'n passie wat perfek tussen die lywe oopbreek
geen stuwing of wrywing of ongemak
geen struweling of teenstand of weerstand
passie so perfek en vaartbelyn gevorm
in en om die genitalia en ledemate
om alle bewegende begerende begeerlike dele
in perfekte gewig en balans
teen mekaar te laat uitswel en uitrys

na my triomf van 'n konsert het jy gekom
om by my te kom inkruip
om my binnenste en buitenste diep te vertroetel,
ek soek nie na die pieke vanaand
- te veel verrukking vervulling en verligting vir een aand -
loop net oor die kontoere van my flanke
heen en weer in en uit
jy toor my met jou sikloon
en maak my ore intuimel
erotiese inploffing
die tonnels in my lyf het nog nie hierdie vlak
van uitdelwing ervaar
ek voel soos 'n gietsel wat deur
die vuur van mortaliteit
vernedering skaamte vrees
ongeduld frustrasie
verwarring aftakeling
gelouter is
en vandag vir die eerste keer uit
die keramiek-dop breek
jare se weerstand en opstand
in die erotiese vermengsels
oplos en wegsmelt

lê jy nou so self-versekerd en tydloos
soos 'n berg, die see, 'n klip
so gemaklik in hierdie naby-wees

O, Vuur-Lam
pêrel jou sweet onder my vingers
ek staan verbyster oor hoe jy die velde van
my begeerte meet en navigeer
nie net jou lyf
maar jou siel straal van die eros
wat perfek binne my eros inkolk

vir breyten

die leemte wat jy los

breek die hart

soos 'n swael-seisoen

wat nooit

ooit

weer sy draai

oor die   a  a  r  d  b  o  l

gaan gooi nie

jy is onvervangbaar

jy is onvervangbaar

weet dit helder soos 'n vlam in die murg

dit wat jy  weet van my lyf en hart en wilskrag 

en weerloosheid en verwardheid en verlorenheid

en aftakeling en verwyt en spyt

al die harmonieë kras en swewend deur my vingers - 

hoeveel daarvan het jy al gehoor

dit kan ek nie wegvat!

dit sal nooit kan oplos tot in die niet

die volheid van jou menswees

die groot hart in jou borskas

die liefde in jou arms

die berge aan jou voete

die groen tuine wiegend aan jou vingerpunte

dit is onvervangbaar

jy is nog absoluut JY in my hart

geen plaasvervanger

weet dat ek nooit 'n surrogaat vir jou soek nie

my hart sing en skree soos la llorona op my fiets vanoggend

my keel het die bloekoms gevel

al wat bly staan het is my hart wat uitsing na jou

die water en voeding wat jy deur my lewe gepomp het

stroom nogsteeds deur my are

daai lewe wat jy ingeasem het binne my

leef nogsteeds

dit sal bly syfer deur die rivierbeddings van my dae!

moenie jaloers wees

Berge - moenie jaloers wees op
hoe hoog die pieke van my liefde
my laat uitstyg nie!


Oseane - moenie jaloers wees op
die grootsheid van die golwe wat
hy deur my gety nie!


Bome, my liewe Bome - moenie jaloers wees op
hoe diep en vinnig hierdie liefde
my menswees vasankering en behoort gebring het nie


O Engele - moenie jaloers wees op
mý vlerke -
julle sal nog leer hoe om 

só verruklik 

vér en 

hóóg te vlieg

ek staan verstom hoe alles om my blom

jy's 'n wonderwerk tussen my bene

'n sagte gety wat hoër en hoër

in my opstoot

elke deel van my spruit vaginas

om elke polsende sel van jou

in te suig

elke holte van my ontvang jou met eerbied

ek buig voor jou vrygewigheid

jou nabyheid

ek rol myself uit en oop 

soos honderdduisend roosblare oor die gryse aarde

wilde aromas breek los onder die son van jou soene

my verhemelte vat vlam

my slape sidder van die 

sielskudding wat jy in my ontketen 

ek het in superwoman verander

vandat jy my met jou soene, jou hande, jou towerblom

aangeraak het

is niks onmoontlik, te ver, te moeilik, te veel

my tyd, my energie, my gedigte het vertiendubbel

juigliedere stap langs my flanke

ek staan verstom 

hoe alles om my blom

Poem, you shall be written down!

