jy vra wat is my geloof

my geloof is my dissipline wat 

my sielkunde my talent
my lyf my kop 

ondersteun versterk en onderhou

my geloof is my lyf

my tong

my slaap

my vingers

my dans

my musiek

die wêreld se musiek

my digkuns

die wêreld se digkuns

my geloof is my oë

my estetika

my ritme

my kindness

ander se kindness

my lus

my lewenslus

my energie

my vonk

my nuuskierigheid

my ervaring

my herinneringe

my onskuld

my geloof is die natuur en die elemente wat

my lyf bly aantrek om lewendig

en uitbundig te oorleef

Stanford haiku

die gaap skuif uit die lyf
bene buig neer in moegte
more-son loer in


koue Stanford lug
voete draf oor die nat gras
harte klop vinnig


blou pen in die hand
blou rivier oor die papier
skadu steel die lig


duiwe en kinders
keelklanke roer die blou lug
my keel bly toe


klein dorpie stilte
kar jaag verby die vrede
my oë volg sy stof

poppie in my hand
die duim kry groot gly-plesier
my gemoed-salfie

ek haal diep asem
met polsende lugpype
vul die longkamers

pendoppie in mond
lippe dink wat om te skryf
spoeg skyn in die son

kussing sus die oor
hare tuimel in vryheid
die gesig gee oor

Ontmoeting tussen foto en gedig

die seisoene

skil

die dae

kalm

een vir

een

van die rame

van

vensters

diep in

die binnenste ruimte

van die hart

trek die uitmergeling

die ootmoed

die verleentheid

die spyt

die weemoed

die verlange

vlak op

die buitenste ruim

van die vel

bly

die

son

skyn

sy regopstaan

in stukke

opgekap

mannekyn

waaragtig nie ‘n harlekyn of vrouekyn

maar inder-woord

‘n mannekyn!

wil die man-heid 

selfs op bloed-en-koplose pop

sy stempel plak!? 

uit gritserigheid

word die

vertederende

vreedsaamheid

van slaap 

gegiet

***

fotos geneem op die Goodwin plaas, Lidgetton, Midlands van KwaZulu-Natal

niks is dringend

as jy besef 

niks is waarlik dringend

dan het jy vrede gevind

alles gebeur in hulle eie goeie tyd

wanneer jy die intuitiewe tydsberekening vertrou

dan begin die klok volgens

die wyser van jou hart te loop

niks 

is 

dringend

alles val 

vanself

in plek

daar is jou asem

      vir Kim

ek voel jou asem dartel
uit die gleuwe tussen my klavier se 

swart en wit klawers

soos vlerke fladder jou asem

tussendeur my vingers

selfs deur die stadigste melodie

daar is jou asem

gereed om nes te maak in

die oopgestrekte webbe van my vingers

ek buig af totdat my neus amper

die klawers raak

ek laat jou koel asem

my op my lippe kielie

ek rus my kop teen die klavier se deksel

ek glimlag groot

want ek het nou net jou 

hele asem deur my mond ingesuig

nou is ek reg om Granados te speel

***

Kim's answer:

I will change my peachy colour
To black and white
Mould my rounded form
To hard rectangular keys
Turn my gut into a wooden chamber
My bones and sinews
Will become a metal frame and fine steel strings…
And when your fingers play me
Rhythm of my heart
Resounding in my mind,
I believe I will know your very soul
And for a time
We will be one.

hoekom so onmooi?!

hoekom is so baie digkuns so obskuur
so onverstaanbaar
so onpylbaar 

so woordeliks
so kultureel-verwysend
so mite-deurdrenk

so metafories-insinkend

en net plein onmooi?!

lesers het tog oë

lesers het tog harte

skryf dat hulle sal naderkom

skryf dat hulle hulle warm hande oor hulle oë sal vou

en die ware bewondering

van die digkuns deur hulle ooglede sal voel brand

geen leerskool of akademie

het die resep vir die digterstaal

kultuur hou nie al die sleutels van 

die digterslewe nie

ware stroping van onnodighede

bly griffel in die ritmiek van die letters

kry my vredigheid in my kreatiwiteit

sif deur die cover-ups

die twyfelagtighede

die onbetroubaarhede

die sussing

die luiheid

die geraas

die informasie

die vergelykings

die verskonings 

die gewoontes

skryf dit alles weg

breek deur die skanse na

die digterlike lug

laat my hele lyf sink in die diep kern van die woord

'n ware stroping van onnodighede

om reguit by die digterlike punt uit te kom

my kop draai al 

om die soete dronke herinneringe van

vrye vreugdes en nuwe ontdekkinge

ek het so 'n opgewonde hart wat meer en meer bly-wees wil ken

as my hart hierdie een papier is 

wat sal ek daarop skryf vir mense om te lees?

