Friday, 26 November 2021

nooit ooit

moet nooit
 ooit
  die gedig soos
   'n mannekyn laat voel nie

gee hom 'n hart òf  
       'n glimlag òf 
          'n traan

Thursday, 25 November 2021

seën die lyf

      is dit balans wat die dans laat gebeur,
      of van balans af?
            - Charl Pierre Naudé (uit Klassieke tweespraak)

die dans sypel uit my selfs 
voordat ek 'n voet neersit

seën die lyf wat
die dans met gebalanseerde onbalans deur
die are van die siel pomp

bless the body

       is it balance that makes the dance happen,
       or off-balance?
          - Charl Pierre Naudé (from Klassieke tweespraak)

the dance seeps from me even
before i have put down a foot

bless the body that
pumps the dance with balanced imbalance through 
the veins of the soul

vermom

ek vermom my woorde in plegtige fieterjasies
probeer so pligsgetrou om hulle kwesbaarheid in parentese te plaas

ek wens daar was meer skoorsoekers wat hulle neuse
kom indruk in my digkuns en die skoor uit my verse snuffel

Wednesday, 24 November 2021

voetsole en voetsiele

hoe mal is ek oor die gevoel in my voete
as hulle hulle staan so ferm staan
so diep in hulle spoor trap

my gunsteling oomblik is wanneer ek
iewers deur die loop van die dag
so spontaan en onverwags tot 
stilstand kom op die bol van een voet
en met 'n veerkragtige vonk fokus
al my lewensenergie in my voetsool

ek weet sonder twyfel my siel 
loop in en uit by my voete

Tuesday, 23 November 2021

inglip

al die jye dans met al jou gesigte voor my
die lig die skaduwees 
die hoeke van die water
die dag se gees 
die lug se reuk
die blomme se stemme 
die hare se val
die emosies verborge agter ons warm gewillige organe
vul in die gapings wat altyd wil inglip tussen die liefde

Escher tuimel in die digtersharte

ek wil 'n gedig skryf 
wat soos Escher
jou kop en lyf laat dryf 
op met die trappe af
wanneer jy dink jy rym na regs 
gooi hy jou radar na 
links
jy dink jy het gaan visvang
en nou sit daar 'n voël in jou net
die dubbeldwarsterugspieëling van metafore
die interweef van dimensies
kruisbestuif die oorvleueling van persepsies
en soek nie om die positiewe van die negatiewe te onderskei
hulle is gesmelt in dieselfde gesig van die munt
'n gedig met geen begin of einde
'n oneindigende verdraaiing en intolling van 
'n duisend digtersharte  
wat jou dieper en vlakker 
verder en nader bring aan die perspektief
jy bly jou inasem uitasem 
terwyl jou vryheid verstrengel lê in 
die labirintynse arms van hierdie vers

vloeibare naelstringe

dit is asof die seegolwe hier by loverscove in hermanus
voller lewendiger ontstuimiger is -
grootse woelende borste
van ‘n melkdraende mamma

ek spring al skreeuend
teen die golwe op
lag duik rys buite myself

o see, jou wonderlike ding!
wanneer jy my so uitstoot oor die strand
laat jy my eers vir ‘n oomblik uitstyg met jou golwe
oooooh al hierdie vloeibare naelstringe
wat my aan die aarde
die oseaan
en myself
laat behoort!

Monday, 22 November 2021

ek sprei my hande oop

ek sprei my hande oop
gereed vir die magtige vers
om op my palms te land

                   onthou jy, ek het dit al vantevore gedoen

geen papier of skerm het ek nodig 
om my woord mee vas te vang
slegs die holtes van my hande - 
daar is genoeg lêplek 

geen helder lig wat my woorde sal verblind
geen hoekige snydende papierkante 
net my vlesige gloeiende hande
wat te bly raak wanneer die poësie 
binne hulle gebore word

dankie

ek wil vir die oomblik dankie sê aan my wil
sy wat my pendulum soos wind oor die vlaktes
my wil wat wilsmoedig 
die spiere van my metafore 
styfspan in die vaartbelynde naelloop na 
die rymende hart van my vers-sotlikheid

Sunday, 21 November 2021

pouse

kan ek nie net 'n stil digkuns skryf nie?
geen woord
geen klank geen kreun
geen hyg geen sug
geen asemsnak
geen angstigheid om by die punt uit te kom
digkuns wat doodeenvoudig
niks sê nie
dít sal baanbrekend wees
geen afmeting van of 
aanvoeling vir pouses tussen raserige woorde
net een groot pouse moet die gedig wees
ek sal baie van hulle skryf!