Poem, you shall be written down!

no squirming or sidestepping, 

ducking or diving,

darting or dodging allowed

the paper will look well after you

you will be nourished by our eyes and hearts

your roots will thrive

your branches will reach for his eyes

and your leaves will pulse

my love straight into his heart

The Lovers know

The Lovers know how to dance without limbs
With one look they turn each other’s eyes
Into galaxies of overripe plums
Their organs throb like underground springs
They do not breathe like you and me
They suck and spit air greedily as
If their lungs will expire by the stroke of twelve tonight
They can’t tell horizontal from vertical
They jump out of high storied windows
Trusting earth will vault them to the stars
The Lovers know they are blind
But they choose not to see
Because they can féél
The Lovers know the way is unclear, at times dark
That is why you see them walking with their arms stretched out
Feeling their way around
Bumping their shins and heads -
The pain tells them the glorious truth that
They are alive and in lóve

my gedigte is emmers

my gedigte is emmers
dit vloed hier by my hart uit
oral sit ek emmers om my heen
dis nie wát ek met die vloed gaan verloor nie
dis dat die vloed kan ophou

darem het ek emmers
wat die bewyse sal opvang

The lover's heart knows

the lover's heart knows

the lover's eyes know

the lover's lips know

the lover's arms know

The lover just knows

crystalised instinct

percolated drops of ecstasy

leak from her temples

terugkeer

hierdie atmosfeer tussen my en 

die papier en die digterlike draad - 

so sag, so intiem, so privaat

wanneer die wêreld en die twyfelinge

vergete lê 

is net hierdie

klein glimmerende sirkelgang

die werklikheid 

hierdie terugkeer na papier

hierdie vertroue in die potlood

o ritme van dig, jy oortref

die beste van ritmes

die gu-bu, gu-bu van my hartpols

word versterk deur die digkuns

wat verhelderend deur my are pomp

o, poësie, jy politoer my ore

jy skaaf my vingerpunte

jy verskerp my tong

jy laat my pupille klein trek

met jou verblindende lig

my neusflanke waaier met jou ontembare reuk

my papier en sintuie tuit 

in 

die 

gretige 

afvoerpyp 

van 

die 

tregter

sekuur gefokus dat 

geen druppel van jou 

ontsnap!

30 maart

die gedagte aan jou

die gedagte aan jou

stoot soos 'n wilde springgety 

deur my borskas

breek my ribbes in splinters


vandat die fontein van jou mond 

die tuin van my mond natlei

blom my tong in honderd hibiskusse

ek is nie jammer

die lewenskreun is onverskrokke
al is ons hoe kwesbaar

die kontrapunt in my lewensfuga
soek alewig na die ontwykende voltooide kadens

die onrus bly
smeul in die smeltkroes

die primordiale gil bly
diep-versonke in my ongekarteerde hart

die heilspellende soeke
hou nie op om binne my borskas te vibreer

die trillings laat my speeksel
in my kieste opdam

die begeerte vir glorieryke seges
bly die bloed wild en wakker uitpêrel soos kwiksilwer

ek is nie jammer dat ek voel begeer en reageer nie
hierdie gedig kan my hart genadeloos vir die wêreld oopspalk

no one knows

where do all the fragments of moods go?

last week i blamed the moon

the week before that my shedding womb

this week the warm berg winds unexpectedly melting

our hibernating hearts

the blood and bones collide

no one knows which direction to go

out of joint

the widening gyre 

the people can not hear the poets

the poets do not hear themselves

the sky crumbles

the anchor dissolves

the heart sinks

still 

the soul 

keeps 

rising

may 2024

klou

 verbete klou ek 

styf vas

aan 

die steierwerk

van

jou soene

hoekom kom jy nie nader nie?

