ek moet blindelings oor die papier dans
met oë toe en hart oop
laat die sillabes musiek in my ore oopbreek
die intervalle klim my woorde soos trappe
die verlangende mineur sesde en
die hygende chromatika van die mineur tweede
oor die toontrappe gly ek
met dronke voete op en af
en vind my sinne hulle eie melodie
ek weier dat enige argitketonika
met reëlmaat of simmetrie
die rym in my kop pons!
kyk net hoe my hande en
heupe en hare
en vel so vrypostig oor die papier dans
die metafore peul bont uit die oksels van my arms
geen enkele woord sal in my taal
ongesê gelaat word nie!
Monday, 24 June 2019
Thursday, 20 June 2019
kokon
dit
is die vorm van my tong
- ‘n kokon met krioelende blink drade
dig geweef
binne-in woel en spartel
die papie in
ongeduldige afwagting op
die oopbreek
na die
nuwe lig
Sunday, 16 June 2019
in the hunt the thrilled skin clings forever onto the slumbering paradise
in
the hunt the thrilled skin clings
forever
onto
the
slumbering paradise
the
doves are looking for shelter
in
the
rustling of the silence
all
that grows
are
mushrooms from
the
cooing mouths
from
the white-blue-sky the soldiers hear
sounds
that taste like cold vacuums
in
porcelain cups
the
other nameless winglings
sound
like castanets
their
staccato interjections into the sky
my
mouth drools as I watch the dancing spots
trembling
over my trembling eyeballs
may
no shred of regret come lie on my temples
the
yellow scarf lies
like
a spasm
over
the incredible sigh
her
wandering breasts shine like a candelabra in the night
and
the prettiness of her feet
lies
trojanically between his sheets
the
fly constantly hits his wings against the glass
neatly
leaves his insect-alarm in the sky
no
milk bottle will silence this anxiety
the
grumbling stomach stands in front of the open fridge
like
an off-legged broom he swerves drunkenly in
the
sight of the frozen bugs
i
feel obliged to flush the world's empty chatter
down
the drain and throw all the matereality
into
the dustbin
the
arrogant pen has a manic way
to
want to be greater than the moment
how
hideous
again-the-hadeda
on the thatched roof
boldly lulls the hordes of trembling little cinderellas
to
sleep
oh,
pardon me, the eyes in my head are only
ornamentation
that
is brilliant in the hiding of my non compos mentis
Labels:
birds,
nature,
observation,
perspective,
poems,
silence,
surreal
Tuesday, 4 June 2019
Die digter is nie dood nie
![]() |
| photographer: Dani Debellis |
Die digter is nie
dood nie
geskoei op Die kind van Ingrid
Jonker
Die digter is nie dood nie
die
digter lig haar tong teen haar demone
wat
Waansin skreeu skreeu die stemme
van
sin en behoort
in
die konsternasie van die verlore siele
Die
digter lig haar tong teen haar gene
in
die stryd teen die sinneloosheid
wat
Waansin skreeu skreeu die stemme
van
die voorvaders en spoke
in
die DNA van ons opstandige woede
Die
digter is nie dood nie
nòg
in die bad nòg op die pad
nòg
met die lem nòg met die gas
nòg
op die brug oor die donker rivier
waar
haar begeerte lê met salwende water in die longe
Die
digter is die skim in die krygsliedere
singend
met tonge kele en vuiste
die
digter breek deur alle sinne en onsinne
die
digter tuur deur donker poele en in die smart
van
die aarde
die
digter wat net wou skryf in die stilte van haar kop is orals
die
digter wat vrou geword het sing deur alle tale
die
digter wat mens geword het vlieg deur alle harte
Sonder ‘n woord
Sonder ‘n woord
Sunday, 2 June 2019
this is not going to be a rousing poem
this is
not going to be a rousing poem
not
even a slightly inspirational one
a poem
that will not go deep
it will
just hover over the surface
a poem
that will not tug at your heartstrings
it will be cutting in its blandness
simply one great disappointment
a verse
that will not pretend to be something that it isn’t
simply
a poem that refuses to charm with metaphoric spells
lines
as straightforward as lines should be
no
seducing with sultry syllables
or
enchanting with fanciful metrics
a poem that
simply sits flat on the page
that does
not excite the tongue
and
definitely does not make you think twice
i know you are still reading to be sure
that no arousal is happening and that i am not pulling your leg
- or any other body part -
- or any other body part -
i was serious when i said that
this is not going to be a rousing poem
no need to look further for
rhyme or reason
climax or crux
witticism or twist in the tail
rhyme or reason
climax or crux
witticism or twist in the tail
nothing of the sort to be found here
just a dead-end of a poem
Saturday, 1 June 2019
when did i join the circus, ma’ma?