Saturday, 20 November 2021

soos 'n hond

ek wil soos 'n lieftallige hond
aan almal se voete en bene snuffel
hier en daar opspring en gesigte uitbundig natlek
dan met my vier lawwe pote 
wil ek rats en verspot in 
skietende sirkels rondpyl van ekstase
gras blomme potte tafels katte stoele laat spaander die lug in
en dan salig en tevrede by jou voete neerval

Friday, 19 November 2021

hoekom is rare en ware digkuns so glibberig en ontwykend?

ek gaan kniel by die orakel van stilte
daar sal ek die antwoord kry

volmaan en vyeboom

ek skryf my verspotheid weg
ek skryf my vertwyfeling weg
ek skryf my onvanpaslikheid weg

ek gaan lê onder die vol maan
tiep my kop onderstebo
sodat ek die reuse vyeboom
met sy wortelbene in die lug sien tol

met die omtalie
hop die maan tot op my neus
my bonsende hart verstil
my tong lê laag in my mond
my oë rol agteroor

kom slaap 
kom sluimer diep in 
my maagwand vanaand

Thursday, 18 November 2021

gretig

in mcgregor brand die digters 
se harte en tonge
soos kerse vanaand

so gretig om lig 
in die luisteraars
se ore
te kabbel

Tuesday, 16 November 2021

lemoensonne

sodra ek die drie druppels lemoen-olie
in die diffuser gooi en die aan-knoppie druk
word die wêreld 'n salige plek

ek teug die sagte soet wolke diep deur my neusgate
ek wikkel my lyf met ekstra genoegdoening diep in my kombers
die geluksaligheid begin skyn soos lemoensonne in my drome

Sunday, 14 November 2021

afbeen-kwikstertjie

die afbeen-kwikstertjie
straal baie meer poëtika 
uit in die wêreld 
as ek

Saturday, 13 November 2021

wat ek sien

wat ek sien wanneer
ek dink aan my digterlike beperkinge:

1. katarakte

2. straitjacket

3. Titus Andronicus se dogter Lavinia

4. 'n huilende meer

5. traanlose huil

6. hardlywigheid

7. verstikkende pen

8. gat in my keel

9. amputasies

10.  muggies om 'n karkas

11. verbrande fynbos

Wednesday, 10 November 2021

raining

it is raining in sandbaai
i watch how the raindrops 
glide down my bedroom window

oh how i desire to surrender and
fall untamed 
like the rain

Monday, 8 November 2021

wens-fontein

twee verwaarloosde seuntjies lê plat op hulle mae
op die rand van die walvisstertfontein
in die ou hawe van hermanus
hulle arms lank uitgestrek na 
die bodem van die fontein
hulle wange trek skeef soos wat hulle
tuur en mik met gretige vingers na die paar 
sente wat daar onder lê
ek loop nader 
nuuskierig om te sien hoe baie hulle al uitgedelf het
ek sien net klomp brons munte
geen pakkie skyfies of peanuts kan mens daarmee koop
ek trek 'n R20 noot uit my beursie en gee dit vir hulle
hulle vat dit vol beloftes dat hulle dit tussen hulle sal deel
nie lank daarna gaan lê hulle weer plat op hulle mae
en duik die armpies deur die water
ah, 'n kind se wilskrag en toewyding as dit uit hulle eie lus kom!
hulle lyk so gelukkig daar met klere half-nat langs die fontein
die son vang die water en hulle tande
weerkaats die wense van al die honger harte die lug in

Saturday, 6 November 2021

sus

sus my nek
sus my asem
sus my frons
sus my spiere
sus my hart
sus my kop

ek kom lê in die hangmat van my gedig
en sus my hele menswees
in die soele ritmika
wat koel winde om my wiegende ledemate vleg

Monday, 1 November 2021

daarom is ek

wat sal gebeur wanneer ek nie meer water
met my vel of tong kan voel nie?
as ek eendag wakker word en my sin van water-sensasie
het oornag verdwyn?

dit is lewe se grootste gedig - 
water
en die aanraking 
insyfering 
indompeling 
daarvan

ons moet descartes ietwat aanpas:

ek voel water 
daarom
is ek

Friday, 22 October 2021

die kwikstertjie

die kwikstertjie kom deur die koffiewinkel gepyl
hy weet presies hoe om
om die stoele, rakke en menskoppe te navigeer

soos wat die kafee leër word
vlieg hy weer na binne en trippel
met 'n ratse self-vertroue oor die vloer
pik al agter die krummels aan

sy lewenshouding soveel aantrekliker 
as meeste mense bukkend oor 
hulle fone en koffiekoppies

