dit is daar waar ek wil wees -
daar hangend oor die afgrond van
die heelal se slukpyp in die oomblik wat
hy sy tong teen sy verhemelte vasdruk
en gereed maak vir sluk
dis so ‘n verruklike uitsien –
om ingesluk te word deur die heelal en
in sy kolkende sterremaag te val
Wednesday, 25 January 2023
Thursday, 19 January 2023
Breathe me to the end of love
~ A parody inspired by Leonard Cohen’s Dance me to the end of love
Breathe me to your love with a flaming aloe
Breathe me through the longing ’till I’m folded in your arms
Lift me like a laurel leaf and be my summer swallow
Breathe me to the end of love
Breathe me to the end of love
Oh, let me see your heart when the lights go out
Let me feel you breathing like they do in the dance-halls
Breathe me slowly what I know that makes me gasp
Breathe me to the end of love
Breathe me to the end of love
Breathe me to the mountains, breathe me on and on
Breathe me very velvety and breathe me very long
We’re both of us behind our joy, we’re both of us in front
Breathe me to the end of love
Breathe me to the end of love
Breathe me to the forests who are begging to be grown
Breathe me through the lips that our kisses have outworn
Cup your hands now, though the water runs out
Breathe me to the end of love
Breathe me to your love with a flaming aloe
Breathe me through the longing ’till I’m folded in your arms
Touch me with your naked breast or touch me with your heart
Breathe me to the end of love
Breathe me to the end of love
Breathe me to your love with a flaming aloe
Breathe me through the longing ’till I’m folded in your arms
Lift me like a laurel leaf and be my summer swallow
Breathe me to the end of love
Breathe me to the end of love
Oh, let me see your heart when the lights go out
Let me feel you breathing like they do in the dance-halls
Breathe me slowly what I know that makes me gasp
Breathe me to the end of love
Breathe me to the end of love
Breathe me to the mountains, breathe me on and on
Breathe me very velvety and breathe me very long
We’re both of us behind our joy, we’re both of us in front
Breathe me to the end of love
Breathe me to the end of love
Breathe me to the forests who are begging to be grown
Breathe me through the lips that our kisses have outworn
Cup your hands now, though the water runs out
Breathe me to the end of love
Breathe me to your love with a flaming aloe
Breathe me through the longing ’till I’m folded in your arms
Touch me with your naked breast or touch me with your heart
Breathe me to the end of love
Breathe me to the end of love
Wednesday, 18 January 2023
klawer-aarde
vir my Feetjie-Fiona
die eerste dag toe ek my eie kar besit
op die ouderdom van 37
het ek my silwer rok aangetrek
en agter die stuur ingeklim
vir ‘n spin en fotos
6 jaar later trek ek weer my silwer rok aan
dié keer klim ek agter my nuwe Yamaha klavier in
vir die eerste keer ‘n klavier wat ek waarlik myne kan noem
en ek vat haar vir ‘n spin
ek drapeer my Feetjie se feetjie-liggies oraloor
om haar gulhartige en vrygewige gees hier
oor my te voel dartel
en my hart en vingers staan tuit
ek het nooit grond besit
maar vandag met my vingers al hangend oor die klaviatuur
voel ek hoe dit is om ‘n stukkie aarde myne te kan noem
‘n stukkie swart en wit klank-grond
waarmee ek die dieptes en hoogtes op en af kan klim
ah so iets glinsterend wat ek myne kan noem
dit is soos ‘n droom!
hoe baie klaviere het al onder my hande gegaan
onder my palms gesing
gebrand gevloei gevlieg
maar dan moet ek gou koebaai sê
want hulle was nooit myne nie
maar hier staan my eie klavier nou haar stewige staan in my see-huisie
is dit hoe dit voel om ‘n stukkie aarde te besit?
‘n stukkie woud?
‘n stukkie wind?
‘n stukkie oseaan?