we live in such stirring and creative times
how can i write one-dimensional poems?
first let us bring in a rousing symphony
orchestra and
winds sweeping around the highest peaks of
the Great Mountains as a soundtrack
then start writing verses imbued with the breath of
grandiose statements
laced with the declamatorics of state of the
nation addresses
it can’t be called a poem if there is no drum
and bass
beating through its buttocks
it requires william kentridge charcoal drawings
a company of opera singers
for their resounding vocal cords are just the
thing
and seeing that we are going for drama
have the stanzas adorned with
spectacular costumes and headdresses
and of all things DO NOT read it sitting down
incantate it with the voice of an inspirational speaker
a mix of voices of a president, a toast
(coetzer) master, a rapper,
‘n kaapsevlakte ou and a shakespeare actress
no time for looking down on any papers
that is just distracting frippery
each word needs to be memorised into your skin
(but not to worry: in case of lapse, a prompter
will mouth your words)
AND remember: lots of arm movement
you can only go on if you have groupies in
the form of likers, tweeters,
instagrammers, hashtaggers and share-holders
DO NOT forget your audience from afar
always keen to be cyber-rubbing-shoulders with
you
AND a have-to-have is your entourage of
photographers and videographers
that record your every syllable and frown
(note to editor: zooming in with slow motion on
that sweat droplet
on the upper lip and bring in stills in vintage
colours, otherwise no go)
and stating the obvious, we will hire that very
bearded dude
who adjusts the height of your mic
keeps your drink and nerves stirred but not
shaken
and gives you a hirsute kiss just before you
utter your first syllable
when the cue is given turn up the volume of
that symphony orchestra and whirling winds
around
the high peaks of your metaphors
throw in a singing line and dance step or two
you will be the coolest thing out
who wants the fine sensibilities of quiet
metaphors
if you can join the 21st century
circus?!
...and all this time you thought you were doing
poetry?!
Friday, 31 May 2019
Shall I compare thee to the Bard's best rhyme?
It has been quite a while since I wrote a parody. Here one I just penned - based on the famous Sonnet no. 8 by Shakespeare:
Shall I compare thee to the Bard's best rhyme?
Thou art less iambic and even less contained:
Certain verses grow heavy over the course of time,
And rhythmic metres art all too restrained:
Sometime too blunt the blade of the metaphor cuts,
And often is his bold intention deflated;
And every line so vacuously flaunts and struts,
By will, or poet's flawed ego, fated:
But thy wordless silence shall not wane,
Nor lose composure of the still breath thou inhal'st;
Nor shall Noise drag thou into his clamorous terrain
When unbounded Quiet thou still do crav’st:
So long as minds can strive for soundless peace,
And let these words dissolve; all restlessness will cease.
And here the original -
Sonnet VIII
- Shakespeare
Shall I compare thee to a summer’s day?
Thou art more lovely and more temperate:
Rough winds do shake the darling buds of May,
And summer’s lease hath all too short a date:
Sometime too hot the eye of heaven shines,
And often is his gold complexion dimmed;
And every fair from fair sometime declines,
By chance, or nature’s changing course, untrimmed:
But thy eternal summer shall not fade,
Nor lose possession of that fair thou ow’st;
Nor shall Death brag thou wander’st in his shade
When in eternal lines to time thou grow’st:
So long as men can breathe or eyes can see,
So long lives this, and this gives life to thee.
Shall I compare thee to the Bard's best rhyme?
Thou art less iambic and even less contained:
Certain verses grow heavy over the course of time,
And rhythmic metres art all too restrained:
Sometime too blunt the blade of the metaphor cuts,
And often is his bold intention deflated;
And every line so vacuously flaunts and struts,
By will, or poet's flawed ego, fated:
But thy wordless silence shall not wane,
Nor lose composure of the still breath thou inhal'st;
Nor shall Noise drag thou into his clamorous terrain
When unbounded Quiet thou still do crav’st:
So long as minds can strive for soundless peace,
And let these words dissolve; all restlessness will cease.
And here the original -
Sonnet VIII
- Shakespeare
Shall I compare thee to a summer’s day?