Wednesday, 20 October 2021

net een asem oor

die strewe dat 
my asem
my musiek 
my drome 
my soene
my spronge
my aanraking
my digkuns 
my danse
my gille 
my liefde
my gesprekke
in een helse molto legato lyn uit my liggaam peul
en alle lirisisme oortref

soos 'n sanger met nog so baie melodieë 
wat wagstaan in the wings

maar net een asem oor het

Tuesday, 19 October 2021

Monday, 18 October 2021

gee my eerder polyfilla

dit is nou een ding wat my irriteer:
wanneer iemand vir my uit die bloute die teksboodskap stuur:
Hi Lara, how are you?
en niks anders
dit is een van die luiste vrae onder die son

ek sal nooit hierdie woorde vir iemand stuur op teks
as ek waarlik belangstel 
sal ek my verbale konneksie meer aanvul

sê iets meer van jou nuuskierigheid of belangstelling in my welstand
of bel my eerder dat ek ten minste jou stem kan hoor!

ek voel gedegradeer om myself te verknoei in die oorweging 
om die vraag te antwoord of nie
ek weet van vandag af sonder twyfel
ek antwoord nie hierdie teksboodskap-vraag nie 

gee my eerder polyfilla
om die stil gate te stop
en nie so 'n vraag  nie!

so nou weet julle:
moenie hierdie onkreatiewe, kort-af vraag vra op teks nie
ek glo dit kom van 'n gevoel van omgee
maar wys my dan dat jy my menswees, insig, my diepheid hoër ag
and give me more!!

Friday, 15 October 2021

gulhartig

tussen die hartkloppings
beur daar 'n gedig deur
die senuwees staan orent
en kloof middeldeur my murg
om die weg te baan
vir Lara se verse

die blomme trompetter
die voëls kwetter
my maag my hart 
my tong my hande my keel
my oë my wangbene
my siel bly honger

kom digkuns
groei en sprei julle blare
gulhartig oor 
my aarde
gee helder nuwe suurstof
vir my honger longe

Thursday, 14 October 2021

dit is hoe ek kies

o oktober jou mooiste ding!
ek gly diep binne jou murg
daar waar die werwels van lente spruit
ek sny my hande diep in jou lieste
en ruik die beurende vrugbaarheid

die oseaan is koel marmer vandag
ek dans oor die strandpaaie
met hande wat soos hibiskusse blom

die digkuns rinkink al agter my aan 
vir 'n verandering is ek voor die digkuns die pad af
my tone proe die verslustige velde
lank voordat hulle in woorde ontkiem

dit is hoe ek kies om hierdie dae te leef:
duikend in elke nuwe nou

Wednesday, 13 October 2021

die ekheid is 'n fenominale vryheid

die rigiditeit van die rasionaliteit:
alewig dink en blokkig
in reghoekige begrip konstrueer
die begeerte brand kwaai
om onlogies, grensloos en koploos met
die digtatorika te toor

moet ek die anatomie van skedels en
atome ken om waardigheid aan
die skeppingsdaad te gee?

sekerlik kan my instinktiewe verbeelding
'n rol speel in die uitsnuffel van
poëtiese waarhede

'n goeie begrip het 'n halwe woord nodig

die ekheid is 'n fenominale vryheid
wat so mobiel allerhande jye kan ontmoet
almiskie! ek gaan hierdie ek
omdolwe en opklits
sodat ek soveel moontlike essensies uit
my ekheid kan distilleer
soveel potensiaal wat nie kan wag om
die ek verder en dieper
die ek-splorasie in te stuur nie

Tuesday, 12 October 2021

aloe

     for Kim

my heart
is a flowering aloe
growing
tall and regal
under
the sun
of
your love

Monday, 11 October 2021

velvet confusion

This is a poem I originally wrote in Afrikaans in September of 2019. I really love this poem, and felt the need to translate it here.
(Original Afrikaans poem here)

she and her rebellious ribs come lie
under the sweet clement green of the trees
her legs thunder with the relief to be free from chair
her agh-shame-arms just want to sink
into the muscular syntaxis of summer
her wait-a-bit cheeks blush from
the glee in her imagination
her pregnant thumbs can not wait
to bear praise songs over his skin

through the violentless curtains
he sees her groundbreaking breasts
he raises his insane eyebrows
and stands tightly against the cool malva pudding walls

he stumbles towards her
but the table-corners
and cunning dust balls trip him
he keeps peering outside where
the bleeding balloons just do not want to clot
the sky breaks out in pleading purple bruises

the only thing that will save her
is a pyromaniacal pacemaker
maybe then he will start to believe in her heart again

she sees the gloomy guinea fowl
running over the gasping highway
the migrating marionettes do not know where to!
everything feels like velvet confusion

spine-chilling fricatives slip from her mouth

her moody bum eventually gets her sit
as the daring clouds
sail into the reckless darkness

she climbs into the rippling candlelight
and unfolds her words one by one
over the apricot-coloured paper