‘n stukkie oase?
ek sien uit na die trillende horisonne wat deur die snare gaan oopbreek
die getye van melodieë wat die mure gaan afbreek
en die sterrehemel van die harmonieë
wat in my hart gaan inbreek
ek sien menigte klein oerknalle wat die punte van my vingers gaan lostoor!
maar vir nou,
buig ek neer voor hierdie klawer-aarde
en ek sê dankie
dankie
dankie
die eerste dag toe ek my eie kar besit
op die ouderdom van 37
het ek my silwer rok aangetrek
en agter die stuur ingeklim
vir ‘n spin en fotos
6 jaar later trek ek weer my silwer rok aan
dié keer klim ek agter my nuwe Yamaha klavier in
vir die eerste keer ‘n klavier wat ek waarlik myne kan noem
en ek vat haar vir ‘n spin
ek drapeer my Feetjie se feetjie-liggies oraloor
om haar gulhartige en vrygewige gees hier
oor my te voel dartel
en my hart en vingers staan tuit
ek het nooit grond besit
maar vandag met my vingers al hangend oor die klaviatuur
voel ek hoe dit is om ‘n stukkie aarde myne te kan noem
‘n stukkie swart en wit klank-grond
waarmee ek die dieptes en hoogtes op en af kan klim
ah so iets glinsterend wat ek myne kan noem
dit is soos ‘n droom!
hoe baie klaviere het al onder my hande gegaan
onder my palms gesing
gebrand gevloei gevlieg
maar dan moet ek gou koebaai sê
want hulle was nooit myne nie
maar hier staan my eie klavier nou haar stewige staan in my see-huisie
is dit hoe dit voel om ‘n stukkie aarde te besit?
‘n stukkie woud?
‘n stukkie wind?
‘n stukkie oseaan?
‘n stukkie oase?
ek sien uit na die trillende horisonne wat deur die snare gaan oopbreek
die getye van melodieë wat die mure gaan afbreek
en die sterrehemel van die harmonieë
wat in my hart gaan inbreek
ek sien menigte klein oerknalle wat die punte van my vingers gaan lostoor!
maar vir nou,
buig ek neer voor hierdie klawer-aarde
en ek sê dankie
dankie
dankie
Thursday, 1 September 2022
laat ons terugkeer hiernatoe
met die arrivering van die nuwe seisoen
staan ek gereed met vlamme wat warm oor my skeen flits
ek sien ver voor uit in
die onvreedsaamheid van die wêreld
as ek sou bid dan is dit nou
want iets skort in die lewe
die harmonie van saamleef en skep
en mekaar die vryheid van grond en atmosfeer gun
in die uithoeke van ons bestaan sal daar
nog humor moet vasklou om ons siele te red
want as ons eers ons waardigheid verloor het met
die uitwissing van liefde en vrede
gaan ons nie veel hê om aan vas te hou
laat die basuinende klanke van visionêre stemme diep in
die holtes van ons ore vibreer – helder stemme wat
ons uit ons hibernasie sal pluk
en ons bloed die rigting sal wys
en asseblief, herinner ons om te skep in plek van ruineer
en dat dit ook okay is
om te observeer eerder as om te reageer
leef met oop gemoedere en juig uitbundig oor
al die passievolle mooi wat
pols en groei uit hande en monde
laat ons nooit ophou leer
laat ons bly kyk na die groei van
die sade in en om ons
laat ons sonder voorbehoud wortel en blaar spruit
wat van lig en son
skadu en vorm sal maak
laat ons terugkeer hiernatoe:
die eenvoud van skep
laat vaar die kompleksiteite en hoogdrawendhede
stroop die skeppingsdaad tot iets
so vaartbelyn en ongerep
dat ‘n enkele resonans die iris van die hartsoog
staan ek gereed met vlamme wat warm oor my skeen flits
ek sien ver voor uit in
die onvreedsaamheid van die wêreld
as ek sou bid dan is dit nou
want iets skort in die lewe
die harmonie van saamleef en skep
en mekaar die vryheid van grond en atmosfeer gun
in die uithoeke van ons bestaan sal daar
nog humor moet vasklou om ons siele te red
want as ons eers ons waardigheid verloor het met
die uitwissing van liefde en vrede
gaan ons nie veel hê om aan vas te hou
laat die basuinende klanke van visionêre stemme diep in
die holtes van ons ore vibreer – helder stemme wat
ons uit ons hibernasie sal pluk
en ons bloed die rigting sal wys
en asseblief, herinner ons om te skep in plek van ruineer
en dat dit ook okay is
om te observeer eerder as om te reageer
leef met oop gemoedere en juig uitbundig oor
al die passievolle mooi wat
pols en groei uit hande en monde
laat ons nooit ophou leer
laat ons bly kyk na die groei van
die sade in en om ons
laat ons sonder voorbehoud wortel en blaar spruit
wat van lig en son
skadu en vorm sal maak
laat ons terugkeer hiernatoe:
die eenvoud van skep
laat vaar die kompleksiteite en hoogdrawendhede
stroop die skeppingsdaad tot iets
so vaartbelyn en ongerep
dat ‘n enkele resonans die iris van die hartsoog
sal laat oopblom en tot verligting ruk
Labels:
aarde,
blom,
gedigte,
grond,
hart,
kreatiwiteit,
liefde,
lig,
pols,
sosiale kommentaar,
stem,
vrede,
wereldbeskouing
Tuesday, 30 August 2022
dolosgooier van 'n gedig
I
die ambisie van die gedig is so indringerig
dit laat my nie toe om oor te
gee aan ‘n sukkelary nie
so 'n waaragtige astrante houding
het hierdie woordkuns!