Thou art more lovely and more temperate:
Rough winds do shake the darling buds of May,
And summer’s lease hath all too short a date:
Sometime too hot the eye of heaven shines,
And often is his gold complexion dimmed;
And every fair from fair sometime declines,
By chance, or nature’s changing course, untrimmed:
But thy eternal summer shall not fade,
Nor lose possession of that fair thou ow’st;
Nor shall Death brag thou wander’st in his shade
When in eternal lines to time thou grow’st:
So long as men can breathe or eyes can see,
So long lives this, and this gives life to thee.
Tuesday, 28 May 2019
soos 'n kat
ek
rangskik my lyf soos ‘n kat
onder
jou hande
my
vel gedurig opsoek
na
jou aanraking
Wednesday, 15 May 2019
die bloeiende pers tonge
die bloeiende pers tonge van die buddleja salviifolia rinkink teen die hange
ek vergeet die sjambolika van my tye
ek kom sit en asem ink-sugte uit oor die papier
die middernagtelike komplotte om transendentale strewes te koester
gee my siel vastrapplek in die konundromiese penaries
wat alewig kapperjolle speel in die solders van my sintuie
ek sit pens en pootjies in die middel van die sillabes
wil weer soos 'n kind sorgvry klieder en kruip
en klouter met al wat nuut en wondertorend is
die tugmeester binne my wil gedurig dinge korrigeer
so venynig hierdie gewoontes van haar
en so versot om my as haar pak-esel toe te snou
ek keer elke keer terug na die blues van laerskool-herinneringe
hoe ek my moontlike genietinge so dikwels in parentese sit
hoekom verkrag ek die oomblik met verstoppende onmin?!
ek begeer om soos die xmen bomenslike kragte te kan uitvoer
pomp adamantium in my are
beskerm my teen die uitmergeling en aanstootlikheid
ek vergeet die sjambolika van my tye
ek kom sit en asem ink-sugte uit oor die papier
die middernagtelike komplotte om transendentale strewes te koester
gee my siel vastrapplek in die konundromiese penaries
wat alewig kapperjolle speel in die solders van my sintuie
ek sit pens en pootjies in die middel van die sillabes
wil weer soos 'n kind sorgvry klieder en kruip
en klouter met al wat nuut en wondertorend is
die tugmeester binne my wil gedurig dinge korrigeer
so venynig hierdie gewoontes van haar
en so versot om my as haar pak-esel toe te snou
ek keer elke keer terug na die blues van laerskool-herinneringe
hoe ek my moontlike genietinge so dikwels in parentese sit
hoekom verkrag ek die oomblik met verstoppende onmin?!
ek begeer om soos die xmen bomenslike kragte te kan uitvoer
pomp adamantium in my are
beskerm my teen die uitmergeling en aanstootlikheid
Saturday, 11 May 2019
verwarreling
uit hierdie wilde wind wil ek ontvlug
en myself in jou arms toedig
die verwarreling in die woesteny
van 'n hart wat enige oomblik
my kan laat staan of laat vlieg...
en tog kies dit meer kere die vlieg
want wie wil die vlerke toevou as
die soete lug aan die skouers gaan bly klou?
en myself in jou arms toedig
die verwarreling in die woesteny
van 'n hart wat enige oomblik
my kan laat staan of laat vlieg...
en tog kies dit meer kere die vlieg
want wie wil die vlerke toevou as
die soete lug aan die skouers gaan bly klou?