nog mens nog vlam

ek sien die mense wie verby my loop
en bewonder elkeen se hier-wees

hulle het glip gly stik crash bang

val huil vuur virus 

water mes gif van die aanvallende lewe oorleef

om hier te staan

nog mens

nog vlam

teen die inhokking

deesdae voel ek so kloustrofobies 

met 'n boek of foon voor my oë

ja, die twee dinge sluit wêrelde oop

maar as ek net begin dink aan die fisiese spasie

wat 'n foon en 'n boek inneem 

- so min, so klein -

ironies hoe sulke klein objekte 

 - wat ek sonder sweet of moeite

tussen my vingers fliek -

my sig en brein so kan kolonialiseer

ek wil dan

 - sonder doekies omdraai of fokken beskaafde eufemismes gebruik - 

KOTS!

dis waarlik 'n fisiese reaksie

tussen my oë, kop en maag

gee my die oop, uitspanselende landskap

die stuwende lewendige oseaan

die wonder perkeloosheid van my verbeelding

dit alles is medisyne teen die inhokking

die inhegtenisneming van my oë

maar die honger bly

ons sit almal vasgenael aan

ons fone

bukkend-desperaat opsoek na

die antwoord

honger vir heling 

vir samestemming

'n bevestiging

'n vonk

'n deurbraak

wêreldvrede

hongersnoodverligting

maar die honger bly

honger

honger

    honger

one breath

with one breath

i blow the universe from my mouth

i step on the accelerator of my tongue

rev so that the smoke peels from my ears!

haiku

ek skryf die vrees weg
in sewentien sillabes
haal ek weer asem

die see roep my hart

hy wil met haar speel vanaand

see, kom toor haar weg

wolmus op my kop

lê ek by die oop venster

wil die see insluk

blindelings skryf ek

tas met lompe vingers rond

wat vra die haiku?

ek gryp die pen styf

huiwer nie hierdie keer nie

die digkuns sal rys

die see ken ritme

die see is vol self-vertroue

laat ek in haar klim

sewentien polsslae

drup van my honger tong af

 - toe, lek vinnig op!

ek maak my oë toe

gedig rus op my gesig

voel die verse toor

pamperlang my tong

dan sal die woorde kom

bederf my dig-klier

kortpad na die hart

is die diep asem van rus:

die tevredenheid

'n hard-op gedagte

ek kan myself indink binne
die lyf van klip

maar kan klip homself indink binne

die lyf van Lara?

die lag

buite die grense van my kop

verby die bastion van my skedel

ander kant die filter van my vel

is 'n sosio-medies-politiese wêreld   

met so baie verbeeldingsryke kaalgatkonings

so veel blinde aasvoël-en-heyna aanhangers

en altyd die waarheidsoekende harlekyne

wat meer sukses het as die yogis

om lug in mense se longe te kry

dit is nie geld wat die wêreld tans red nie

dit is die lag

die janfiskaal

die janfiskaal bly loer deur 

die ruigtes van my verse totdat 

hy 'n paar onwaaksame krieke van 

my woorde plattrek

en hulle doodluiters oor

die doringdraad van 

my tong 

hang

soos camelias

ek wil skryf totdat die bloed uit 

my tong en vingerpunte loop

ja, laat dit so wees

vir 'n damn goeie vers

sal ek bereid wees om liters van my bloed te bloei

die bloed spruit soos camelias

uit die groeipunt van my tong

hoor die bloed eggo deur my verse

simfonies, blommerig en bloederig 

rys my siel in poëtiese ekstase

kamerade

ek laat my een oog toeval

en sit my vinger liggies op my oogbal

ek voel die ratse reaktiewe spierkragtigheid wat 

my oog heen en weer katrol

met my vinger in sagte aanraking met

die flinke oog-aksie

besef ek net meer hoe

hard die oog deur die dag EN die nag werk

hoe ver en fyn sy kan sien

ek hou my handpalms warm en 

saggies oor my twee oë

ek murmureer 'n innige dankie vir 

hierdie twee kamerade

wat so mooi na my kyk

versot

ek kan nie myself tot in soete ekstase lek nie
maar ek kan wel diep en eroties my digkuns inlek
en al haar donker holtes wakker en verruk lek

as ek eers ons verhouding op hierdie vlak gekry het

sal Digkuns my nooit verlaat nie

sy sal versot wees op my krullende krioelende tong!

rogbrood en lemoensap

                vir Kim

jou liefde is die sagte, koubare tekstuur
van jou handgemaakte rogbrood
jou omarming is die soete doop
van jou varsgeparsde winter-lemoensap

die nasmaak bly talm onder my verhemelte
as ek my laaste maal op aarde kan kies 

moet dit dít wees -
               jóú rogbrood en jóú lemoensap

die herinnering van ons liefde
plant ek soos ‘n veld vol rog in my hart
en die lemoene sal soos helder sonne
oor ons dorstige tonge skyn

ek sit onder ‘n geel kombers

ek sit onder ‘n geel kombers in
‘n kafee in Onrus met ‘n rustige hart
ek voel skielik so trots op myself dat
ek myself aan die lewe kon hou tot hier
ek is nog nie omgery deur ‘n kar
geen wilde dier my in sy bek gekry
geen dodelike gif gesluk
geen moordenaar tot my slagaar aangetrek nie
geen water my verdrink nie
van geen van my hooggeklimde berge afgedonder nie