ek probeer my skaar met
‘n hardvogtigheid
probeer anderkant toe kyk
maar nee! die kleine lettertjies
kom sit met alle mag
so grieselig in my kop
en kom lek hier by my vingers uit
II
ek het al vir jare die voorgevoel gehad
dat hierdie gedig haar verskyning gaan maak
meer as ‘n verskyning
is dit ‘n harlekinade
met al die gekskeerdery en geverfde gesigte
ek weet nie wie spot met wie nie!
dit is asof ek kompeteer
met my sinne in die verspring-pit
die stof spat al om ons enkels
maar ons wedywer vurig met mekaar
beide wil die ander een ver uit-spring
III
die kuilvoer word so gistig en suur in my kop
selfs die blêrende skape in
my stompe en passiewe gedagtegang
wil nie eet daaraan
ek kyk verlief na die moepel
en lê my warm lyf teen sy stam
“hoe wild en vry groei jy nie!”
en so dompel die natuur my in die romantiek
van haar polsende hart
ek pluk verwoed al die wilde-als
al om my enkels en
kook dit op in ‘n swetende en swetsende tee
selfs die kakkerlakke laat vaar hulle
alewige geskarrel en kyk my verbyster
aan hoe ek die bitter van die als in my keel
afstort
inderdaad – hierdie passie om kruie-gesond te leef
is vir meeste doemwaardig
hulle dink die pluk van blare is meer grusaam
as die moordpleeg van bloed en siel-diere
aai, sekere idee’s moet net in die son
bly lê en verskrompel
IV
die dae se skarniere verslyt
met elke sonsopkoms
maar die gedig bly om die dolosse te gooi
hardnekkig in haar gewoonte om
hier in my nek te blaas
as gedigte maar ‘n blywende effek kon blaas
en die koersskommeling tot ewige stilstand ruk
sal ons dalk koebaai sê vir
die weghardloop-verbeelding van geld
V
die dolosse ontaard in vonk-proppe
wat mekaar begin jaag in
die hippodroom van my kop
hulle begin lyk na artisjokke op hitte
as daar maar ‘n hofmaarskalk was
wie ek kon roep wat vir my in die bresse kon tree
maar, nee, ek is op my eie
VI
ek gaan skaar my by die vrouens in die harem
en vra hulle of hulle ook so verlei word deur die Woord?
nee, sê hulle, maar hoekom probeer jy
nie ‘n ontwapeningsveldtog nie?
haai, ek het nooit daaraan gedink nie
die geheim van hierdie driftige aanteel van woorde
deel dieselfde lankmoedigheid aanwesig in stalaktiete
‘n stille, onopmerklike groei
hoe kan ek hulle nou ontwapen?
wat is die wapen wat ek voel op my geteiken is?