Friday, 3 May 2019
ekosisteem
soos
klippe op die grond
pak
ek my woorde uit
dat
wanneer ek hulle
na
maande weer gaan optel
‘n
hele ekosisteem onder hulle uitbroei
Saturday, 27 April 2019
too little or too much confidence
too little or too much confidence
challenge our mortal bones
that without shelter
will not survive
imagine
without sleep
we could not evolve
into the brightly instinctive beings
we are today
- it energises our curiosity
may our ancestors and
descendants keep the hunger
descendants keep the hunger
from our selfish cells
oh the I is so acutely listening to
all the tongues gathering in the togetherosity
all the tongues gathering in the togetherosity
leaving every moment
to perfect the imperfections
to perfect the imperfections
remember not to drown in dutifulness
make time to float on
the cloud
of your well-deserved wisdom
Wednesday, 24 April 2019
inkrul
inkrul in die teddiebeerhitte kom vind ek paar metafore
wat my oggendtee sal wees en my tongkop sal verkwik
ek haal diep asem sodat die suising in my ore sal bedaar
en ek nie na die dowe toekoms hoef uit te sien nie
ek hoor tibetaanse bakklanke is
die beste geweer om tinnitus te keer
dan begin ek sommer dadelik - nooi die singende bakke -
dit gee my rillingvel
ek soek voortdurend die rillings
dit is vir my die salwendste ding
ril tot in die murgkern
laat ek tril en ril tot in ewigheid
maar voor ek agteroor lê moet ek my tongkop trein
om uit haar hoekigheid te dink
digter behoort met nugter en onnugterheid
asemrowendheid te toor
die dreun van die wiele hier op jeffreysbaai se strate
wakker die angstigheid aan
rol die aand se reën met waaierende flirtasies oor die teer
ouma rika, coreen en haar vyfmaande maelan slaap in die hierlangsekamer
ek probeer om diep te asem en my hoesbors stil te hou
die vredelike stilte is net te goed om te steur
watter gedig sal ek hulle hierdie keer skryf?
ek moet hulle epileptiese kat se naam inkanteer.. dit toor dalk iets op
die alewige wegvlug van rook en hoes
ek wonder hoe gaan ek hierdie gedig aanmekaar weef
die gare moet jeffreysbaai se reën wees
en die doek is ouma-grootjie se bonte laslappiekomberse
die lig wat ek gaan nodig hê om my skryfwerk te sien
is heldergeverfde leë plêstiek coke-bottels
vir so bietjie naelbyt gaan krap ek in coreen se stephen king boeke
om so bietjie ouderdomsbeperkende edge te gee
wie glo in ouderdomsbeperking?!
ons is vatbaar vir enige skokeffek tot
in die lengte van ons dae
moenie dink mens word ooit oud, wys of onskokbaar nie
ek gaan snuffel in die koffiepot en
bespiegel oor die betekenis van die lewe
alweer gooi julle die deur oop
daisies en hulle mamsters kan kom intrek
wat my oggendtee sal wees en my tongkop sal verkwik
ek haal diep asem sodat die suising in my ore sal bedaar
en ek nie na die dowe toekoms hoef uit te sien nie
ek hoor tibetaanse bakklanke is
die beste geweer om tinnitus te keer
dan begin ek sommer dadelik - nooi die singende bakke -
dit gee my rillingvel
ek soek voortdurend die rillings
dit is vir my die salwendste ding
ril tot in die murgkern
laat ek tril en ril tot in ewigheid
maar voor ek agteroor lê moet ek my tongkop trein
om uit haar hoekigheid te dink
digter behoort met nugter en onnugterheid
asemrowendheid te toor
die dreun van die wiele hier op jeffreysbaai se strate
wakker die angstigheid aan
rol die aand se reën met waaierende flirtasies oor die teer
ouma rika, coreen en haar vyfmaande maelan slaap in die hierlangsekamer
ek probeer om diep te asem en my hoesbors stil te hou
die vredelike stilte is net te goed om te steur
watter gedig sal ek hulle hierdie keer skryf?
ek moet hulle epileptiese kat se naam inkanteer.. dit toor dalk iets op
die alewige wegvlug van rook en hoes
ek wonder hoe gaan ek hierdie gedig aanmekaar weef
die gare moet jeffreysbaai se reën wees
en die doek is ouma-grootjie se bonte laslappiekomberse
die lig wat ek gaan nodig hê om my skryfwerk te sien
is heldergeverfde leë plêstiek coke-bottels
vir so bietjie naelbyt gaan krap ek in coreen se stephen king boeke
om so bietjie ouderdomsbeperkende edge te gee
wie glo in ouderdomsbeperking?!