my spiere is in die pad
die stopstrate is in die pad

my ribbekas is in die pad

die definisies is in die pad

my oë is in die pad

die ratstok is in die pad

my hart is in die pad

die geheue is in die pad

my self-beeld is in die pad

die woorde is in die pad

my weersin in teleurstelling is in die pad

die voorouers is in die pad

my verbeelding is in die pad

die begeerte is in die pad

Lied van die vroue

      Vir my mede-musici, Rea & Bea
      Voorgedra tydens konsert vir stem, viool en klavier op Vroue-dag
      9 Augustus

ons bly loop op die aarde
al is die elemente ongenaakbaar
hoe hulle die vel verteer
ons pols bly diep en sterk
ons wilskrag is onverskrokke
in die stryd teen die skaamte
teen die vrees
teen die vlees
en
teen die donker

die pols van ons voete
gee die aarde rede om te glimlag
ons blaas ons asems oor die pieke van berge
en raak net-net aan die bevryding wat
die kleur van ons bloed elke dag beloof

ons koppe dans oor die duiselige afgrond van die uitdagings
maar ons weet van vasbyt en deurdruk
dit is die hoop en droom van die vrou wat
die gemoed laat bly uitstyg

aha die kuns is waaragtig om
die liefde
die lig
die lag
en die liggaam
met oorgawe te vertrou
dit sal ons vroueskap versterk en
die sterre sal deur ons selle breek

ons moet bly sing in ons wakker en in ons slaap
die smagting sal bedaar
en ons oë sal vanself na die son toe draai
ons stemme sal oprys deur die stilte én die geraas
en almal sal ons hoor!

beskuldig ons van selfvertroue
ons gee nie om
gooi die klokke weg
want ons tonge is die nuwe sekondewysers
pak weg die woordeboeke
want ons hande is aangestel as die nuwe vertalers

dit is nou die tyd om te vlieg
verder en meer volhoubaar as die mees manjifieke voëls
dit is nou die tyd vir vryheid en vrede
wat deur alle vroulikheid sal vuur
ons sal uiteindelik ons waarde op
die kruine van golwe sien feesvier!

Be

Be

The

Most

Beautiful

Breather

Today

no time

no time to write poetry

no time to get depressed

no time to die

die fokn relentlessness
van survival

kuns van die kleine

elke dag word my hande hergebore

met die saad van 'n oneindige veld

van gebare

*

die kuns van die kleine

is die strewe werd:

een klein tree

is die begin van

die duisend-myl pelgrimstog

*

hier met die woorde

so digby my

voel ek so tuis en geanker

deel van genesing lê 

in taal

*

speel spel

spul spaander

spat spalk

spoel spoeg

spuit sprei

sproei spog 

spruit

die woordspieëlings    

*

drup-drup die dig-druppels

watter grond 

gaan hulle natlei 

vandag?