ek gee moed op
ek gaan slaap met ‘n ellelange hanglip
en hoop die aand gooi nie
nog dolosse in my half-wakker drome nie
al wat ek kan doen is om op my tande te byt
en te hoop niemand sien my dolsinnige gryns raak
een greintjie van ’n kyk in my rigting
sal jou in ‘n sout-pilaar verander
al hoe ek hiermee leef is om deur die dag so
hiperbeleef as moontlik te loop
iewers sal die gedigte se gedrag raffineer
met my invloed
en die harlaboerla van hulle ledemate en tonge
tot orde roep
en soos die moeder-owerste sal ek hulle
siele deur ‘n ring kan trek
so netjies en heilig sal hulle voor my staan
VII
teen hierdie tyd sal die gedig
die stadsvryheid verdien
en vry deur die strate wals
en enige kafee inloop en homself knuppeldik
aan die atjar eet
die burokrate sal met nuut-ontdekte ywer
die verse se skoene poets
en die posmeester sal teen geen tarief
die digkuns aan elke lid van die wêreld pos
nodeloos om te sê
die poësie sal ‘n groot hawiksneus groei
en homself luid op die skouer klop
en trots elke kruiwa vul met leestekens en sillabes
en die bakstene en sement vervang met dit
wat meer sin maak
met die gedig se pralery
sal hy homself oortuig dat hy
skuiling en warmte kan bied vir die massas
VIII
en so gooi die gedig haar dolosse
selfs in die aspidistras en krisante
dit help nie ek is ‘n suurknol
vier fees saam met die verse se
brutale parmantigheid
ek kan seker net gulhartig daarvan afkom
dit help nie om hulle misbaksels te noem
of die hoof-inhoud van my ontlasting nie
laat ek eerder bieg dat hulle soos
pypkaneel en die geelste borrie
goed is vir die selle
elke dag wiegel hulle voor my oë
met hulle volywerigheid
hard aan die werk om
my uit te daag met die beste van
harsinggimnastiek
die ambisie van die gedig is so indringerig
dit laat my nie toe om oor te
gee aan ‘n sukkelary nie
so 'n waaragtige astrante houding
het hierdie woordkuns!
ek probeer my skaar met
‘n hardvogtigheid
probeer anderkant toe kyk
maar nee! die kleine lettertjies
kom sit met alle mag
so grieselig in my kop
en kom lek hier by my vingers uit
II
ek het al vir jare die voorgevoel gehad
dat hierdie gedig haar verskyning gaan maak
meer as ‘n verskyning
is dit ‘n harlekinade
met al die gekskeerdery en geverfde gesigte
ek weet nie wie spot met wie nie!
dit is asof ek kompeteer
met my sinne in die verspring-pit
die stof spat al om ons enkels
maar ons wedywer vurig met mekaar
beide wil die ander een ver uit-spring
III
die kuilvoer word so gistig en suur in my kop
selfs die blêrende skape in
my stompe en passiewe gedagtegang
wil nie eet daaraan
ek kyk verlief na die moepel
en lê my warm lyf teen sy stam
“hoe wild en vry groei jy nie!”
en so dompel die natuur my in die romantiek
van haar polsende hart
ek pluk verwoed al die wilde-als
al om my enkels en
kook dit op in ‘n swetende en swetsende tee
selfs die kakkerlakke laat vaar hulle
alewige geskarrel en kyk my verbyster
aan hoe ek die bitter van die als in my keel
afstort
inderdaad – hierdie passie om kruie-gesond te leef
is vir meeste doemwaardig
hulle dink die pluk van blare is meer grusaam
as die moordpleeg van bloed en siel-diere
aai, sekere idee’s moet net in die son
bly lê en verskrompel
IV
die dae se skarniere verslyt
met elke sonsopkoms
maar die gedig bly om die dolosse te gooi
hardnekkig in haar gewoonte om
hier in my nek te blaas
as gedigte maar ‘n blywende effek kon blaas
en die koersskommeling tot ewige stilstand ruk
sal ons dalk koebaai sê vir
die weghardloop-verbeelding van geld
V
die dolosse ontaard in vonk-proppe
wat mekaar begin jaag in
die hippodroom van my kop
hulle begin lyk na artisjokke op hitte
as daar maar ‘n hofmaarskalk was
wie ek kon roep wat vir my in die bresse kon tree
maar, nee, ek is op my eie
VI
ek gaan skaar my by die vrouens in die harem
en vra hulle of hulle ook so verlei word deur die Woord?
nee, sê hulle, maar hoekom probeer jy
nie ‘n ontwapeningsveldtog nie?