ons is vatbaar vir enige skokeffek tot
in die lengte van ons dae
moenie dink mens word ooit oud, wys of onskokbaar nie
ek gaan snuffel in die koffiepot en
bespiegel oor die betekenis van die lewe
alweer gooi julle die deur oop
daisies en hulle mamsters kan kom intrek
Labels:
asemhaling,
gedigte,
gemoedstoestand,
hoes,
lig,
surreal,
tong
Thursday, 18 April 2019
murg-werklikheid
ek wil hierdie oomblik
my murg-werklikheid verruil vir
die liggaamlose vlietendheid van skaduwees
en die stramheid van my rug verkwansel vir
die vryvoetige spore op die sand
maak my rugstring vry van hierdie gewigtigheid
wat haar heeltyd afrem
meer as om 'n vry fokkin vrou te wees
wil ek 'n vry fokkin rug hê
my murg-werklikheid verruil vir
die liggaamlose vlietendheid van skaduwees
en die stramheid van my rug verkwansel vir
die vryvoetige spore op die sand
maak my rugstring vry van hierdie gewigtigheid
wat haar heeltyd afrem
meer as om 'n vry fokkin vrou te wees
wil ek 'n vry fokkin rug hê
Wednesday, 3 April 2019
only the syllables of my tongue
i do not need petrol
metals coal
hammers nails
pipes or cement
only the syllables of my tongue
that have shaped over
centuries and continents
centuries and continents
to land right here in my mouth
i do not need anything more
my mouth is my factory and my trading post
the crane of my tongue
the pliable walls of my cheeks
the grinders of my teeth
the exhaust of my throat
the ventilation of my nose
and the proud arch of my palate
that oversees the whole pulsing production line
no greater poet’s joy!
with only this one mouth
i make my world come alive
Monday, 1 April 2019
trekkrag
‘n mens dink dat om te skep
– woord, beeld, klank –
is om met vloei
en harmonie
te werk
maar die waarlike impuls
– die dryfkrag vir die skepping –
is om ‘n weerstand te genereer
‘n wrywing, ‘n konflik met realiteit
‘n stoeiery met banaliteit
‘n worsteling met normaliteit
‘n weersin in gryse een-dimensionaliteit
kreatiwiteit gly nie net uit die staanspoor
dit moet trekkrag hê:
vassuigend, vasstekend
vas geanker in ‘n hittige halsstarrigheid
– woord, beeld, klank –
is om met vloei
en harmonie
te werk
maar die waarlike impuls
– die dryfkrag vir die skepping –
is om ‘n weerstand te genereer
‘n wrywing, ‘n konflik met realiteit
‘n stoeiery met banaliteit
‘n worsteling met normaliteit
‘n weersin in gryse een-dimensionaliteit
kreatiwiteit gly nie net uit die staanspoor
dit moet trekkrag hê:
vassuigend, vasstekend
vas geanker in ‘n hittige halsstarrigheid
Tuesday, 26 March 2019
die tee-gedig
met tee-tyd besluit ek om ‘n tee-gedig te skryf
dit sal die toonaangewer wees vir die res van die dag
daar sal skaars ‘n ander tee-tyd homself aanmeld
vir hierdie geleentheid
moet nie jou tyd met die tee te na kom nie
pluk blaartjies tiemie en gooi dit om jou territoriale
grense
die tessitura van jou stem sal verstaan word
en die tannetrekkers sal uit jou pad bly
hierdie tee-tyd is daar nie tyd vir tierlantyntjies nie
die verse sal met terrasdinamiek die energie so
dramaties
vasvang dat die toffie-appels die tande sal laat kraak
tevergeefs hou jy die trajek dop
die tierlelies sal blom ondanks ons weer-voorspellinge
ag hoe lekker om ‘n topografies-interessante gedig te
skryf
hoog- en laaglande sal baatvind by
die verskeidenheid temperamente
die verskeidenheid temperamente
ek loop tastend deur die tapioca-poeding
wat hulle opdis by die tee
wat hulle opdis by die tee
die teefhond wat by my voete lê jaag
die kleine toppies uit die druiwe-prieël
die kleine toppies uit die druiwe-prieël
ek dink skielik aan tirolie in switserland
soos wat ek nou hier tussen al die tee-goed staan
soos wat ek nou hier tussen al die tee-goed staan
die toast met tamaties word op skinkborde
deur rye honger monde ingehuppel
deur rye honger monde ingehuppel
ek bly neurie op die tonika van c in
die gevoelvolle en gepaste teneramente styl
in die hand van ‘n troebadoer is ‘n tamboeryn
waarop ‘n tamaai tameletjie ingewals word
waarop ‘n tamaai tameletjie ingewals word
aaijaaijaai, die tragikomedie van hierdie soet tye
dinge raak net soeter
nie maerder of beter of gelukkiger
die tarentaal word ingekatrol oor die grondpad
hulle lyk soos spykers wat uit dakke lostrek
hulle tjirre gille breek deur my timpanum
die stof trek opwaarts in ‘n tregterende tornado
oor toring en trekboer
oor toring en trekboer
terwyl die trigonometrie die graad twaalf kind ontwyk
voel die juffrou hoe die dors haar tande styf trek
voel die juffrou hoe die dors haar tande styf trek
sy probeer hard om met behulp
van taktiele taktieke
die volgende tee-tyd om tien
nader te roep
Wednesday, 20 February 2019
The Cross Roads IX
And
on the hottest day at the Cross Roads the Loner shows uncharacteristic concern
The links to the previous eight Cross Roads poems >
for
the whereabouts of the Anarchist. “It has been three days now that I have not
heard or seen that Anarchist” as he wipes the streams of sweat off his brow.