ek het in hierdie 41 jaar voluit geleef
sommige kere op die rant van risiko
en hier sit ek - lewendig - onder die geel kombers in
‘n kafee in Onrus met ‘n tevrede hart en dig daaroor

ek tel elke sekonde van my oorlewing
elke voeteval
elke oogwink
elke sprong
elke duik
elke struikel
elke sweetdruppel
elke lagbui
elke lied
elke uiting van liefde
elke gevoel van oorwinning
elke smelt in moedeloosheid
elke hoesbui
elke verte wat nader gekom het

suig

die seesussing suig my in soos

my asem my insuig na my dieper

beter self soos die digkuns my insuig

na die kern van die heelal soos die suikerbekkie

die nektar deur die erikas suig so suig

die papier aan hierdie pen om die woorde
soos moedersmelk uit die uiers van die 

sillabes te suig soos my fietswiele aan 

die klippe en grond suig om my regop

deur die fyn-trap-balans te hou

soos my tone aan die sand en see suig

om die omvangrykheid van die oseaan

deur my sole in te suig

soos my kop droom om aan 

jou lippe te suig dat ek al suigend

hoort aan die aarde aan die grond

aan myself aan jou aan die heelal

die poëtika van suig is 

dat suig nie ewig kan suig nie

aan suig kom daar 'n einde

maak die meeste van die suig

vir so lank daai suigkrag bly klou

verruk jouself aan die suig

hoe lekker om soms die see te vergeet

woorde val in skemering oor die blad
ek moet raai wat hulle sê en wil sê

hoor ek 'n dringende lyflose stem deur my ore dring

hoe lekker om soms die see te vergeet, te vermy

en die aand tien voor tien in die middel van hierdie gedig

wakker te word en skielik die see te hoor

asof vir die eerste keer

daai opwinding van nuwe ontdekking deur

die ore te voel bruis

dankie lyf

dankie sintuie

dankie psige

dat julle elke dag in staat is om te vernuwe 

en van vars en vooraf die lewenssmake te proe!

do you?

various considerations and questions in case of thinking about Love, God, Covid, Your President, Moral Code, Heart, Food, Genes, Art, High Standards, Money, Fame etc etc)

do you fear it?

do you dodge it?

do you walk carefully around it?

do you simply know it?

do you acknowledge it?

do you deny it?

do you get imprisoned by it?

do you defend it?

do you attack it?

do you bow to it?

do you honour ir?

do you question it?

do you answer it?

do you rise above it?

do you strengthen through it?

do you feel it?

do you dance with it?

do you allow it?

do you mock it?

do you believe it?

do you fight it?

do you accept it?

do you doubt it?

do you flow with it?

do you growl at it?

do you exchange it?

do you rename it?

do you unname it?

do you calumnize it?

do you slander it?

do you abba it?

do you laugh at it?

do you sleep on it?

vanaand

        Konsert op die Shigeru Kawai vleuel klavier,

        Tatham Art Gallery

        Pietermaritzburg

vanaand kom ons staan saam
binne die oseaniese uitspansel

van hierdie grootse instrument

kom ons gooi ons kwesbaarheid

ons vreugdes, ons vrese

ons drome, ons honger

in haar golwe

haar getye giet 

die frekwensies in heilige harmonieë

stralend uit vingers -

sagte skadu's ululeer 

oor die klaviatuur

my hart klop tennisballe in my keel

my hart klop tennisballe in my keel
so opgewonde is ek
om my digkuns te skryf

die warm intimiteit van ‘n gedig
wat op die diepste geankerde kern van my tong lê
daai diep wete en stuiptrekkende gevoel van die gedig
net voordat sy gebore word
verruil ek vir niks in die wêreld nie!

dit is wat 'n hart doen

dit is wat 'n hart doen
wat 'n roos doen

wat 'n vagina doen

wat 'n sampioen doen

wat 'n cumuluswolk doen

wat die getye doen

wat die jellievis doen

wat die dansende lyf doen

wat die iris in die oog doen

 - blommende bomontploffings

naaldekokers

        vir Kim

soos ‘n duisend naaldekokers
vlieg jou liefde oor
die meer van my hart

***

like a thousand dragonflies
your love flies over
the lake of my heart

soos 'n pomoloog

kan ek soos ‘n pomoloog
die groei en oes van my gedigte benader
ek wil net so graag hê my vrugtedigtebome
moet dik skaduwees oor die warm aarde gooi

ek kies woord

die woord of die nie-woord - 

dit is die keuse

ek kies woord

want woord is klank is golf 

is sussing is bedaring 

is baanbreker wat weet

hoe om brug te bou tot 

in die ordening van

die groot chaos

ek skryf in groen ink vanaand

'n week en 2 dae laas digterlik geskryf

kom ek kyk wat etter peul vloei

drup kook stroom 

kartel spat

val

stotter sikloon

gis stoot beur uit my uit

versag my voorkop

lei die senuwees weg van die hart

geen plooi 

geen spanning

geen senuwees

geen vrees 

selfs geen asemsnak of hartklop 

gaan in die pad staan tussen my en die digkuns

ek skryf in groen ink vanaand

want ek glo in die blare-groei

van my sillabes