haai, ek het nooit daaraan gedink nie
die geheim van hierdie driftige aanteel van woorde
deel dieselfde lankmoedigheid aanwesig in stalaktiete
‘n stille, onopmerklike groei
hoe kan ek hulle nou ontwapen?
wat is die wapen wat ek voel op my geteiken is?
ek gee moed op
ek gaan slaap met ‘n ellelange hanglip
en hoop die aand gooi nie
nog dolosse in my half-wakker drome nie
al wat ek kan doen is om op my tande te byt
en te hoop niemand sien my dolsinnige gryns raak
een greintjie van ’n kyk in my rigting
sal jou in ‘n sout-pilaar verander
al hoe ek hiermee leef is om deur die dag so
hiperbeleef as moontlik te loop
iewers sal die gedigte se gedrag raffineer
met my invloed
en die harlaboerla van hulle ledemate en tonge
tot orde roep
en soos die moeder-owerste sal ek hulle
siele deur ‘n ring kan trek
so netjies en heilig sal hulle voor my staan
VII
teen hierdie tyd sal die gedig
die stadsvryheid verdien
en vry deur die strate wals
en enige kafee inloop en homself knuppeldik
aan die atjar eet
die burokrate sal met nuut-ontdekte ywer
die verse se skoene poets
en die posmeester sal teen geen tarief
die digkuns aan elke lid van die wêreld pos
nodeloos om te sê
die poësie sal ‘n groot hawiksneus groei
en homself luid op die skouer klop
en trots elke kruiwa vul met leestekens en sillabes
en die bakstene en sement vervang met dit
wat meer sin maak
met die gedig se pralery
sal hy homself oortuig dat hy
skuiling en warmte kan bied vir die massas
VIII
en so gooi die gedig haar dolosse
selfs in die aspidistras en krisante
dit help nie ek is ‘n suurknol
vier fees saam met die verse se
brutale parmantigheid
ek kan seker net gulhartig daarvan afkom
dit help nie om hulle misbaksels te noem
of die hoof-inhoud van my ontlasting nie
laat ek eerder bieg dat hulle soos
pypkaneel en die geelste borrie
goed is vir die selle
elke dag wiegel hulle voor my oë
met hulle volywerigheid
hard aan die werk om
my uit te daag met die beste van
harsinggimnastiek
Monday, 29 August 2022
klitsgras van die kundige letterheid
die kilte van die klitsende wind
karnuffel my sintuie
dis kompleet asof konyn-agterbene
in my kieste groei
en ek die klitsgras van die kundige letterheid
klutskwyt spring
Thursday, 25 August 2022
oseaan is 'n gevoel
en aan die begin was die gevoel
en die gevoel het idee geword
en idee word woord
en woord word tong
en tong word sprong
en sprong word sweet
en sweet word reën
en reën word oseaan
Tuesday, 23 August 2022
sugte
die golwe kom uitgerol
soos sugte uit
die kieste van die see
Monday, 15 August 2022
verstrakte soetheid
dis net ek en ek en ek -
die trio wat alewig hier om die heuningkoek van my woorde hang
ek wag dat die son van 'n metafoor oor die verstrakte soetheid sal val
en stroperig die rymelary van my vingers sal drup
die trio wat alewig hier om die heuningkoek van my woorde hang
ek wag dat die son van 'n metafoor oor die verstrakte soetheid sal val
en stroperig die rymelary van my vingers sal drup
Sunday, 14 August 2022
net soos die wind
net soos die wind
sal die hardkoppigheid
van die kreatiewe verstarring gaan lê
sal die hardkoppigheid
van die kreatiewe verstarring gaan lê
Saturday, 13 August 2022
ek wil net wil
ek wil net wil
dis al
dis al
om te wil
is genoeg
wil wil WIL
oorlewing se kernwoord
om te wil
is om sukses halfpad te ontmoet
om te wil
dui op 'n vonk
'n lus
'n oortuiging
al is die wil hoe fluisterend
ek wil net wil -
dit my grootste oorwinning vandag
Tuesday, 19 July 2022
dikwels
dikwels voel dit dat ek liewers my serp
'n honderd keer wil opvou as
wat ek 'n gedig wil skryf
'n honderd keer wil opvou as
wat ek 'n gedig wil skryf
Friday, 8 July 2022
straws
maybe words are not my medium anymore
are they only straws
brittle straws
i am clutching at?
are they only straws
brittle straws
i am clutching at?