The
Loner peers into the trembling shimmering of the plains.
“Today
is not the day to be out in this inclement sun” scowls the Cave-Dweller.
“What
can he be up to?”
With
an explosive vindictiveness the Prehistoric Postal Agent bursts out “I have
heard that he is looking for his own cool cave. Seeing that you have
appropriated the cave for yourself, no one else has such a refreshing time in
these sweltering days as you!”
The
Cave-Dweller clearly taken by utter surprise at this new news, replies “This is
the first I hear of an interest in my cave. If there was anyone who would have
vocalised his desire to share the cave with me, I would have offered. People
forget there is language to communicate these desires with.”
As
the Prehistoric Postal Agent started retorting, the Carillon sounds a
discordant cord that pierces through everyone’s teeth. “Oh no, this heat is
making my bells play up! I can not stand these high temperatures anymore!”
The
Prehistoric Postal Agent still clinging onto his retort grabs his chance and
blurts out “See, now is your chance, Mister Pro-Communicative Cave-Dweller,
that you should offer the cool chambers of your cave to Madame Carillon.”
Instead
of being provoked, as is usually the case, the Cave-Dweller utters a response
that stupefies the Cross Roads into the longest silence it has ever heard. “Please,
do move into my Cave, Madame. Mi casa es su casa.” This he pronounced with such
unaffected sincerity that even the Carillon could not chime for a good part of
that sizzling afternoon.
The
Loner has taken off his shirt and shoes and started to climb to the top of the overhang
of trees. With such intensity of concentrated eyes, he peers all over the
plains. “We have to find the Anarchist – he can not miss out on this
opportunity to witness the Cave-Dweller’s uncharacteristic hospitality.”
From
under the scant little shadow of the cairn of stones the mumbling of the Wretch
could be heard.
“Speak
up boy!” the Prehistoric Postal Agent shouts out to the Wretch.
Only
more mumbling could be heard, this time with a more throaty quality.
“I
fear he might be suffering from sunstroke?” pipes in the Loner. “We should move
him into the New Hospitable Atmosphere of the Cave.”
The
Prehistoric Postal Agent always deeming himself as the carrier of parcels,
thought that the carrying of a person will not be out of place in this new and
exciting chain of events. He aimed straight for the cairn of stones.
As
the Prehistoric Postal Agent drew closer to the Wretch, the cairn of stones
started toppling. “Do not come any closer!” the gruff voice of the Anarchist
could be heard from the interior of the cairn. The Wretch, completely
debilitated, uttered with great effort “I told you not to worry about me. But
you didn’t hear. Three days ago the Anarchist has made his home in the confines
of the cairn. He asked me to be his gatekeeper and not to let anyone in.”
The links to the previous eight Cross Roads poems >
Thursday, 1 November 2018
die gekartelde wensdenkery
die gekartelde wensdenkery laat die vel jeuk
van ongeduldige komeet-stert-sparteling
wie het lus om nors te wees as daar soveel druppels
oor die aarde galop?
mense is maar net aspris om die euforie te besmet
met hulle gladdebek verskonings
die kraai verspil sy gesteelde juwele in die wind
oral spring vingers die lug in
en gryp gryp gryp
en met aandete word daar gekloek om die
glibberige vondse wat net nie wil tuisvoel in die hande nie
voel die kastaiing ooit voltooid in sy mildelike
groei van pienk bloeisels?
hoekom vra ons dit van natuur –
om iets te voel?
die kompanjie van ons maplotter-koppe
dink en voel onsself gedurig binne-in die van ander
ag ek moet seker meer simpatiek wees
want is dit nie wat ons soek nie –
meer barmhartigheid?
die gepantserde beslissings smee met akkurate fokus
al die kosbare metale tot een verboureerde leermag
hoekom word hierdie aksies alewig bekroon en nageboots?