*

uit die traankliere van die druppelinge

 - motreën - 

die stil ekstase van 

seëninge

stukkies

wanneer ek jou sien
blom my oë artisjokke

*

ek skree onder die water

die name van

my ongebore gedigte

*

drome bloei 

soos shweshwe mandalas 

uit haar slape

*

die bome skud 

hulle koppe vir die wind

*

die gedig karteer haarself 

oor die lengtegraad 

van die ritme

en die breedtegraad 

van die rym

*

die tande byt die naels 

die lyf soek alewig vasbytplek

in hierdie wankelrige bestaan

streel en dekodeer

streel die papier

tot in die hart van die hoendervleis

al is dit al wat my potlood vanaand doen

*

watter elegante aksie is skryf

fyn aanmekaarwewing van woorde

om die draadwerk van die hart

te dekodeer

talisman

poetry won't make things better

but it makes things feel better

even if only in this moment

poetry doesn't take away the moods

it definitely doesn't unsay the said things

or unsees the hard looks

it is a bit of a panacea

a lovely soft ball of cotton wool

easing the wound and sheltering it from sight

i do not write this poem to undo anything

maybe to unknot something

 - a tightness

     -  a forgetfulness

 - a mindless habit

maybe my poem is simply a talisman

to tie around my wrist

to sing into my veins

to call the rhythm and beauty

back after the fall

for now lie a little bit

gently stroke the wounds

whisper that i forgive myself

patterns go deep

it is okay to fall into

the same trap many twices thrices over

and over and over

nature is instinct

and habit-forming

but come here to this poem

forget about the habits

 - good or bad - 

writing is a wave that shapes over time

it can not become pernicious

or malicious

there are much too many

pauses and daydreaming 

and blinking and erasing 

and rephrasing in writing for it 

to become an ill intention

a spiteful business

or

a bad habit

write for goodness' sake!

it is one way

to keep myself from falling

if it is not myself i shall keep upright

then let it be my pencil!

ek kies

ek opt nie vir laptop- of foonskerm vanaand

ek kies die reghoekige oppervlak van my skryfboek

geen glurende lig wat my psige en aandag  

in duisend stukke opkerf nie

geen kranksinnige duim

wat breindood tot in die doldrums van bestaan

a

f

s

c

r

o

l

l

nie

geen stywe voorkopfrons 

wat vol inspanning probeer kophou

met al die senutergende stimuli en

    uitspattighede 

  en klaekouse    

          en afshowers

dit is net ek en my potlood

en my 192 bladsy A5 skryfboek

waar dagdroom, planne-beraam,

verbeelding, dankbaarheid,

openhartigheid

en

saligheid uitkrul

nuwe gewoonte vir 2024:

gryp nie die skerm - 

gryp die magtige 

POTLOOD!

stunt-double longe

ek probeer om te skryf terwyl 

ek deur die slym moet asemhaal

dit voel asof al die digkuns

wat dalk kon asemhaal

verpletter word deur

hierdie onfatsoenlike gehoesery

ek voel soos 'n sub-mens

ek haal nie deur longe asem

ek haal asem deur 'n roggelende ondergrond

van swerende slymtonnels

ek loop so verstar en verskrik

in hierdie wêreld

my nek-, rib- en laerugspiere

word so gelouter

hulle het geen benul wat 

pynloosheid en ontspanning beteken nie

ek ploeg deur hierdie donker mensgrond

my gemoed verstar in 

hierdie meedoënlose aftakeling

die roggelende slym-slierte 

is soos tralies waaragter

haar lewe gesluit is

sy het gehoop dat haar beste geweer teen verweer

haar asem sal wees

maar meer en meer

is haar longe oortrek met

kraak-roggel-verstikkende slym

hoe leef 'n mens wanneer

jou asem gyselaar gehou word?

hierdie skryfboekie sal moet instaan vir my longe

my nuwe lewenslyn waardeur

ek my verlangende digtersasem sal blaas

-  my stunt-double longe

kom my digkuns, wees my asem!

straal

wees elegant in my rouheid
wees opreg in my wildheid
wees tevrede met my talent
en staan nooit terug vir die moontlikhede wat
uit my porieë kan straal

laat ons onthou

ons het geen verskoning
die nuwe kleur van elke dag
borduur haarself in die vlae van ons lewens
laat ons onthou om te juig met
ons wapperende kleure wat
tuimel
uit
ons monde
en arms

klein en groot

my kleinlywige bestaan op
hierdie groot aarde!

my groothartige gemoed in
hierdie kleinlywige lewe!

soos ‘n nartjie

ek wil 'n gedig skryf
wat so maklik skil soos 'n nartjie
'n rympie wat gemaklik en tuis
in die mond lê soos die glimlaggende lyfie
van 'n nartjieskyfie
'n vers wat glimmer soos die sitrus-barnsteen
in die son van jou oë

sonleser en blare-digter

die son van jou oë
straal deur my gedig
die verse fotosinteer en golf
suurstof na jou longe

die gawe is wedersyds:
sonleser
en
blare-digter

dit is al wat ons vandag benodig:
son en gedigte