Friday, 24 June 2022
Nog twee Tankwa gedigte
net ek en kilometers klipland
laat die digkuns van klip
my wakker klap!
* * *
die stilte druk hard
teen my ore en lyf
ek druk my ore diep die vertes in
ek wil soveel van die niks
laat die digkuns van klip
my wakker klap!
* * *
die stilte druk hard
teen my ore en lyf
ek druk my ore diep die vertes in
ek wil soveel van die niks
deur my troebel holtes laat syfer
en suiwer
Thursday, 23 June 2022
Wednesday, 22 June 2022
tuit
my pen se ore tuit
gulsig om elke lettergreep in
die wind op te slurp
voordat hy in sy besinning
begin vas-ink
vers-sink
gulsig om elke lettergreep in
die wind op te slurp
voordat hy in sy besinning
begin vas-ink
vers-sink
Tuesday, 21 June 2022
Twee Tankwa gedigte
ek laat die porieë in my siel
wawyd-oop waaier
laat hierdie groot stilte
hierdie groot landskap
my deurweek
en die son skuif horison toe
die woorde steek vas
soos dons tussen die doringtakke
wawyd-oop waaier
laat hierdie groot stilte
hierdie groot landskap
my deurweek
* * *
en die son skuif horison toe
die woorde steek vas
soos dons tussen die doringtakke
Monday, 20 June 2022
skin of my poetry
write through the doubt
the losing of faith and mind
write the goosebumps back
into the skin of my poetry
the losing of faith and mind
write the goosebumps back
into the skin of my poetry
Sunday, 19 June 2022
son
in die son is waar my vel sin maak
klip water wind gee
klip water wind gee
my vel 'n gevoel van tuishoort
maar o, dit is die son
wat die sintaksis van my sintuie herrangskik
en nuwe toortonnels uitdelf
en die oorlewingsdrang omskep na
oorlewingslus
Saturday, 18 June 2022
know
do not give up or dismay
the little wisdom you acquired yesterday or 20 years ago
always keeps on growing and expanding
and one day your lucky stars
will shine over you like
that beaming star
over the Wise Women's horizon
and you will know
what you have always wanted to know
and know gladly what you feared to know
and unknow what fixated your brain
into the abyss
and unknow the inadequacies
you thought you knew well
but which was not from knowledge
but gutless and irreverent delusion
so please, do not give up or dismay
the little wisdom you acquired yesterday or 20 years ago
will always keep on growing and expanding
and one day your lucky stars
will shine over you like
that beaming star
over the Wise Women's horizon
Friday, 17 June 2022
Scaramouche
my vers voel dikwels soos die flopnek Scaramouche
trots en parmantig wil sy haar kleure en sjarme afwys
maar dan kom Harlekyn en boks haar nek- en neuswerwels los
dat alle drome van digterlike transendering
uit haar oë spat en in die stof tot in die verdrietige nietigheid
w e g s y f e r
trots en parmantig wil sy haar kleure en sjarme afwys
maar dan kom Harlekyn en boks haar nek- en neuswerwels los
dat alle drome van digterlike transendering
uit haar oë spat en in die stof tot in die verdrietige nietigheid
w e g s y f e r
Thursday, 16 June 2022
deflated
some people live like
deflated tyres
sloshing over the gravel
loosing grip
sloshing over the gravel
loosing grip
and just do not feel the ochre beauty
of the soil under their feet
Wednesday, 15 June 2022
poorte van die digdom
om deur die poorte van die digdom
te loop met parate oë
vlymskerptong
dawerende voeteslag
om solied my staan te staan teen
die alewige gemarsjeer van die pedante
te loop met parate oë
vlymskerptong
dawerende voeteslag
om solied my staan te staan teen
die alewige gemarsjeer van die pedante
Tuesday, 14 June 2022
dive
the vertigo in my head
spells a melancholia
that wants to dive itself
that wants to dive itself
dry
in the wild
entanglement
of
the ocean
Monday, 13 June 2022
seekat
i
soos ek klavier speel verander my vingers in
die pote van ‘n seekat
my vel flits kwiksilwerend in kleure wat
flambojant vlamme oor die klawers verf
ii