ek kan net kners op my tande
en hoop al hierdie sjambolika bedaar
in die harte van die onstuimige kansvatters
deur die glaserige oë van die skilpad sien ek
die heliks van ons tyd
spin en spin en spin
mag die spin sy rigting verander
die ongurigheid uitsif en
die skurwe psige skoon spin
deur dit alles word die reisbiljette
in miljoene kopieë nogsteeds uitgedruk by die drukkers
en wee o wee die vliegtuie probeer hard
om die globalisasie vasgegom te hou
die selekant kom skril uit die donker tonnels van
ons verlede gegil
hoe imposant moet die wêreld vir hom nou lyk
wanneer is dit klaarpraat met die verwaande oortuigings
wat so selfvoldaan oor die landskap slenter?
maar die slange sal bly vervel en
krul van plesier
sekere ritmes ken nie belemmering en kniehaltering
dit sal bly pols en sis en stoom
al is die bastion van ons taal al so uitgetrap deur
die wilsmoedige tonge
bly praat
sal ons bly praat
en bly skryf
sal ons bly skryf
die strewe om aan ‘n doelgerigte skepping
geboorte te gee
is nie te versmaaie nie
Saturday, 27 October 2018
olfaktoriese plesiere
vir Paul & Glenn
ek hou elk van julle persente
wiegend in die holte van my hand
en druk elkeen styf teen my neus
die skil van die meyer suurlemoen krap ek oop met my naels
en ruik die soele aroma breek deur
die selle van hierdie geel wonderwerk
die sag-soete blommereuke
die chinese porselein koppie laat ek klingel met genot
ek laat my neus diep verdrink in die blou blom-patrone
ruik ek meesterlike vakmanshande deur die koue glas
en laaste maar nie die minste is die tuisgebakte rogbrood
keurig gegeur met karwysaad wat my op 'n verbeeldingstog
wegvoer na diepnat en donker duitse woude
glinster my neusgate van plesier vandag
hoe kan een enkele mens so gelukkig wees om
so baie wonder-reuke in een dag te ontvang?!
ek hou elk van julle persente
wiegend in die holte van my hand
en druk elkeen styf teen my neus
die skil van die meyer suurlemoen krap ek oop met my naels
en ruik die soele aroma breek deur
die selle van hierdie geel wonderwerk
ek spuit die clarins parfuum op my voorarm
en raak in 'n beswyming van die sag-soete blommereuke
die chinese porselein koppie laat ek klingel met genot
ek laat my neus diep verdrink in die blou blom-patrone
ruik ek meesterlike vakmanshande deur die koue glas
en laaste maar nie die minste is die tuisgebakte rogbrood
keurig gegeur met karwysaad wat my op 'n verbeeldingstog
wegvoer na diepnat en donker duitse woude
glinster my neusgate van plesier vandag
hoe kan een enkele mens so gelukkig wees om
so baie wonder-reuke in een dag te ontvang?!
Monday, 8 October 2018
digtatorika
ek smeek digtatorika om my oor te neem
en die eng regering in my kop
omver te werp
ek wil oorweldig word
deur die grootste magtigste digtator
wie geen ruimte laat vir prosaika
en leëkoppige onbenullighede
ek gee volle toestemming dat
die digtator my liggaam
her-skeleteer
en die nuwe digkuns tot
in
my
murg
blaas
en die eng regering in my kop
omver te werp
ek wil oorweldig word
deur die grootste magtigste digtator
wie geen ruimte laat vir prosaika
en leëkoppige onbenullighede
ek gee volle toestemming dat
die digtator my liggaam
her-skeleteer
en die nuwe digkuns tot
in
my
murg
blaas
Saturday, 29 September 2018
groei en rym
in my moegster moegte sal ek 'n gedig skryf
al moet my kop in semi-droomland begin dryf
dis mos 'n kans om in wakker én slaap die fokus te behou
en die skoonheid van die oomblik met 'n pen in die hand te aanskou
mag die kunstenaar nooit sê "ek hardloop uit tyd"
ag nee man, dit is geen woorde van jolyt!
as digter moet jy verse kan maak uit die sekondes van die klok
daar is regtig geen ding wat jou kreatiwiteit sal kan inhok
verbrand die grense in jou kop! breek die slotte oop!
dit is nou die tyd om jou wese tot ongegrendelde essensie te stroop
staan op en swaai jou arms hoog en ver
jou verse sal groei en rym tot die blinkste ster
al moet my kop in semi-droomland begin dryf
dis mos 'n kans om in wakker én slaap die fokus te behou
en die skoonheid van die oomblik met 'n pen in die hand te aanskou
mag die kunstenaar nooit sê "ek hardloop uit tyd"
ag nee man, dit is geen woorde van jolyt!
as digter moet jy verse kan maak uit die sekondes van die klok
daar is regtig geen ding wat jou kreatiwiteit sal kan inhok
verbrand die grense in jou kop! breek die slotte oop!
dit is nou die tyd om jou wese tot ongegrendelde essensie te stroop
staan op en swaai jou arms hoog en ver
jou verse sal groei en rym tot die blinkste ster
Tuesday, 25 September 2018
pluk die ryme soos appeliefies
ryg hulle soos sonskynige sonne deur die papier
laat die verse stadig en groen groei soos mos
wat jy oor jou honger tong kan gooi nes 'n karos
dit is 'n moerse vertroeteling vir woorde om so mooi te lê
met die berusting dat niemand hulle ooit sal kan ontsê
waaragtig! 'n gedig sal jy nooit kan ontskryf
soos 'n gretige bloeisel kom lê sy in jou lyf
so, bly die ryme pluk soos appeliefies uit die bos
sonder om 'n voet te lig sal die verse jou van engte verlos
Sunday, 23 September 2018
granaat
laat my weggaan op
'n tog ver buite my kop
verby die horison wat
my oë kan sien
kan ek my skedel oopvou
soos 'n granaat
en die sade van my denke
laat spat en skitter waar hulle wil
Wednesday, 19 September 2018
...en dit is nie by wyse van (surrealistiese) spreke nie
die ewigdurende fantasie om
al die bene in my skelet soos dolosse
uit te strooi oor die grond
en dit weer te herbou tot
'n splinternuwe vorm
dali en picasso staan opsy!
maak plek vir lara
se Hervorming
al die bene in my skelet soos dolosse
uit te strooi oor die grond
en dit weer te herbou tot
'n splinternuwe vorm
dali en picasso staan opsy!
maak plek vir lara
se Hervorming
Tuesday, 18 September 2018
maak jou oë toe
maak jou oë toe
skryf hierdie beelde op
die binnekant van jou ooglede:
die gesig van jou moeder
die hande van jou vader
die reuk van ryp perskes
die wind op jou voorkop
die son op jou skaamhare
die roosmaryn gepars tussen jou duim en voorvinger
die knetter van vuur in jou ore
die taai streep heuning wat jy van jou voorarm lek
sonder verfkwas, tellie of foonskerm
het hierdie vers
lig
in jou kop
gedig
skryf hierdie beelde op
die binnekant van jou ooglede:
die gesig van jou moeder
die hande van jou vader
die reuk van ryp perskes
die wind op jou voorkop
die son op jou skaamhare
die roosmaryn gepars tussen jou duim en voorvinger
die knetter van vuur in jou ore
die taai streep heuning wat jy van jou voorarm lek
sonder verfkwas, tellie of foonskerm
het hierdie vers
lig
in jou kop
gedig
Saturday, 15 September 2018
maklike eggo's
die kleurling-kele is onapologeties aan
die lewe vanmiddag
skrille sillabes tref die nokke van dakke
die son aanskou alles ongedeerd
die geesdriftige dialoog word al hoe harder
ek lag in my mou
ons wit mense se stemme so self-bewus
en verstrak met onbenullige inhibisies
hoe vry klink hulle volborstige stemme
wat sulke maklike eggo's
in die straat
laat lê
Wednesday, 12 September 2018
draadwerk
uit die woesteny kom daar 'n sistemiese
raamwerk geskep
pype draadwerk kanale are
oor en weer
'n vervoer van noodsaaklikheid
'n onwrikbare oordrag van informasie
hierdie gedig is die hoeveelste afdruk in
die matriks
die ink-vloei 'n miniatuur replika
van sistematiese beheer en kolonisasie
verewig vasgevang in
die draadwerk
van die tong
raamwerk geskep
pype draadwerk kanale are
oor en weer
'n vervoer van noodsaaklikheid
'n onwrikbare oordrag van informasie
hierdie gedig is die hoeveelste afdruk in
die matriks
die ink-vloei 'n miniatuur replika
van sistematiese beheer en kolonisasie
verewig vasgevang in
die draadwerk
van die tong
Subscribe to:
Posts (Atom)