en skielik word my hart die pylende lyf van
die seekat wat oor jou vel
dartel en suier
suier
suier
die einste kleure en teksture van jou vel en
wese aanneem
ah as my hart jou seekat kon wees
sag en suierig in my liefde op jou sit
saamsmelt in jou lewensvorm
en niks of niemand my daar sal afpluk
en onder die vergrootglas van die wysneuse
oopspalk nie
soos ek klavier speel verander my vingers in
die pote van ‘n seekat
my vel flits kwiksilwerend in kleure wat
flambojant vlamme oor die klawers verf
ii
en skielik word my hart die pylende lyf van
die seekat wat oor jou vel
dartel en suier
suier
suier
die einste kleure en teksture van jou vel en
wese aanneem
ah as my hart jou seekat kon wees
sag en suierig in my liefde op jou sit
saamsmelt in jou lewensvorm
en niks of niemand my daar sal afpluk
en onder die vergrootglas van die wysneuse
oopspalk nie
Sunday, 12 June 2022
Lara Kirsten on piano
I am reminiscing on past concerts. I performed the last concert of my program The Resonating Pulse at the Tatham Gallery. I fondly remember this poem written to me that day by poet Bruce Haynes.
She sat, fingers pulsing the keys
Of a Shigeru Kawai piano
Bathed in the natural light
Of Pietermaritzburg's Tatham Art Gallery
On an October afternoon
Brown hair cascading down her back
With a feral intensity
She told us about playing piano in a sandstorm
In the Tankwa Karoo
At AfrikaBurn
I realised then
That Lara the poet-pianist is
Part landscape
Part human
Some indomitability of spirit
Some surge of will
Some vast dry landscape living through her
Weathered orange rocks and hot sand
And, above it all
A charged electrostatic sky
A promise of rain.
- Bruce Haynes
October 2018
Thursday, 9 June 2022
ek wil
ek wil 'n gedig skryf wat soos 'n harts-
verrukkende akkoordprogressie
deur my siel sal breek
Sunday, 5 June 2022
ride like
ride like the powerful surge and
swell of the white-foam breakers
cycle dance think write play
into the exquisite pull of the ocean
Saturday, 4 June 2022
Through Lara's Gift
I want to share a poem - for a change written not by me - but by friend and fellow-poet Bruce Haynes. He wrote this during a recital I gave of the 10 Pieces collected in the EUSA album by Yann Tiersen in 2017. This week the poem has been calling me again.
I have such fond memories of that performance in Hilton, KwaZulu-Natal.
I have read it in subsequent performances of these pieces. It never ceases to pull a few gasps from the audience.
Bruce, this poem keeps spreading its ripples.
Thank you.
Through Lara's Gift
At the spread of pattern
The melodies mimicking
The sea
Bird cries
The song of rock
Surf spray
Small spreading leaves and tufts of grasses
An orchestra of wind
Pebbles tides waves.
Horizons.
That Yann Tiersen's pattern
Of sound through time
His sculpture of crying notes
And scales. His tides of melody
His currents of music and soil
Slowly building over time
His springs and storms and rains.
And silence.
That this pattern
Could hatch itself on the ledge
Of a piano. And spread its wings in a heartbeat
Of fingertips. Of muscles dancing in prayer.
That an island
Could live like a sob in my chest
A migrating bird
Criss-crossing the world to nest between pianists’ fingers.
I can only lie prostrate
Before the algorithm of evolution and whisper
It works
Let it spread.
Poet - Bruce Haynes
Written during the performance of Yann Tiersen’s EUSA by South African pianist Lara Kirsten
Labels:
body,
Bruce William Haynes,
heart,
music,
nature,
ocean,
poems,
silence,
Yann Tiersen
Thursday, 2 June 2022
dig voort!
in my woord
soek ek dikwels
'n mooi akkoord
daai klinkende soort
wat in die oor hoort
en omskep word
in 'n rype vrugteboord
en onverstoord
enige gedagte van self-moord
wegwys na die poort
van die vakansie-oord
bind die woord
al singend om
my stem-koord
en dig voort!
Subscribe to:
Posts (Atom)